Ρευστό και συντηρητικό το πολιτικό σκηνικό

 

 

Του Νίκου Τσούλια

 

Στις ευρωεκλογές ο λαός σάρωσε τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με έναν τρόπο πρωτόγνωρο και έφερε τη Ν.Δ. κυρίαρχη στο πολιτικό και στο αυτοδιοικητικό επίπεδο με εικόνα κομματικής μονοκρατορίας. Στην αμέσως προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση είχε μυθοποιηθεί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ως ο σωτήρας για την υπέρβαση της κρίσης και είχε απορριφθεί η πολιτική της Ν.Δ. Τι ακριβώς συμβαίνει με τη ροή της πολιτικής;

Κόμματα μικρά και παράξενα, ακόμα και κόμματα παρέας, ξεπήδησαν από το πουθενά στην προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση επαγγελλόμενα κι αυτά τη σωτηρία και σήμερα εξαφανίστηκαν (ΑΝ.ΕΛ., ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Πλεύση Ελευθερίας κλπ). Οι ΑΝ.ΕΛ. και ο Καμμένος ήταν περιζήτητοι πριν, τώρα τους έφαγε το μαύρο σκοτάδι σα να μην υπήρξαν ποτέ. Η Κωνσταντοπούλου και ο Λαφαζάνης αστέρες του λαϊκού ξεσηκωμού χθες σήμερα ανύπαρκτοι. Τι ακριβώς γίνεται στην πολιτική σκηνή;

Ο Βαρουφάκης χθες οδήγησε μαζί με τον αρχηγό του κ. Τσίπρα στα πρόθυρα της εξόδου της χώρας μας από την ευρωζώνη, έπαιξε με τη δραχμή, απόλαυσε τη δημοσιότητα με πρωτόγνωρο ακκισμό και εγωτισμό, έκανε μια διαπραγμάτευση επιπέδου χώρας της Λατινικής Αμερικής και σήμερα οριακά δεν εκλέχτηκε ευρωβουλευτής. Ο Βελόπουλος με εικονίσματα και επιστολές από το …Θεό σαρώνει τον ακροδεξιό χώρο και εκλέγεται, σαν να ζούμε στα μαύρα σκοτάδια του Μεσαίωνα. Τι ακριβώς συμβαίνει στα πολιτικά μας πράγματα;

Αλλά και στην Ευρώπη αέρας απολίτικος, συντηρητικός και βαθιά αντιδραστικός φυσάει. Αποδομούνται τα πάλαι ποτέ ισχυρά παραδοσιακά κόμματα – που είχαν πυρήνα την κεντροαριστερά και την κεντροδεξιά – και εμφανίζονται σχηματισμοί ή με λαϊκίστικα συνθήματα ή με λογικές αμφισβήτησης της ίδιας της πολιτικής ή με ακροδεξιό και με ρατσιστικό περιεχόμενο. Σαν αμοιβάδες απλώνονται οι κομματικές πλατφόρμες πότε απ’ εδώ και πότε απ’ εκεί, όπως συμβαίνει και με τον εγχώριο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που απλώνεται σχεδόν σε όλο το πολιτικό φάσμα και προβάλλει κάθε φορά εκείνη την όψη που βολεύει τη ροή της επικαιρότητας. Έτσι στην ατζέντα του είχε, για παράδειγμα άλλοτε τον Τραμπ ή τον Γκεβάρα, άλλοτε την Μέρκελ ή τον Μαδούρο κλπ

Ο κεντροαριστερός χώρος είναι ο πιο ρευστός, γιατί ακριβώς λεηλατήθηκε από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., που τον μετασχημάτισε σε μια μάζα άμορφη χάνοντας όλα εκείνα τα στοιχεία που τον χαρακτήριζαν: τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό, τη μετριοπάθεια, το κοινωνικό κράτος, την ανοιχτή κοινωνία, τον πολιτικό πλουραλισμό κλπ

Έτσι η χώρα μας είναι στη βαριά σκιά της συντηρητικής και νεοφιλελεύθερης πολιτικής αφενός και στα αποκαΐδια που αφήνει η αποδόμηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Το κόμμα αυτό όχι μόνο επεξέτεινε την κρίση και τα μνημόνια, όχι μόνο φόρτωσε τη χώρα με μακρόχρονη επιτροπεία και με απαράδεκτες οικονομικές δεσμεύσεις με τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα αλλά ανέδειξε τη δεξιά σαν τη κύρια «υπεύθυνη» πολιτική δύναμη.

Η Ελλάδα για πρώτη φορά στη μεταπολίτευση έχει σε τέτοια έκταση κυριαρχία της δεξιάς σε όλα τα πεδία και όχι μόνο στο κομματικό. Για άλλη μια φορά οι πολίτες κινήθηκαν με τη μανιχαϊκή αντίληψη, του άσπρου μαύρου, όπου το μαύρο τώρα αντιστοιχεί στο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ στην προηγούμενη πολιτική φάση ήταν αντίθετα.

Διαφαίνεται πλέον πόσο σημαντικό πολιτικό ζήτημα είναι η έλλειψη ισχυρού κόμματος της κεντροαριστεράς. Και όσο αυτό παραμένει σε εκκρεμότητα το εκκρεμές θα πηγαίνει από τη μια άκρη στην άλλη, χωρίς να υπάρχει καμιά πραγματική πρόοδος στη χώρα. Είναι, ως εκ τούτου, μεγάλη η ευθύνη του ΚΙΝ.ΑΛ. να ανασυστήσει το χώρο.

Να εγκαταλείψει την εσωστρέφεια και τις στείρες αντιπαραθέσεις. Η πρόκληση είναι απλή. Η ηγετική ομάδα του οφείλει να αναδείξει την ιδεολογία και την πολιτική πρόταση της σοσιαλδημοκρατίας. Ένα μεγάλο μέρος των πολιτών, που δελεάστηκε από το λαϊκισμό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ταλαντεύεται και αναζητεί βιώσιμη πολιτική προοδευτική πρόταση.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here