Ρένια Παπαματθαίου: Κονσέρτο για δύο ζωές

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

1922. Τα καταστροφικά γεγονότα της Σμύρνης βρίσκουν την Ανέτα και την έφηβη κόρη της Ρόζα σε διακοπές στην Ελλάδα. Η ανάγκη θα τις κάνει να εγκατασταθούν μόνιμα στην Αθήνα. Εκεί βρίσκεται και ο αδελφός της, ο Κλέαρχος, εύπορος έμπορος από τη Σμύρνη. Με την οικονομική υποστήριξή του η ζωή τους θα βρει έναν ήσυχο ρυθμό και σύντομα θα γίνουν δεκτές στις τάξεις της υψηλής αθηναϊκής κοινωνίας. Ωστόσο, η πτώχευση της χώρας θα αναγκάσει τον Κλέαρχο να φύγει στην Αίγυπτο, και η στρωμένη ζωή των δύο γυναικών θα ανατραπεί για μια ακόμη φορά. Η εικοσάχρονη πλέον Ρόζα, εντυπωσιακά όμορφη, αλλά αφελής, πέφτει στα ερωτικά δίχτυα του Σώτου, ενός νεαρού γοητευτικού μουσικού, αριστερού στις πεποιθήσεις και με ιδιαίτερα άστατο ερωτικό βίο… Η ζωή της δίπλα του, θα μοιάζει κόλαση…Μέσα από ανατροπές, συγκλονιστικές εξελίξεις και δραματικές αποκαλύψεις η ζωή θα συνθέσει τελικά ένα μοναδικό κονσέρτο απαιτώντας από τους ήρωες να πάρουν την μπαγκέτα της μοίρας στα χέρια τους ή να παραμείνουν άβουλα πιόνια της.

Η Ρένια Παπαματθαίου γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε φιλολογία στο κλασικό τμήμα της Γαλλικής Ακαδημίας Πειραιά και Ευρωπαϊκό Πολιτισμό στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Παρακολούθησε Ιστορία Τέχνης στο American college of Greece. Διακρίθηκαν έργα της· μονόλογοι και μονόπρακτα στα σεμινάρια θεατρικής γραφής με καθηγητή τον αείμνηστο Ερρίκο Μπελιέ. Οι συγγραφικές της ανησυχίες οι οποίες την συνόδευαν από τα νεανικά της χρόνια, ωρίμασαν, δημιουργώντας την τελευταία δεκαετία, μια μεγάλη ανέκδοτη συλλογή μυθιστορημάτων και διηγημάτων. To Κονσέρτο για δύο ζωές είναι το πρώτο μυθιστόρημα που εκδίδεται. Πηγή έμπνευσής της, για το συγκεκριμένο, απετέλεσε μεγάλη συλλογή από φωτογραφίες και αντικείμενα της εποχής του Μεσοπολέμου, που κληρονόμησε από τους γονείς της.

-Να μας εξηγήσετε τον τίτλο; Γιατί «Κονσέρτο για δύο ζωές» Εκδόσεις Ωκεανός;

Όσον αφορά το πρώτο μέρος του τίτλου: Η διαδρομή μας όλη, στη ζωή, είναι ένα κονσέρτο. Όσο για τον αριθμό: Θεωρώ πως μέσα μας παλεύουν δυο ζωές. Η μία που με βάση τη λογική προσπαθεί να μας βάλει όρια και να μας εντάξει στα πρέπει και στα μη και η άλλη η οποία αντιστέκεται γίνεται φωνή αντίδρασης, δεν αναγνωρίζει τους περιορισμούς και θέλει να σπάσει τα όρια.

– Γιατί διαλέξατε την δεκαετία του 1930 να αναπτύξετε τον μύθο σας;

Συνάδει τόσο πολύ με την σημερινή την οποία ζούμε, όπου απετέλεσε πραγματική πρόκληση.

-Υπάρχει κάποιος ήρωας που είναι μια πραγματικότητα; Και πόσοι απ΄αυτούς υποκύπτουν στη μοίρα τους;

Νομίζω πως όλοι είναι πραγματικοί. Νιώθω ότι τους συναντώ καθημερινά. Θα μπορούσαν να βρίσκονται ανάμεσά μας. Είναι οι φίλοι μας οι γείτονες οι συγγενείς. Με τις ίδιες αδυναμίες δοκιμασίες, προσπάθειες, επιτυχίες. Φορτίζονται συναισθηματικά από το μίσος , τον έρωτα, το πάθος , την προδοσία… Όσο για το δεύτερο μέρος της ερώτησης. Προσπαθώ τουλάχιστον να μην υποκύψουν· γι αυτό τους δίνω την μπαγκέτα, για να επανέλθουμε στον τίτλο του βιβλίου, την μοίρα τους δηλαδή, στα χέρια και τους χρήζω σολίστες. Ετσι παύουν να ειναι έρμαια, ανεξάρτητα από το πώς τους τα φέρνει η ζωή.

-Υπάρχει κάποιος ήρωας που να σας εκφράζει ως προσωπικότητα;

Όλοι, μέσα από τις θέσεις τους. Δηλαδή: το ασυμβίβαστο και η μη υποταγή τους στις κοινωνικές επιταγές…Παρόλα αυτά ξεχωρίζω δύο έντονες προσωπικότητες, χωρίς να ταυτίζομαι, μ’ αυτές. Μάνα και κόρη. Κι αυτό γιατί έτσι ήταν, έτσι είναι και έτσι θα παραμείνει για πάντα, το «μοντέλο»: ΜΑΝΑ-ΚΟΡΗ. Η μάνα σύμβολο «γυναίκα- μάνα», εξουσιαστική και συμβιβασμένη στις επιταγές της εποχής της, η οποία παρακολουθεί το κονσέρτο από το θεωρείο και η κόρη ν’ αποτελεί το νέο αίμα, ξεκάθαρα πιο προχωρημένο και ασυμβίβαστο, για την εποχή της επίσης. Πάντα δεν συγκρούονται οι συγκεκριμένες εποχές;

-Στο τέλος του μυθιστορήματος έρχεται η κάθαρση, υπάρχει λύτρωση και με τι τρόπο;

Όπως σε όλους του αγώνες για επιβίωση ή αναζήτηση στόχων, υπάρχει δικαίωση και στην προκειμένη περίπτωση κάθαρση. Τους βυθίζω πολύ τους ήρωές μου μέχρι που πιάνουν πάτο. Αλλά όπως συμβαίνει στην πραγματικότητα, μετά από εκεί ξεκινάει η άνωση. Με τι τρόπο, όμως λυτρώνονται; θα μου επιτρέψετε να μην σας αποκαλύψω…

-Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θέλετε να μεταδώσετε;

Ναι! Να παίρνουμε την μπαγκέτα στα χέρια μας και να διευθύνουμε την ορχήστρα της ζωής μας. Επιγραμματικά θα αναφερθώ στην ρήση του Τσώρτσιλ. «Η επιτυχία δεν είναι οριστική, η αποτυχία δεν είναι μοιραία. Αυτό που μετράει είναι το κουράγιο να συνεχίζεις».

– Τελικά είναι επώδυνη ή ευχάριστη η διαδικασία της γραφής;

Επώδυνη. Αλλά είναι ένας πόνος όμως, ο οποίος κυοφορεί ανακούφιση και χαρά. Και στο τέλος σε αποζημιώνει. Οπως ο τοκετός …

 

 

 

.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here