Ρέκβιεμ σε μια γάτα

 

»Πού πάνε οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν, Σεμέλη; Κι οι γάτες;»
»Τώρα έχει μια μουντάδα και μια θόλωση η ζωή σαν να μην είναι ζωή.
Σαν να είναι ασθένεια. Δεν είμαι άρρωστη όμως.
Κανείς γιατρός δεν είπε κάτι τέτοιο. Είμαι όμως ασθενής. Δεν έχω σθένος. Σαν να μην έχω σθένος για τη ζωή. Σαν να μην έχω σθένος για την ασθένεια.
Πες μου Σεμέλη! Τι είναι η ασθένεια; Πες μου ότι η ασθένεια δεν είναι θάνατος. Πες μου ότι είναι ζωή.
Πες μου ότι θα βρώ τη δύναμη πάλι να βρω τη ζωή, να αντιμετωπίσω την ασθένεια.
Πού πάνε οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν, Σεμέλη;
Κι οι γάτες; Πού πηγαίνουν οι γάτες;»
*Το απόσπασμα που διαβάσατε είναι από το μυθιστόρημα της πρωτοεμφανιζόμενης Αργυρώς Λύτρα ‘‘Γράμμα στη Σεμέλη (ή Ρέκβιεμ σε μια γάτα)’’ – απ’ τις εκδόσεις Κύφαντα 2020. Ο τρόπος με τον οποίον απευθύνει το υπαρξιακό μείζον ερώτημα περί του προορισμού των ψυχών μετά από τον θάνατο των σωμάτων – σε ποιό άλλο θνητό πλάσμα θα μπορούσε να απευθυνθεί αν πρωταρχικά καθηκόντως δεν απευθυνόταν σε γάτα εφτάψυχη; – είναι τέτοιος που ο αναγνώστης δεν μπορεί να προσπεράσει.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here