του Βλάση Αγτζίδη (*)

Το 100ο τεύχος του καλού περιοδικού «Αρμενικά» είναι πλέον γεγονός.  Γιατί τα «Αρμενικά» δεν είναι ένα κοινό περιοδικό. Αποτελεί την έντυπη έκφραση ενός ολόκληρυ  προσφυγικού κόσμου, που βρίσκεται σε παράλληλη πορεία με εμάς και ενέπνευσε από τη δεκαετία του ’80 τις προσπάθειες για ναάδειξη και αναγνώριση της Γενοκτονίας που υπέστησαν και οι ελληνικοί πληθυσμοί στην υπό νεοτουρκικό έλεγχο Οθωμανική Αυτοκρατορία.  Όπως γράφουν οι εκδότες για την ταυτότητα του περιοδικού: «Ο αριθμός εκατό είναι συμβολικός, αλλά δεν παύει να έχει τη σημασία του…. Πρόκειται για την κορύφωση και επιβράβευση είκοσι ενός ετών συλλογικού έργου…  Τα «Αρμενικά» δεν είναι μονο ένα έντυπο. Είναι επίσης χώρος με ποικίλες πολιτιστικές δραστηριότητες, όπως η συλλογή ιστορικών ντοκουμ΄ντων, εκτύπωση βιβλίων, οργάνωση θεματικών βραδιών, πηγή για μελετητές αρμενικών θεμάτων και προπαντός , ανάδειξη της ζωής των Αρμενίων στην Ελλάδα και ανά τον κόσμο».

All-focus

Η κοινή μοίρα

Η ύπαρξη του περιοδικού έχει ιδιαίτερη σημασία για τον αγώνα που δίνουν οι απόγονοι εκείνων των πληθυσμών που υπέστησαν την πολιτική Γενοκτονίας του τουρκικού εθνικισμού. Και αυτό γιατί ανεξάρτητα από τις επιμέρους εθνικές διαιρέσεις (Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσύριοι) και τις εθνοτοπικές διαφοροποιήσεις (Πόντιοι, Ίωνες, Καππαδόκες, Ανατολοκοθρακιώτες, Βιθύνιοι κ.ά.) η μοίρα υπήρξε κοινή. Όπως κοινή ήταν και η στόχευση του ανερχόμενου τουρκικού εθνικισμού που από τον Οκτώβριου του 1911 είχε θέσει ανοικτά ως  πολιτικό στόχο την εξόντωση, μέσω της αφομοίωσης ή της καταστολής, των χριστιανικών κοινοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Έτσι, και με μέσον τις γενικευμένες εθνικές εκκαθαρίσεις κατά των χριστιανικών κοινοτήτων είχαν καταφέρει να τις εξοντώσουν ή να τις εκδιώξουν και να οικειοποιηθούν τον πλούτο τους.

Όμως δυστυχώς, την επόμενη μέρα επικράτησε η λήθη και διαμορφώθηκε μια νοοτροπία που οδηγούσε στην ιστορική αμνησία. Το τραγικό ήταν ότι η λήθη -που επιβλήθηκε από μια παράδοξη ομοφωνία όλων των πολιτικών δυνάμεων- έλαβε τέλος μόνο μετά από επτά δεκαετίες σιωπής.

Τον δρόμο για τη διεκδίκηση της ιστορικής μνήμης και δικαίωσης στο διεθνή χώρο, άνοιξε το αρμενικό κίνημα. Και αυτή η αρμενική πρωτοπορία, επέτρεψε και στο ελληνικό προσφυγικό κίνημα από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 να αρθρώσει έναν διεκδικητικό λόγο, που οδήγησε στην αναγνώριση των Γενοκτονιών που διέπραξαν οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλικοί.

Για όλους αυτούς τους λόγους η παρουσία στο δημόσιο χώρο του περιοδικού «Αρμενικά» έχει μια σημασία που ξεπερνά τα όρια της αρμενικής κοινότητας.

——————–

(*) Ο Βλάσης Αγτζίδης είναι δρ. Ιστορίας-μαθηματικός,
https://wordpress.com/post/kars1918.wordpress.com/

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here