Ψηλαφώντας τον έρωτα, v1: «Συνοικία ο Έρωτας» – Νίκος Παναγιωτούνης

 

 

«Ο Έρωτας κατά μία μυθολογική εκδοχή γεννήθηκε από ένα αυγό που τοποθέτησε η Νύχτα στα «σπλάχνα» του Ερέβους. Η Δράση του λοιπόν είναι διαρκής και αναλλοίωτη, σαν συμπαγής μάζα, που μένει ανεπηρέαστη απ’ τις περιβαλλοντικές συνθήκες και διογκώνεται προκειμένου να καταλάβει όλο και περισσότερο χώρο, ανεξάρτητα απ’ τις προθέσεις, διαθέσεις μας.»

 

«Συνοικία ο Έρωτας»: η μουσικοθεατρική παράσταση που απεικόνισε την περιπέτεια, την ελαφρότητα ή την ένταση, το μυστήριο και το φορτίο, την απόρριψη, την αποδοχή, τον ενθουσιασμό, την επιλογή ή το αναπόφευκτο της ερωτικής επιλογής στο αθηναϊκό κοινό σε 19 συμπυκνωμένες σκηνές με αντίστοιχα καταλυτικά για την θεατρική πράξη μουσικά μέρη.

Σκοτεινές και φωτεινές οι εκφάνσεις του έρωτα στην «Συνοικία ο Έρωτας» ως βιοχημική έκκριση υγρών, παγίδα ή θαύμα που επιβάλλεται επιλεκτικά; Συνομιλούμε στην Press Publica με τον Νίκο Παναγιωτούνη, θεατρικό συγγραφέα και σκηνοθέτη της  θεατρικής του ερωτικής συνοικίας. 

 

  • Νίκο, ποια ήταν η αφορμή που σε ενέπνευσε να διαπραγματευτείς τις εκφάνσεις του έρωτα;

 

  • Αφορμή απετέλεσε ο ίδιος ο έρωτας ως καθοριστικός παράγοντας της ύπαρξης και κατ’ επέκταση της ίδιας της ζωής. Ο έρωτας είναι η γενεσιουργός αιτία κάθε πράγματος – πέραν καλού και κακού. Το κάθε τι γεννιέται και είναι παιδί του. Δυνάμει φορέας Θεϊκής δύναμης, υψωμένης στη νιοστή, τη στιγμή της γέννησης – έκστασης. Το «μάγμα» του έρωτα διαχέεται και ενυπάρχει παντού καθορίζοντας την καθεαυτού φύση των πραγμάτων.

 

  • Στην «Συνοικία ο Έρωτας» ο χωροχρόνος είναι…;

 

  • Στη «Συνοικία ο Έρωτας» ο χωρόχρονος είναι το χτες, το σήμερα, το αύριο, το συνεχές σε μια διαρκή αέναη κίνηση πέρα από περιορισμούς της τρισδιάστατης πραγματικότητας που μας περιβάλλει.

 

  • Δύο οι πρωταγωνιστές και μία η μούσα. Σωστά;

 

  • Ναι. Ένα, ίσως, τυπικό, συμβολικό τρίγωνο.

  • Επιχείρησες να φωτίσεις τις διαφορετικές εκφάνσεις του έρωτα. Ποια είναι η κοινή συνισταμένη τους μέσα από το έργο σου;

 

  • Η κορύφωση της συναισθηματικής έξαρσης που φτάνουμε μέσα από τη συνεχή πάλη. Αυτή είναι, ίσως, η ουσία του Έρωτα. Απεγκλωβισμένος κι εγκλωβισμένος ταυτόχρονα, σε μια διαρκή εναλλαγή συναισθημάτων, παραστάσεων, αποφάσεων, πράξεων. Η είσπραξη, το αντίτιμο είναι η βίωση στον υπέρτατο βαθμό.

 

  • Σύντομες οι σκηνές σου, όσο η λάμψη του;

 

  • Η λάμψη του ίσως σύντομη αλλά το απόσταγμα του διαρκεί πολύ… πάρα πολύ.

 

  • Με ποιο κριτήριο επέλεξες τα τραγούδια στο έργο σου;

 

  • Τα τραγούδια διαλέχτηκαν με γνώμονα τις σκηνές προκειμένου να ταιριάξουν και ν’ αποκτήσει η παράσταση μια ισοδύναμη δυναμική πρόζας, τραγουδιού. Επίσης έπαιξε ρόλο και η γνώμη της τραγουδίστριας Αναστασίας Μαλανδρενιώτη, σε σχέση με την επιλογή λαμβάνοντας υπόψη την ερμηνευτική της ικανότητα αλλά και την αγάπη της για κάποια τραγούδια.

  • Κάποιο αναφέρεται και στην αιμομιξία…!

 

  • Υπάρχει κι αυτή η εκδοχή του έρωτα. Ο έρωτας έχει όσες εκδοχές έχει και η ζωή. Είναι η απόλυτη Θεϊκή έκφανση που ενσωματώνει τα πάντα. Ο διαχωρισμός, η «ηθικοποίηση» – ποινικοποίηση είναι κοινωνικές διαδικασίες – εκδοχές.

 

  • Υπάρχουν όμως και οι καρδιές που έχουν… σπάσει από έρωτα! Κυριολεκτικά.

 

  • Ο έρωτας εκτός των άλλων είναι και σπουδή. Σπουδή ζωής. Μαθαίνεις να αντέχεις, να διαχειρίζεσαι αυτά που σου προσφέρει. Δεν είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να αντέξουμε ή να διαχειριστούμε το  υπερφυσικό μεγαλείο των Θεϊκών προσφορών. Γι αυτό και πρέπει «να προσέχουμε τι ζητάμε απ’ το Θεό μπορεί κα να μας το δώσει». Άλλωστε στον έρωτα υπάρχει περίοδος ειρήνης αλλά και πολέμου.  Ο πόλεμος έχει απώλειες.

  • Ακόμα και η σκηνή του πρόστυχου έρωτα που περιγράφεις έχει ένα κομβικό στίγμα: την αθωότητα!

 

  • Ο έρωτας διέπεται από το νόμο των εσωτερικών ενωμένων αντιθέτων. Η αθωότητα πάει χέρι χέρι με την προστυχιά, όπως πολλές φορές η αγάπη με το μίσος. Ο διαχωρισμός επετεύχθη μετά την επιβολή μονοθεϊστικών πατριαρχικών θρησκευτικών μοντέλων.

 

  • Η εποχή μας; Χαρακτηρίζεται από έρωτα, τι είδους; Είναι ανέραστη όντως;

 

  • Κάθε εποχή μοιάζει και διαφέρει απ’ τις προηγούμενες και φυσικά από τις μελλοντικές. Η δική μας εποχή είναι εποχή εικόνων που τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Κάπως έτσι αντιλαμβανόμαστε πια τον έρωτα, σαν βίντεο κλιπ. Παρόλα αυτά υπάρχουν πάντα οι εξαιρέσεις. Άλλωστε ο έρωτας είναι μια εξαίρεση από την ίδια του τη φύση. Αποτελεί ένα είδος «ιερού χρόνου», διακοπής της «πεζής» καθημερινότητας και μετασχηματισμού του ανιαρού σε έκπληξη. Ανά πάσα στιγμή ο χοντρούλης, πονηρός Θεός μπορεί να σαϊτεύσει και να πληγώσει μεταφέροντας τους τραυματίες σε άλλη διάσταση. Στη δική μας μεταβατική εποχή που όλα μοιάζουν τόσο ρευστά και διαρκώς μετασχηματίζονται, όπου οι αξίες τραμπαλίζονται και αμφισβητούνται, ενώ ταυτόχρονα υπάρχει λυσσασμένη αναφορά στο παραδοσιακό, πρέπει να περιμένουμε να καταλαγιάσει το κύμα, για να φανούν στην άμμο τα πολύχρωμα βότσαλα.

 

  • Και όταν ο έρωτας τελειώνει; Μετουσιώνεται σε…;

 

  • Όταν ο έρωτας τελειώνει μετουσιώνεται σε «…θύμησες σα να ήσουν χιλιόχρονος… μια πυραμίδα, μια κρύπτη που κλείνει περισσότερους νεκρούς κι από νεκροταφείο… ένα κοιμητήρι που αντιπαθεί η σελήνη… ένα μπουντουάρ παλιό με ρόδα μαραμένα… βασιλιάς σε μέρος βροχερό… πλούσιος μα χωρίς δύναμη, νιος κι όμως γέρος… κι ο αλχημιστής όπου μπορεί να κάνει το χρυσάφι δεν μπόρεσε από μέσα του το μαρασμό να βγάλει… δεν μπόρεσε το πτώμα, αυτό το ηλίθιο ν’ αναστήσει που αντί για αίμα μέσα του της Λήθης τρέχει η βρύση». Μπωντλέρ. Απόσπασμα από ‘’Τα Άνθη του Κακού’’ σε μετάφραση Γ. Σημηριώτη.

 

  • Και η κρυμμένη αλήθεια της δράσης του έρωτα πίσω από τις σκηνές σου ποια είναι;

 

  • Ο Έρωτας κατά μία μυθολογική εκδοχή γεννήθηκε από ένα αυγό που τοποθέτησε η Νύχτα στα «σπλάχνα» του Ερέβους. Η Δράση του λοιπόν είναι διαρκής και αναλλοίωτη, σαν συμπαγής μάζα, που μένει ανεπηρέαστη απ’ τις περιβαλλοντικές συνθήκες και διογκώνεται προκειμένου να καταλάβει όλο και περισσότερο χώρο, ανεξάρτητα απ’ τις προθέσεις, διαθέσεις μας.

  • Η… μούσα σου είναι;
  • Η ζωή μ’ αυτό που μου προσφέρει. Τα πάντα γίνονται μούσα όταν διαπερνάμε την ύλη και φτάνουμε στην ουσία τους. Εμπνέεσαι ταυτόχρονα από έναν «Γαλάζιο Άγγελο» αλλά κι από ένα σάντουιτς με μουστάρδα που στρίβει χαρωπό τη γωνία σφυρίζοντας ξέγνοιαστα.

 

  • Εμπνέεσαι ακόμα ερωτικά, όντας…;

 

  • Πνέω εν τη ζωή διαρκώς και αφήνω τα πράγματα να συμβούν συμμετέχοντας στην «κωμωδία του Έρωτα» αλλά με την επίγνωση ή ψευδή πεποίθηση ότι είναι κωμωδία.

 

Στην μουσικοθεατρική παράσταση «Συνοικία ο Έρωτας» πρωταγωνίστησαν θεατρικά η Ιωάννα Δαρμή και ο Νίκος Παπαγιάννης, στο ερμηνευτικό τραγούδι η Αναστασία Μαλανδρενιώτη και στο πιάνο ο μουσικός Φώτης Λάμαρης. Παρουσιάστηκε στο «Black Box Methodia».

 

Ειρήνη Λίτινα.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here