του Ηλία Τζαννετουλάκου*

 

 

Όταν κάποτε μιλούσαμε για άνοιγμα του ΣΥΡΙΖΑ στη κοινωνία, δεν φανταζόμασταν αυτά τα ψηφοδέλτια.

Ποιά Παπακώστα, ποιός Κουΐκ;

Πόσοι έχουν κάνει γαργάρα όλα αυτά;

Και πόσος καιρός πέρασε, από τότε που το πρόβλημα ορισμένων, ήταν άνθρωποι προερχόμενοι από την Αριστερά, τους οποίους ουδόλως επιθυμούσαν στους κόλπους του κόμματος;

Δυστυχώς, πάντα έτσι είχαν τα πράγματα.

Βεβαίως τέτοια άλματα, μ΄έναν τρόπο, πρωτοφανή, τώρα έλαβαν χώρα για πρώη φορά.

Προσωπικά ήμουν σίγουρος, για τη συγκεκριμένη αρνητική μετάλλαξη.

Φαινόταν αβίαστα στα μάτια πολλών.  Μιά ματιά αρκούσε..

Έκδηλος ρεβανσισμός, ο οποίος οδήγησε εντέλει σε εναγκαλισμούς με τη Δεξιά του Καμμένου. Επιπλέον,  «τιμώρησε» ανθρώπους ερχόμενους από τα σπλάχνα της Αριστεράς,  τους οποίους με λαχτάρα μισήσαμε, ώστε να πορευόμαστε  σήμερα με Υπουργό και νυν υποψήφια βουλευτή την κ. Παπακώστα.

Παρόλα αυτά τα πρόσωπα που ήρθαν από τη γέφυρα είναι αξιόλογα στη πλειοψηφία τους.

Δεν έχουν όμως αυτό το ειδικό βάρος, ανθρώπων που προτίμησαν να κινηθούν μόνοι τους και όχι μέσω συλλογικοτήτων.  Σημειωτέον ότι οι συλλογικότητες, εφόσον διαμορφώνονται από την ίδια την κοινωνία, είναι θεμιτές.  Όταν όμως επιβάλλονται άνωθεν, συγκυριακά, με μόνο κριτήριο την εξυπηρέτηση προσωπικών βλέψεων και επίκαιρων επιταγών, καταδεικνύουν την ένδεια διορατικότητος.  Η Αριστερά δεν επιτρέπεται να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις.  Οι περισσότεροι λειτουργούν με έναν επαγγελματισμό, συνθήκη που προσωπικά απορρίπτω, ανεξαρτήτως της σύμφωνης πολιτικής μας άποψης.

Οι εξελίξεις,   και προπαντός η επόμενη μέρα, θα καθορίσει τις αποφάσεις όλων μας.

Προσωπικά αποφάσισα να αφιερωθώ στις Κοινωνικές και Πολιτικές Επιστήμες θητεύοντας σε ξένα αξιόλογα Πανεπιστήμια, προσβλέποντας σε επαναπατρισμό μου, όταν η Αριστερά θα ενσαρκώνει το ήθος που ανέκαθεν ονειρεύτηκα.

Την επαύριο των εκλογών οφείλουμε να διεξάγουμε μία σοβαρή συζήτηση.  Δύο είναι οι δρόμοι.

Ο ένας οδηγεί στην εγκατάλειψη της πολιτικής.

Ο άλλος, ο ιδεατός, είναι να γεννηθεί κάτι που δεν θα μας κάνει να σκεφτούμε δεύτερη φορά τη ζωή μας, μακριά του.

Σίγουρα δεν θα εγκαταλείψω τη πολιτική στα 39 μου, όσο κι αν κάποιοι με τις επιλογές τους, τις πράξεις τους και τη συμπεριφορά τους απέναντι μου, δείχνουν πως το επιθυμούν.

Όσο για τις προσωπικές αναφορές, που κάποιοι τις κατηγορούν, ας σταματήσει αυτή η υποκρισία περί συλλογικού αγώνα υπέρ μιας ιδέας που οι περισσότεροι εξ αυτών έχουν ποδοπατήσει.

Οι άνθρωποι με αξίες δεν μπορούν να παραμένουν εσαεί θύματα, μιας απαράδεκτης πολιτικής και κομματικής νοοτροπίας.

Δεν υπάρχουν οσιομάρτυρες που θα παρακολουθούν σιωπηλοί την ανάδειξη μετρίων.  Ο χώρος της Αριστεράς, της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς, πλήττεται βάναυσα από την ανάδειξη τέτοιων προσώπων.

Η υπομονή δεν είναι αιώνια ούτε δεδομένη.  Προσωπικά…εγώ τρελλαίνομαι το παραμύθι και να μαι και να φαίνομαι…

 

*Ο Ηλίας Τζαννετουλάκος σπούδασε στο Solent University Ναυτιλιακά και Τουριστικη Ανάπτυξη.  Έχει συμμετάσχει σε Συνέδρια Πολιτικής σκέψης, ανάλυσης, στρατηγικής και πολιτικής ψυχολογίας στην Ελλάδα και την Αγγλία.  Ερευνά το πεδίο των Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Sunderland. Είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here