Προσφυγικό-Μεταναστευτικό: Ένοχη Αντιπολίτευση

Του Πάνου Τριγάζη

Δυνάμεις της αντιπολίτευσης στην χώρα μας έχουν «βγει στο κλαρί» κατά της κυβέρνησης, με σημαία το μεταναστευτικό – προσφυγικό. Εκμεταλλεύονται την ανησυχία μεγάλης μερίδας Ελλήνων πολιτών για τις συνέπειες – οικονομικές και κοινωνικές – από την διόγκωση των εισερχομένων στην χώρα μας, κυρίως στα νησιά του Αιγαίου.

Συμπεριφέρονται, λες και το πρόβλημα αυτό δεν υπήρξε επί προηγούμενων κυβερνήσεων, λες και δεν έχουν ακούσει την Καγκελάριο Μέρκελ να χαρακτηρίζει το μεταναστευτικό – προσφυγικό «μεγαλύτερο κίνδυνο» και από την Ελληνική κρίση για την Ευρώπη. Αποτελεί θράσος, οι ηγεσίες  της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ να εγκαλούν την  σημερινή κυβέρνηση για ανικανότητα διαχείρισης του σοβαρότατου αυτού προβλήματος.

Η αντιπολιτευτική τους διάθεση τους κρύβει, τόσο τον ευρωπαϊκό όσο και τον ευρύτερο διεθνή ορίζοντα. Μιλούν, διαρκώς, για τις συνέπειες, αλλά αποσιωπούν συστηματικά τις αιτίες που οδηγούν τα «καραβάνια» των απελπισμένων στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Δεν μιλούν, π.χ. για την πολύχρονη και πολυαίμακτη τραγωδία της Συρίας, μιας παραδοσιακά φιλικής χώρας προς την Ελλάδα, η οποία είναι στα πρόθυρα της πλήρους διάλυσης. Δεν μιλούν ούτε για τον κίνδυνο διάλυσης και άλλων χωρών της περιοχής, όπως το Ιράκ και η Λιβύη, οι οποίες υπέστησαν εισβολές της Δύσης – το 2003 η πρώτη και το 2011 η δεύτερη.

Ας μας πουν τι έκαναν τότε οι ελληνικές κυβερνήσεις, ας κάνουν αυτοκριτική για το γεγονός ότι συνέπραξαν στους προαναφερθέντες πολέμους, ακινητοποιώντας παράλληλα τις δυνατότητες της Ελλάδας να διαδραματίσει ενεργητικό φιλειρηνικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή μας. Αντιθέτως, η μικρή και de facto διχοτομημένη Κύπρος αρνήθηκε, το 2011, δια του τότε Προέδρου Δημ. Χριστόφια, να συμπράξει στον πόλεμο του ΝΑΤΟ εναντίον της Λιβύης.
Στο σημείο αυτό οφείλω να σημειώσω ότι η εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ δεν δίστασε να παραδεχθεί ότι «για το φαινόμενο έχει πολύ μεγάλες ευθύνες η Δύση, καθώς σε πολλές χώρες εκείνη άνοιξε τον ασκό του Αιόλου» (κύριο άρθρο 19-8-2015).

Ενδιαφέρον, (αλλά και αλγεινή εντύπωση) προκαλεί και η απροθυμία των ηγεσιών των πρώην συγκυβερνώντων κομμάτων να κάνουν διάκριση ανάμεσα σε μετανάστες και πρόσφυγες. Προφανώς, γνωρίζουν ότι η χώρα μας – και καμιά χώρα – δεν μπορεί να κλείσει τις πόρτες της στους πρόσφυγες, ούτε να αρνηθεί της αιτήσεις ασύλου κατά την είσοδο τους, γιατί αν το κάνει θα «καθήσει στο σκαμνί» διεθνών δικαστηρίων. Θεωρώ ότι κανένα υπεύθυνο πολιτικό κόμμα δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο, που θα αποτελούσε πλήγμα και για τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας.

Η Χρυσή Αυγή, βεβαίως, που θεωρεί «εισβολείς» τους πρόσφυγες και τους μετανάστες και την είσοδό τους στη χώρα μας μέρος διεθνούς συνομωσίας κατά του Ελληνισμού, με πλέον συνένοχη την Τουρκία, δεν νοιάζεται για το αν η Ελλάδα θα σεβαστεί το διεθνές δίκαιο, το οποίο επικαλούμαστε διαρκώς και για τα εθνικά μας θέματα. Θα περίμενε, όμως, κανείς πιο υπεύθυνη στάση από δυνάμεις του λεγόμενου «συνταγματικού τόξου».

Αλήθεια, ποια εξωτερική πολιτική προτείνουν, οι ηγεσίες της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, που θα επιτρέψει στην Ελλάδα να καταστεί μέρος της λύσης του μεταναστευτικού και προσφυγικού προβλήματος; Γιατί δεν μιλούν για μια πολυδιάστατη, ενεργητικά φιλειρηνική εξωτερική πολιτική της χώρας μας; Γιατί αρνούνταν ως κυβερνώντες τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που είχαμε καταθέσει και στο Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΣΕΠ), για την ανάληψη πρωτοβουλίας υπέρ της ειρηνικής επίλυσης της κρίσης στη Συρία, προτού να επιδεινωθεί και πάρει τις σημερινές διαστάσεις;

Προφανώς, δεν έβλεπαν, πέρα από τη «μύτη» τους ή πέρα από τον φιλοατλαντικό ορίζοντα της πολιτικής τους. Ούτε καμιά κριτική ασκούν στις ηγεσίες της Ε.Ε. για την μεταναστευτική πολιτική τους, που φορτώνει τις συνέπειες των πολέμων, της φτώχειας και αυταρχικών καθεστώτων, στις χώρες του Νότου της Ευρώπης. Καταλογίζουν ευθύνες – ίσως και δικαιολογημένες – στην σημερινή Κυβέρνηση για την μη αξιοποίηση κοινοτικών κονδυλίων για το μεταναστευτικό – προσφυγικό, ενώ δεν ασκούν κριτική για πολλές πτυχές της διεθνούς πολιτικής της Ε.Ε.

Εννοείται ότι και η σημερινή κυβέρνηση δεν είναι υπεράνω καλοπροαίρετης κριτικής. Ζητείται και από την πλευρά της συγκεκριμένο και πολυδιάστατο σχέδιο δράσης, του οποίου απαραίτητο συστατικό πρέπει να είναι ένα συνεκτικό και ρεαλιστικό κυβερνητικό Πρόγραμμα Ειρήνης. Στο πλαίσιο αυτό, απαιτείται και η εκπόνηση ενός Μεσογειακού Σχεδίου Δράσης της Ελλάδας, η οποία εκ των πραγμάτων είναι η πλέον Μεσογειακή χώρα της Ευρώπης και έχει κάθε λόγο να θέλει την μετατροπή της Μεσογείου σε ζώνη ειρήνης και ισότιμης διεθνούς συνεργασίας, με πρώτιστο στόχο την γεφύρωση του χάσματος Βορρά – Νότου στην περιοχή.

* Ο Πάνος Τριγάζης είναι Συντονιστής του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων και Θεμάτων Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ.

Αναδημοσίευση από left.gr

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here