Της ΔΩΡΑΣ ΑΥΓΕΡΗ

Βουλευτού ΣΥΡΙΖΑ Β. Θεσσαλονίκης

Μιλώντας για πρόωρες εκλογές, το ζήτημα δεν είναι οι δήθεν πολιτικές προβλέψεις για το αποτέλεσμα, στο οποίο τεχνηέντως καταλήγουν  μεταξύ τους η κυβέρνηση και φιλοκυβερνητικά μέσα. Σ’ έναν στημένο-μάλιστα- διάλογο, για το αν φοβάται ο ΣΥΡΙΖΑ τις εκλογές.

Το ζήτημα είναι πώς σκέφτονται κάποιοι, οι οποίοι από θέσεις κυβερνητικής ευθύνης υποτίθεται πώς διεξάγουν πόλεμο, αλλά μάλλον πετάνε τη μπάλα στην εξέδρα των οπαδών και τα μπαλκόνια του κόσμου.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι έχουν τόσο πολύ χρόνο οι κυβερνώντες-τόσο εύκολα λύνουν τα καθημερινά προβλήματα, τις ελλείψεις στα νοσοκομεία, την εκτόξευση της ανεργίας, το γεγονός ότι οι μαθητές της Γ’ Λυκείου ετοιμάζονται για Πανελλήνιες με σχολεία κλειστά, και άλλα πολλά- που μπορούν αυτοί οι τόσο «ικανοί και πανταχού παρόντες κυβερνώντες», να επεξεργάζονται σενάρια εκλογικών αναμετρήσεων κι από πάνω. Ακόμη και αν κάποιος δέχεται ότι είναι τόσο ικανοί που τα κάνουν όλα, σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να απαντήσουν: αν αυτά που μας λένε καθημερινά για τα μέτρα και τις πρωτοβουλίες που παίρνουν είναι η πολιτική μιας κυβέρνησης απέναντι στην πανδημία ή είναι μέρος ενός προεκλογικού σχεδιασμού. Τι, τελικά, σχεδιάζει η κυβέρνηση;

Την απάντηση στην πανδημία ή την απάντηση στις δημοσκοπήσεις; Να μας πουν οι κυβερνητικοί αν παροτρύνουν τους πολίτες να χειροκροτούν γιατρούς και νοσηλευτές ή απλώς επιθυμούν να ακούγονται χειροκροτήματα στον αέρα για να φαίνεται ότι τα εισπράττουν οι ίδιοι. Γιατί, οι πολίτες είναι ενωμένοι στη συλλογική μάχη κατά του κορωνοϊού, δεν είναι πειραματόζωα εγκλωβισμένα στους πολιτικούς πειραματισμούς της Νέας Δημοκρατίας. Δεν μένουμε σπίτι για να μπαινοβγαίνει σ’ αυτό η Νέα Δημοκρατία. Δεν κλείνουμε την πόρτα στον κορωνοϊό για να μπαίνει ο Μητσοτάκης απ’ το παράθυρο.

Και να μας πουν αν βρισκόμαστε εν μέσω προεκλογικής περιόδου και γι’ αυτό τελικά η κυβέρνηση Μητσοτάκη μοιράζει δεκάδες εκατομμύρια, σε καναλάρχες, διαφημιστές, επικοινωνιολόγους, κλινικάρχες, και πάσης φύσεως -άρχες εν μέσω πανδημίας.

Και, εν τέλει, να μας πουν τι εννοούν εθνική ενότητα. Γιατί, αν με την εθνική ενότητα εννοούν να μην υπάρχει αντιπολίτευση, λογοδοσία και κριτικός διάλογος, τότε μάλλον ζούνε σε άλλες εποχές. Καλό θα ‘ταν να τις ξεχάσουν και να επανέλθουν στον 21ο αιώνα.

Ήρθαν, λοιπόν, έτσι απρόσμενα τα πράγματα και φτάσαμε να ζούμε πρωτοφανείς περιορισμούς σε συνταγματικά κατοχυρωμένες ελευθερίες. Συναινούμε, όμως, σε κάτι τέτοιο, υπό προϋποθέσεις και όρους. Ότι είναι  αναγκαίο κακό για κερδηθεί ο πόλεμος υπέρ της Υγείας κι όχι ως μια επιστροφή στις μαύρες μέρες του κράτους της Δεξιάς.

Τα μηνύματα από όλο τον κόσμο δεν είναι καλά. Η προοπτική μιας παγκόσμιας ύφεσης, πολύ μεγαλύτερης απ’ όσες έχουμε γνωρίσει, είναι πανθομολογούμενη. Κι εν όψει αυτής της προοπτικής, τα κράτη λαμβάνουν πρωτοφανή μέτρα στήριξης, προκειμένου οι κοινωνίες να μπουν με καλύτερες προϋποθέσεις στη μάχη της επερχόμενης οικονομικής κρίσης, χωρίς να διαλυθεί ο ήδη διαβρωμένος από τη νεοφιλελεύθερη λιτότητα κοινωνικός ιστός. Παρόλα αυτά, διάφοροι ομόκεντροι κυβερνητικοί κύκλοι μοιάζουν να μην ενδιαφέρονται για την επόμενη μέρα της Ελληνικής Δημοκρατίας, παρά μόνο για την επόμενη μέρα της Νέας Δημοκρατίας. Σε μια περίοδο ανασφάλειας, κατά την οποία επικρατεί φόβος στο συλλογικό υποσυνείδητο, σε μια περίοδο όπου το πολιτικό μας σύστημα δοκιμάζει τις αντοχές του, το επιτελικό κράτος του κ. Μητσοτάκη μετρά κουκιά.

Οι καιροί επιβάλλουν σοβαρότητα και σχέδιο, μακριά από τα νεοφιλελεύθερα βουντού που έχουν κατατρυπήσει το σώμα της κοινωνίας. Η υγειονομική κρίση που περνάμε αφήνει κι άλλες πληγές στην παραγωγική και εμπορική δραστηριότητα, αλλά και στις κοινωνικές σχέσεις. Δεκάδες χιλιάδες άνεργοι και επισφαλώς απασχολούμενοι, εργαζόμενοι με εξοντωτικά ωράρια και διαρκή αγωνία, επιχειρηματίες που βλέπουν τις επιχειρήσεις τους να καταστρέφονται και ταυτόχρονα άλλους να εκμεταλλεύονται αθέμιτα την κρίση (με κυβερνητικές πλάτες), δανειολήπτες που κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους, νοικοκυριά σε στάση πληρωμών ελλείψει εισοδήματος, νέοι επαγγελματίες μ’ ένα 600άρι για όλες τις δουλειές, παιδιά και νέοι που χάνουν τα μαθήματά τους, τους δασκάλους και τους συμμαθητές τους, γηραιότεροι που αγωνιούν για την υγεία τους, άνθρωποι που αποφεύγουν τους αγαπημένους τους, άνθρωποι κλεισμένοι στα σπίτια τους, όλοι τους βρίσκονται αντιμέτωποι με μια αόρατη απειλή…

Όλοι αυτοί οι συμπολίτες μας θέλουν να ξέρουν αν υπάρχει κυβέρνηση έτοιμη να θωρακίσει πλήρως το ΕΣΥ και το κράτος πρόνοιας, αν υπάρχει κυβέρνηση έτοιμη να αναπληρώσει τις απώλειες, αν υπάρχει κυβέρνηση να επαναφέρει την κανονικότητα για την οποία τόσο πολύ μιλούσε προεκλογικά. Δεν θέλουν ευχολόγια. Θέλουν να ξέρουν αν υπάρχει σχέδιο για την αγροτική παραγωγή των επόμενων μηνών, αν υπάρχει σχέδιο για τη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, αν τα σχολεία θα ξεκινήσουν κανονικά τον Σεπτέμβρη και πάει λέγοντας. Η λίστα είναι ατέλειωτη.

Κι όταν περάσει αυτό το κύμα της πανδημίας, οι συμπολίτες μας θα θέλουν να ξέρουν αν θα πρέπει να ζουν με περιορισμούς και έως πότε. Με πόσους και ποιους περιορισμούς απ’ αυτούς που ισχύουν τώρα -και ενδεχομένως να αυξηθούν τις επόμενες μέρες- σκοπεύει η κυβέρνηση να πάει -όπως διαρρέουν κύκλοι της- σε εκλογές; Πώς φαντάζονται ο κ. Μητσοτάκης και οι πεφωτισμένοι σύμβουλοί του ότι θα κυλήσει μια προεκλογική περίοδος. Με τον κόσμο να μην ξέρει αν θα πρέπει να κυκλοφορεί πολύ, λίγο ή καθόλου, πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή επιδημιολογικά δεδομένα για την πραγματική εξάπλωση του κορωνοϊού και την ανάπτυξη ανοσίας του πληθυσμού; Με τι όρους θα γίνει η προβολή των προεκλογικών προγραμμάτων; Άραγε, θα μεταδίδονται οι θέσεις όλων των κομμάτων αναλογικά ή θα γίνεται όπως σήμερα που τον τηλεοπτικό χρόνο μονοπωλούν η ΝΔ και οι κλαδικές της; Θα μας επιτρέψει η ΝΔ, ο κ. Μητσοτάκης και οι υπουργοί του να ασκούμε κριτική για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης ή θα καταγγέλλουν κάθε προσπάθεια αντιπολίτευσης ως παρέκκλιση από την «πάνδημη» απάντηση στον κορωνοϊό;

«Αυτοί που μιλούν για τον  Σεπτέμβριο, ας μας πουν τι θα γίνει τον Ιούνιο…»

Όμως, το θράσος -γιατί περί αυτού πρόκειται- της κυβέρνησης, δεν σταματά μόνο εδώ. Γιατί, στο σενάριο του Μαξίμου δεν υπάρχουν μόνο οι πρόωρες εκλογές τον Σεπτέμβρη. Υπάρχει κι ο νικητής. Και μάλιστα, δύο εκλογικών αναμετρήσεων. Θα περίμενε κανείς από τέτοιους προφήτες να μπορούσαν τουλάχιστον να μας πουν τι θα γίνει τον Μάιο ή τον Ιούνιο. Μπορεί γι’ αυτό το τελευταίο να μην έχουν απάντηση, όπως είναι αναμενόμενο και κατανοητό ως έναν βαθμό, αλλά μπορούν με βεβαιότητα να πουν οι αθεόφοβοι ότι η ΝΔ θα κερδίσει τις εκλογές με απλή αναλογική και μετά, αρνούμενη κυβέρνηση συνεργασίας, να πάει σε νέες εκλογές για να ζητήσει και να έχει ισχυρή πλειοψηφία, ώστε να εφαρμόσει το πρόγραμμά της, μνημόνιο εγχώριας παραγωγής με πιστοποιητικό γνησιότητας. Ο καθένας με τις αγωνίες του και η ΝΔ με τις δικές της.

Κάπου εδώ τελειώνει η μικροπολιτική και αρχίζει η πολιτική. Γιατί, τον αγώνα που δίνουμε, περιορίζοντας τις ελευθερίες μας, για να προστατέψουμε τους άλλους, θα τον συνεχίσουμε κι όταν αυτές οι ελευθερίες αποκατασταθούν. Μένουμε σπίτι για να προστατέψουμε τους συμπολίτες μας από τη διασπορά ενός ιού. Δεν θα κάνουμε το ίδιο κι όταν βγούμε απ’ το σπίτι; Ή μήπως, όταν βγούμε, θα πρέπει να ξαναφάμε λιτότητα και «υγιή» ανταγωνισμό;

Με ή χωρίς κορωνοϊό, θα πρέπει και τώρα και μετά να παλέψουμε το ίδιο για υγεία, για δωρεάν δημόσια υγεία, για κράτος πρόνοιας, για ασφαλή εργασία και θωρακισμένη οικονομία, που θα λειτουργεί υπέρ όλων όσοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή κι όχι εκείνων που για άλλη μια φορά πήγαν να βγάλουν φράγκα και πολιτικό κέρδος στα μετόπισθεν από το δράμα των συνανθρώπων τους.

Δημοσιεύτηκε σήμερα στο tvxs.gr και στο speedynews.gr.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here