Προαναγγελθείσες ήταν και οι δύο παιδοκτονίες -της ψυχοπαθούς μάνας και του «νευρικού» πατέρα

Η άτυχη 17χρονη στο Μαρκόπουλο και ο εξίσου άτυχος 18χρονος στο Περιστέρι, βιοι παράλληλοι και βίοι αβιωτοι δύο παιδιών που δεν έφταιξαν σε τίποτα και που κανένας μας δεν μπόρεσε να τα υπερασπιστεί όσο ακομα ήταν καιρός.

Η ψυχασθενής μητέρα «είχε ψυχολογικά ροβλήματα» και κανείς δεν έκρινε ότι χρειαζοταν νοσηλεία. Κι ομως μια μέρα πριν είχε προσπαθήσει να πετάξει το παιδί τη απο την ταράτσα «επειδή αν πέθαινε εκείνη κι ο μπαμπάς, το κορίτσι θα έμενε μόνο και ανυπεράσπιστο». Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να την παραπέμψει έστω σε ψυχίατρο παρά πήγαινε σε ψυχολόγο και ένας Θεός ξέρει τι αγωγή έπαιρνε -ή ΔΕΝ έπαιρνε, καθώς έκρυβε τα χάπια. Μια γυναίκα που τριγυρνούσε και έλεγε ακομα και στον οδοντίατρο ότι έχει καρκινο στο στόμα με μεταστάσεις και πεθαίνει -ήταν υγιέστατη με εξαιρεση τον ταραγμένο ψυχισμό της. Δεν προβληματίσθηκε κανείς που έλεγε επίσης  ότι όπου να’ ναι πεθαίνει και ο άντρας της και «τι θα γίνει το παιδί».

Μια μέρα πριν ειχε προσπαθήσει να πετάξει την κορη της από την ταράτσα, αλλά ακόμη και το ίδιο τον κορίτσι δεν μπορούσε να το πιστέψει. Οπως ανέφερε ο 53χρονος πατέρας (εργαζόμενος στον τουριστικό τομέα)

«Η κόρη μου, μου είχε εκμυστηρευτεί ότι την προηγούμενη μέρα με κάποιο τέχνασμα η μητέρα της,  της ζήτησε να ανέβει στην ταράτσα. Εκεί την έπιασε από τα πόδια και όπως μου είπε η κόρη μου, της φάνηκε ότι προσπάθησε να τη ρίξει στο κενό. Επίσης, δύο φορές στο παρελθόν την είχα δει με ένα άγνωστο υγρό στα χέρια αλλά το άδειασε, μόλις κατάλαβε ότι την έβλεπα».

Το άτυχο αγόρι που μαχαιρώθηκε στο λαιμό από τον πατέρα του στο Περιστέρι προσπάθησε να σώσει από τον «νευρικό» παιδοκτόνο την μητέρα του και την αδελφή του. Κι αυτός χρονια τώρα  έδερνε και έβριζε την οικογένειά του, αλλά η μάνα έμενε εκεί «για να μεγαλώσει τα παιδιά της» και κανείς δεν έκρινε ότι αυτός ο άνδρας ήταν επικινδυνος. Της είχε σπάσει μέχρι και τα χέρια. Αλλά όχι, δεν το έπαιρνε απόφαση να αφήσει τα παιδιά της χωρίς πατέρα….Και κανείς συγγενής ή φίλος δεν έκρινε ότι ο παιδοκτόνος ήταν κάτι περισσότερο από «νευρικός»  και αποδέχονταν ότι «είχαν σπάσει τα νεύρα του επειδή ήταν άνεργος», οπότε μπορούσε να δέρνει… Το αγόρι είχε προσπαθήσει να εγκαταλείψει το «πατρικό» αλλά επειδή ο μανιακός πατέρας χτυπουσε με σφυρι ή τσεκούρι την πόρτα της αδελφής του που έντρομη είχε κλειδαμπαρωθεί στο δωμάτιό της στον τελευταίο καβγά, εκείνη του τηλεφώνησε να τη σώσει. Κι εκείνος πήγε… Κι έφαγε μια μαχαιριά στο μηρό, στην αρτηρία, πεθαίνοντας την ημέρα των γενεθλίων του…Ο πατέρας σαν τρελός άρπαξε το γιο του να τον πάει στο νοσοκομείο. Εκλαιγε. Ομως…

Στο Μαρκοπουλο μάνα και κόρη κηδεύτηκαν μαζί

Τι μπορούσε να έχει γίνει; Αυτο που δεν γίνεται ποτέ με όσους είναι «ωρολογιακή βόμβα» που κανεις δεν ξέρει σε ποιανού χέρια θα σκάσει.  Σκληρές αποφάσεις για ριζικές λυσεις, ώστε να μην εκτίθενται και τα παιδιά σε (αγαπημένα) άτομα που ειναι γνωστό ότι λόγω των παθήσεών τους στρέφονται συχνά επιθετικά και μοιραία  εναντίον πρώτου βαθμού συγγενών τους. Κι από την άλλη, ποιος ξέρει τι έμελλε να γίνει αν αυτός ο πατέρας και αυτή η μητέρα κλείνονταν σε κλινική ή τους εγκατέλειπαν στη μοίρα τους; Η ασήκωτη ενοχή ότι δεν συμπαραστάθηκαν στον «άνθρωπο τους». Η διάλυση της οικογένειας. Και  ποιος μπορει να διανοηθεί ότι σε εκείνον θα πέσει αυτός ο κλήρος, ότι από όλους τους ψυχικά ασθενείς,  «ο δικός του άνθρωπος» θα είναι εκείνος που θα σκοτώσει ένα λατρευτό του πρόσωπο; Ολοι θέλουμε να ελπίζουμε ότι στην άβυσσο της  ψυχής «του δικου μας ανθρώπου» δεν κρυβεται ο εν δυνάμει φονέας, ότι θα ειμαστε τυχεροί και δεν θα φτάσει ποτέ στα όριά του. Οτι μέχρι τέλους θα ανήκουμε στη στατιστική εκείνων που τη γλίτωσαν. Να μην ιδρυματοποιηθεί, να μη μείνει δίχως στάλα αγάπη, να ζήσει σαν άνθρωπος, να μην έχει «ταμπέλα». Να όμως που τελικά αποφασίζουμε ψυχίατροι και συγγενεις και φιλοι και γείτονες για τις ζωές άλλων ανθρώπων, ρισκάρουμε τις ΔΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ζωές μαζί με τις δικές μας, ζωές παιδιών που δεν πρόλαβαν να αγαπήσουν και να διαλέξουν. Η 17χρονη ήθελε να φυγει στο εξωτερικό και ο 18χρονος είχε βρει δουλειά για να μείνει επιτέλους μόνος. Ομως ούτε εκείνη είχε τη δύναμη να εγκαταλείψει την 50χρονη μάνα της ούτε το αγόρι άντεξε να μην πάει σπίτι όταν του τηλεφώνησαν «για να σώσει όσους αναγκαστικά έμεναν με τον πατέρα».  Και τα δυο παιδιά σκοτώθηκαν προσπαθώντας ματαίως και ολομόναχα  να σώσουν εκείνους που αγαπούσαν

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here