Πού είναι οι γυναίκες;

 

Από την εποχή που στην Γκλόρια Στάινεμ επέτρεπαν να παίρνει συνεντεύξεις μόνο από τις συζύγους των αμερικανών πολιτικών και όχι από τους ίδιους μέχρι σήμερα έχουν περάσει αρκετές  δεκαετίες αλλά στον δυτικό κόσμο, όπου φευ(!) η Ελλάδα διατείνεται ότι ανήκει ακόμη, nous cherchons la femme αλλά δεν την βρίσκουμε, τουλάχιστον όχι εκεί όπου βρίσκονται οι άντρες.

Ούτε επικεφαλής κυβερνήσεων, ούτε διευθύντριες επιχειρήσεων, ούτε προέδρους ιδρυμάτων, οργανισμών, δικαστηρίων, υπηρεσιών, οργανώσεων, πανεπιστημίων, σχολείων, φορέων, κοινοφελών εταιρειών, ακαδημιών, συμβουλίων, διπλωματικών αντιπροσωπειών, μμε, ούτε συνεταιρισμών, ούτε συνδικαλιστικών σχημάτων, ούτε, ούτε…

Ούτε καν να παρεμβαίνουν με τις απόψεις τους στο καθημερινό γίγνεσθαι, να κρίνει, να επικρίνει, να διαμορφώνουν, να συνδιαμορφώνουν, να μοιράζονται, να επιχειρηματολογούν, να αντικρούουν, να εκτίθενται, να προτείνουν, να αντιπροτείνουν, να αποφασίζουν, να συναποφασίζουν, να μιλούν, να γράφουν.

Και ακόμα και τώρα, αρχές του 2016, η γυναίκα δεν αποφασίζει πότε και αν θα παντρευτεί, πότε και αν θα κάνει παιδιά, πότε και αν θα μείνει ή θα φύγει ως αυθύπαρκτο ον από μια σχέση, πότε και αν θα εκμεταλλευτεί την περιουσία της, πότε και αν θα ανεξαρτητοποιηθεί, πότε και αν θα εργαστεί μόνη της ή για κάποιον άλλον, πολλές φορές πότε και αν θα μείνει μόνη ή όχι. Εδώ. Όχι αλλού.

Για όλα, βέβαια, υπάρχουν, διευθετήσεις. Οι ποσοστώσεις στα πολιτικά σώματα, τα τμήματα γυναικών στα πολιτικά κόμματα, οι γυναικείες οργανώσεις, οι νομοθετικές ρυθμίσεις περί την ίση αμοιβή, οι ποινικές κυρώσεις για εγκληματικές ενέργειες εξειδικευμένα ενάντια των γυναικών, οι εκπομπές στα τηλεοπτικά κανάλια που απευθύνονται σε γυναίκες, ακόμα και οι ταινίες τύπου chick flic, ρομαντικές κομεντί, που όταν νοικιάζεις  από το dvd club η/ο υπάλληλος γνωρίζει ότι θα τις παρακολουθήσεις μόνη σου ή με την γυναικοπαρέα σου.

Όλα αυτά είναι καλά. Από τα πιο σπουδαία ως τα πιο αστεία. Κι αποτελούν αδιαμφησβήτητα το αποτέλεσμα μιας σειράς αγώνων που έγιναν τους τελευταίους δύο αιώνες από ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο. Άλλα αποτελέσματα εδώ –στη Δύση, άλλα αλλού, βέβαια. Το ζήτημα είναι φτάσαμε στο τέλος αυτών των προσπαθειών;

Γιατί έτσι είναι αν δεν βλέπω τις γυναίκες να οργανώνονται, να διαμαρτύρονται, να στηρίζουν άλλες γυναίκες, να συμμετέχουν στα κοινά, να διεκδικούν το δικαίωμα στη μητρότητα, την έκτρωση, τη ζωή, την καλή υγεία, την αυτοάμυνα, την ολοκληρωμένη παιδεία, την ανεξάρτητη εργασία, την καινοτομία, την αυθυπαρξία, την επιστημονική κοινότητα, την καλλιτεχνική δημιουργία, την ελευθερία του λόγου και τη διατύπωση τέτοιου, τη δημοκρατία, την αυτονομία, την ανεξαρτησία, το δημόσιο λόγο, τον γραπτό, την ευθύνη, την εξουσία, την προεδρία.

Δεν αναρωτιέμαι γιατί. Κάθε γυναίκα που σκέφτεται, που αισθάνεται άβολα μέσα στο υφιστάμενο πλαίσιο, που καλείται να είναι σούπεργουμαν,  που έχει περάσει από μια σχέση, που έχει εργαστεί, που έχει επιθυμίες, που κάνει σχέδια, που έχει οικογένεια, που δεν έχει οικογένεια, που βγαίνει κάθε μέρα από το σπίτι και γυρίζει το βράδυ κατάκοπη, που συναντά ανθρώπους στο δρόμο, οδηγούς στα διπλανά οχήματα, υπαλλήλους στις υπηρεσίες,  συναδέλφους στη δουλειά της, αφεντικό, σύντροφο, γονιό, παιδί…έχει απαντήσεις.

Το θέμα είναι οι απαντήσεις να ακουστούν.

Χρειαζόμαστε τις γυναίκες να βγουν μπροστά, να τολμήσουν, να διεκδικήσουν, να μιλήσουν, να απαιτήσουν σεβασμό, να κινητοποιηθούν, να αναλάβουν πρωτοβουλίες, να παράξουν έργο προωθητικό μιας καλύτερης ζωής, μιας ειρηνικής συνύπαρξης, ενός εξισορροπητικού διαλόγου, μιας δίκαιης κοινωνίας, ενός κόσμου όπου το άρθρο μπροστά από τις λέξεις γυναίκα, άντρας θα είναι περιττό μιας και τα δύο θα σημαίνουν άνθρωπος.

Και δεν έχουμε πολύ χρόνο…

 

 

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here