Popping for Parkinson’s: Η τέχνη του Hip Hop στην υπηρεσία των ανθρώπων με νόσο του Πάρκινσον

 

 Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Συνέντευξη με τον επικεφαλής του προγράμματος Simone Sistarelli – πρώτη παρουσίασή του στα ελληνικά ΜΜΕ

 Πόσο μα την αλήθεια απελευθερωτική μπορεί να είναι για τους ανθρώπους με πάρκινσον (και όχι μόνο), το πολύ ιδιαίτερο ενεργειακά τίναγμα (Popping) που είναι το σήμα κατατεθέν του χορού Hip Hop;

Ποσοτική απάντηση δεν μπορεί να δοθεί μιας και δεν έχει (ακόμα) πραγματοποιηθεί καμιά επιστημονικού χαρακτήρα και τεκμηρίωσης έρευνα. Το σίγουρο όμως είναι, ότι εδώ και μια διετία που ο Ιταλός χορευτής και μουσικός Simone Sistarelli έχει και επίσημα ξεκινήσει στο Λονδίνο τις υπό τον τίτλο Popping for Parkinsons τάξεις – εργαστήριά του, μόνο ενθουσιώδη σχόλια “ακούγονται” γι’ αυτές. Όχι από όποιον-όποιον, αλλά από τους πλέον αρμόδιους να “μιλήσουν”. Τους ίδιους τους μετέχοντες.

 

Στόμα-στόμα, η απελευθερωτική δυνατότητα των τάξεων του ιταλού καλλιτέχνη (ο ίδιος αυτό-προσδιορίζεται ως “πρακτικός” του χορού) έχει γνωστοποιηθεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Εμείς, είχαμε την χαρά να τον συναντήσουμε στο Βερολίνο, όπου προσκεκλημένος του 25ου διεθνούς διημέρου σύγχρονου χορού LUCKY TRIMMER (14 και 15 Απριλίου) μύησε στην καινοτόμο τάξη του ουκ ολίγους ενδιαφερόμενους.

Εκτός από την δυνατότητα που μας δόθηκε ζωντανά να πιστοποιήσουμε τον ενθουσιασμό που η τάξη του Simone απελευθέρωσε στους μετέχοντες ανθρώπους με πάρκινσον (και όχι μόνο), είχαμε την ευκαιρία και για μια mini συνέντευξη μαζί του ώστε μέσω αυτής να τον γνωρίσει και το ελληνικό κοινό στο οποίο – όπως ο ίδιος μας είπε – είναι άγνωστος.

Δεύτε λάβετε:  

Popping for Parkinsons. Πότε ξεκίνησε σαν ιδέα; Πώς εξελίχτηκε στα χρόνια ώστε να έχει πλέον τον χαρακτήρα μιας ώριμης προσέγγισης-πρότασης;

Το Popping for Parkinson’s επισήμως ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2015. Είχε προηγηθεί τα προηγούμενα δυο χρόνια σκληρή έρευνα σε διαφορετικά πεδία, όπως αυτό της ιατρικής πλευράς του πάρκινσον, της χοροθεραπείας και μουσικοθεραπείας, αλλά και του λεγόμενου κοινωνικού χορού.

Είναι πολλοί οι παράγοντες που συνέβαλαν στη γέννηση και ανάπτυξη αυτού του project. Καταρχάς, η εμπειρία του πάρκινσον στο πολύ κοντινό μου περιβάλλον (ο παππούς μου ζούσε χρόνια πολλά με τη νόσο) στα σίγουρα σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό με συνέδεσε συναισθηματικά.

Πέραν αυτού: Ήμουνα μετά από πολλά χρόνια εμπλοκής με το Hip Hop κουρασμένος ιδιαίτερα από τον κατά βάση εγωκεντρικό κόσμο του χορού, το οποίο σημαίνει ότι για μένα η μεταπήδηση στον κόσμο του κοινωνικού χορού είχε τον χαρακτήρα της απελευθέρωσης. Ένιωσα βαθιά την ανάγκη να κάνω κάτι θετικό για την κοινότητα, την κοινωνία, να εμπνεύσω σε αντίστοιχο βαθμό αυτού που εγώ εμπνεύστηκα από την επαφή μου με το Hip Hop.

Στη ζωή αυτή υπάρχουν κάποιες στιγμές-κλειδιά,  η ευκαιρία συνάντησης με τις οποίες προσφέρει τη δυνατότητα να κάνεις το απελευθερωτικό βήμα παρακάτω. Για μένα, αυτή η στιγμή ήταν η παρακολούθηση μιας παράστασης – από την Candoco Dance Company – το 2011 στο Λονδίνο. Ήταν τότε που συνειδητοποίησα τι μπορεί πράγματι να κάνει ο χορός, πόσο απεριόριστες είναι οι δυνατότητές του.

Σε ότι, τέλος, αφορά αυτό που με τον κωδικό Popping for Parkinson’s εξελίσσεται τα δυο τελευταία χρόνια: Ελάχιστα ως τίποτε από αυτά που στον κόσμο του Hip Hop συμβαίνουν έχουν τον αμιγή χαρακτήρα της χοροθεραπείας. Πρακτικά, αυτό που με σημείο εκκίνησης το Λονδίνο κάνω την τελευταία διετία είναι η πρώτη σοβαρή προσπάθεια αξιοποίησης της ιδιαίτερης ενέργειας και δυναμικής του Popping ως αξιόπιστης χοροθεραπευτικής προσέγγισης.

Οι τάξεις, είναι ένας διαρκής διάλογος ανάμεσα σε μένα και τους μαθητές. Μαζί μεγαλώνουμε, μαζί ωριμάζουμε.

Να αξιολογήσουμε μετά από μια τόσο γεμάτη διετία την όλη εμπειρία; Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν να εξελιχτεί στο επίπεδο που σήμερα βρίσκεται; Κάποια βασικά συμπεράσματα που έχεις κομίσει, αλλά και κάποια σημεία που πιστεύεις ότι πρέπει να βελτιωθούν ή και να αλλάξουν;

Πιστέψτε με, ήταν πάρα πολύ δύσκολο, ειδικά στα αρχικά στάδια. Όμως, ήταν τόσο μεγάλη και βαθιά η πίστη μου σε αυτό το project που έκανα τα αδύνατα δυνατά ώστε να προχωρήσει και εξελιχτεί. Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν – ποιο άλλο; – αυτό της χρηματοδότησης.

Σχετικά με τα συμπεράσματα: Μπορώ με βεβαιότητα πλέον να πω ότι όλες οι θετικές επιπτώσεις της χοροθεραπείας και του κοινωνικού χορού είναι παρούσες σε αυτό το project. Πέραν αυτού, αυτή καθαυτή η πολύ ιδιαίτερη τεχνική του Popping βοήθησε πολλούς από τους μαθητές με πάρκινσον να έχουν λιγότερο “τρέμουλο” και να τα καταφέρνουν να “επιστρέφουν” στη βάδιση/κίνηση εκκινώντας από θέση/ στάση παγώματος (freezing). Ελπίζω στο μέλλον να τα καταφέρω να αποδείξω όχι μόνο εμπειρικά αλλά και επιστημονικά ότι καθαυτή η τεχνική του Popping ασκεί αλλά και απελευθερώνει μεγάλη δύναμη στα σώματα των μαθητών.

Το μεγάλο ζητούμενο είναι η ευαισθητοποίηση για τη νόσο του πάρκινσον. Αυτό σε τελική ανάλυση και το Popping for Parkinsons υπηρετεί, προσεγγίζοντας δίκτυα σε όλο τον κόσμο, δημιουργώντας πακέτα εκπαίδευσης για επόμενους δασκάλους, αλλά και βρίσκοντας συμμέτοχους και συνεργάτες που θα διευκολύνουν τόσο τις παραπέρα χρηματοδοτήσεις όσο και τις έρευνες.

Popping for Parkinsons. Μόνο για τη νόσο του πάρκινσον; Ειδικά για τη νόσο του πάρκινσον; Δεν θα μπορούσε η ιδιαίτερη τεχνική του Hip Hop, το τόσο ιδιαίτερο ενεργειακά τίναγμά του (popping), να αποδειχτεί “θεραπευτικό” και για άλλες νόσους;

Το project που επίσημα τρέχει την τελευταία διετία είναι εξειδικευμένα εστιασμένο στους ανθρώπους με πάρκινσον. Θα μπορούσε άραγε να επεκταθεί και αλλού; Το μόνο βέβαιο είναι ότι – κρατήστε το αυτό – όλοι οι άνθρωποι και μπορούν και πρέπει να χορεύουν!

Μιλώντας με τους ανθρώπους που μετείχαν στην τάξη σας του Βερολίνου την οποία διοργάνωσε το 25ο LUCKY TRIMMER, από όλους ακούσαμε την ίδια πάνω – κάτω κουβέντα. Ότι ένιωσαν κάτι πολύ καινούριο απρόσμενα να ξυπνάει εντός τους. Υπάρχει κάποιομυστικόπου θα έπρεπε να ξέρουμε;

Δεν υπάρχουν μαγικά μυστικά! Οι μαθητές, δεν ανακάλυψαν παρά μια νέα κατά βάση καλλιτεχνική γλώσσα έκφρασης για να εκφραστούν. Πιστέψτε με, η αξία αυτής της ανακάλυψης είναι ανεκτίμητη, ειδικά για τους ανθρώπους με νόσο του πάρκινσον που μπορούν και ξανά βρίσκουν μέσα τους τις πηγές της δύναμης και της ελπίδας τους.

Καθαρά προσωπική η τελευταία ερώτηση. Ποιος είναι ο Simone Sistarelli; Είναι κατά βάση καλλιτέχνης, μουσικός και χορευτής; Θεραπευτής; Και τα δυο; Κάτι άλλο ίσως που μας διαφεύγει;

Είναι πολύ δύσκολο για μένα, όπως για τον καθένα υποθέτω, να ορίσω τον εαυτό μου. Θα έλεγα ότι κυρίως είμαι ένας “πρακτικός του χορού”. Τυπικά μιλώντας, είμαι πτυχιούχος του σύγχρονου χορού, ενεργός για 15 χρόνια στη κουλτούρα του Hip Hop, συνθέτω μουσική για χορογραφίες και για videos, διευθύνω τάξεις χορού, διδάσκω χορό σε πολλά διαφορετικά ηλικιακά groups και, βέβαια, είμαι επικεφαλής του  Popping For Parkinson’s project.

Δεν είναι και λίγα όλα αυτά…

…(ο Simone απλώς κούνησε το κεφάλι) – τέλος συνέντευξης

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here