Σαν χτες, σαν σήμερα.

Κάθε μέρα, απελπιστικά αμετάβλητη.

Στο πάνελ τέσσερις· εν ασαφεία ομόνοες.

Με τη θέση τους στην παρούσα διάταξη των συσχετισμών, απροσδιόριστη· αν και ευκόλως νοουμένη.

Στην πλατεία οι παντοτινοί θεατές, σιωπηλοί, μουδιασμένοι· ανάμεσά τους κι εγώ, με τα κάποτε οράματα καταγής, ικανοποιούμενος με επινοημένες συγκινήσεις. Με τον φόβο της εμπλοκής σε δράση πραγματική.

Όπως η ώριμη φλογερή γυναίκα από το ακροατήριο που παίρνει το μικρόφωνο και  εξαπολύει σε λίγα λεπτά το προπαρασκευασμένο εύστοχο λογύδριο.

Όσα όλοι σκεφτόμαστε αλλά δεν ξεστομίζουμε· ανέτοιμοι, άτολμοι ή απλά ανένταχτοι σε κάποιο ρεύμα, κύριο ή παράπλευρο.

Πολλα χρόνια μετά. Με το άγριο παρόν να υπερφαλαγγίζει το ανεπεξέργαστο ακόμα χτες· χτες διαρκείας, αδιάκοπο, πενηντάχρονο, εκατόχρονο, χιλιόχρονο, αιώνιο.

Αναμνήσεις, πάσαλοι μπηγμένοι στη διαδρομή του τόπου μας, κάθε τόπου.

Η Ουσία της Εξουσίας· το ενδιαίτημα του αρχαίου Δόλου.

Σαν χτες, σαν σήμερα, αύριο, πάντα.

Μνήμη ανεκρίζωτη, όμως κατάδικη σε μαρασμό.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here