Πολιτισμός ή βαρβαρότητα; Ο πρόσφυγας Γιουσούφ απ’ τη Συρία με σύνδρομο Down και η “δική μας” υπηρεσία ασύλου

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Η αναμέτρηση αυτή είναι ξεκάθαρη: Θα νικήσει ο πολιτισμός, που τα τελευταία χρόνια δείχνει ότι τα παιδιά με σύνδρομο DOWN έχουν κάθε δυνατότητα ν’ αναπτυχθούν ομαλά και να ζήσουν αυτόνομα κι ευτυχισμένα, ή, αντίθετα, θα επικρατήσει και πάλι η βαρβαρότητα του σκοτεινού παρελθόντος που θεωρούσε αυτά τα παιδιά ανάξια να ζουν.

Πεδίο της αναμέτρησης είναι η χώρα μας, η δική σας και δική μας χώρα, σχετικά με το περιεχόμενό της – όσοι και όσες πράγματι ενδιαφέρεστε – διαβάστε με προσοχή την παρέμβαση από “το ύψος του Ανθρώπου” του καθηγητή παιδαγωγικής Γιώργου Τσιάκαλου:

Η ζωή του Γιουσούφ κινδύνευε στην αιματοχυσία της Συρίας, και μάλιστα, για πολλούς προφανείς λόγους, περισσότερο από τη ζωή των άλλων. Έφυγε πρώτος με το πατέρα του και κατάφερε να επιβιώσει στο Αιγαίο και μετά στη μακρά διαδρομή μέχρι τη Γερμανία, όπου βρήκε ουσιαστικά και τυπικά άσυλο. Αυτά πριν περισσότερο από δυόμιση χρόνια.

Γαλήνη, όμως, δε βρήκε, και ασφάλεια δεν ένοιωσε. Ούτε ο πατέρας του, που τον φροντίζει με αυταπάρνηση, ούτε οι ευαίσθητοι και αφοσιωμένοι εκπαιδευτικοί και κοινωνικοί λειτουργοί στο σχολείο δεν καταφέρνουν να αντισταθμίσουν την έλλειψη της μαμάς του. Μ’ αυτήν είχε φτιάξει την ιδιαίτερη συναισθηματική σχέση, που πολύ συχνά χαρακτηρίζει τα παιδιά με σύνδρομο DOWN και αποτελεί το θεμέλιο της επιθυμίας και της βούλησής τους να γνωρίσουν τον κόσμο και να ζήσουν σ’ αυτόν. Κάθε πρωί που σηκώνεται ανακαλύπτει ξανά την απουσία της, και το κλάμα του διαρκεί ώρες. Κάθε μέρα, δυόμιση χρόνια τώρα. Ό, τι μαθαίνει, το μαθαίνει επειδή εμπιστεύεται τους ανθρώπους που τον διαβεβαιώνουν ότι «όπου να είναι έρχεται η μαμά», κι εκείνος θέλει, όταν τη συναντήσει, να της δείξει ότι μαθαίνει για να είναι έτοιμος να ζήσει στη ζωή όπως όλα τα άλλα συνομήλικα παιδιά.

Η Lebenshilfe, η αρμόδια Υπηρεσία για ανθρώπους με αναπηρία, αξιολογώντας την πιθανότητα να αναπτυχθεί όσο το δυνατόν καλύτερα ή, αντίθετα, να μαραζώσει, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «υπάρχει άμεση ανάγκη να γίνουν ενέργειες ώστε να επιταχυνθεί η οικογενειακή επανένωση. Ο Γιουσούφ χρειάζεται επειγόντως την παρουσία της μητέρας του για μπορέσει να βρει τον εαυτό του στο νέο περιβάλλον».

Στις 2 Ιουνίου 2017 γράφτηκε η γνωμάτευση. Όμως, η μητέρα του Γιουσούφ βρίσκεται ακόμη στη Θεσσαλονίκη, αφού συμπλήρωσε ήδη δύο χρόνια στην Ελλάδα. Η Γερμανία ανταποκρίθηκε αμέσως στο σχετικό αίτημα και έδωσε στις 30 Ιουνίου την έγκρισή της για επανένωση της οικογένειας. Από τότε ανήκει αποκλειστικά στην αρμοδιότητα και στη βούληση της δικής μας υπηρεσίας ασύλου να αποφασίσει αν ο Γιουσούφ θα βρει τον εαυτό του και θ’ αναπτυχθεί ή, αντίθετα, θα μαραζώσει.

Δηλαδή ν’ αποφασίσει, αν θα νικήσει ο πολιτισμός, που τα τελευταία χρόνια δείχνει ότι τα παιδιά με σύνδρομο DOWN έχουν κάθε δυνατότητα ν’ αναπτυχθούν ομαλά και να ζήσουν αυτόνομα κι ευτυχισμένα, ή αν, αντίθετα, θα επικρατήσει και πάλι η βαρβαρότητα του σκοτεινού παρελθόντος που θεωρούσε αυτά τα παιδιά ανάξια να ζουν.

Στις γιορτές, ο Γιουσούφ και ο πατέρας του έβγαλαν διαβατήρια ως πολιτικοί πρόσφυγες και επισκέφτηκαν τη μαμά και τ’ αδέρφια του στη Θεσσαλονίκη. Αντάμωμα της οικογένειας μετά από τόσο καιρό. Επιβεβαίωση ότι η μαμά υπάρχει ακόμη και συνεχίζει να τον αγαπάει, η ζωή έχει νόημα, η μάθηση έχει νόημα, η φροντίδα του σώματος έχει νόημα, η συζήτηση με τους άλλους ανθρώπους έχει νόημα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να την πάρει μαζί του, όλο-όλο δυο ώρες πτήση είναι μέχρι το Μόναχο, αυτός με τον μπαμπά το έκαναν το ταξίδι, δεν είναι τίποτε δύσκολο, ένα διαβατήριο κι ένα εισιτήριο τα παίρνεις εύκολα.

Όμως δεν την πήρε μαζί του, επέστρεψε στη Γερμανία πάλι μόνος με το μπαμπά του. Αυτό είναι για εκείνον κάτι που δεν μπορεί να το καταλάβει, αναρωτιέται μήπως η αγάπη της μαμάς, που τη βίωσε τόσο έντονα και τρυφερά ξανά στη Θεσσαλονίκη, είναι τελικά μόνο μια υποκρισία. Κλαίει γοερά, ποιος στη θέση του δεν θα έκλαιγε;

Όχι, Γιουσούφ, δεν είναι υποκρισία, εάν εσύ πονάς και κλαις για το χωρισμό κάθε πρωί, η μαμά σου πονάει όλη την ημέρα, κάθε μέρα από τότε που χωρίσατε, και αδιάκοπα απευθύνεται στους πάντες, που θεωρεί ότι έχουν μια κάποια δύναμη να τη βοηθήσουν να έρθει κοντά σου όσο πιο γρήγορα γίνεται. Χωρίς ανταπόκριση μέχρι σήμερα. Άλλη φορά θα γράψω για τους υποκριτές και τους ψεύτες, που κοροϊδεύουν τις μητέρες, μαζί και τη δική σου μαμά. Όμως για σένα σήμερα έχω μια είδηση.

Πριν από λίγη ώρα (σ.σ. Κυριακή 21 Ιανουαρίου) έκλεισα εισιτήρια για τη μαμά και τ’ αδέρφια σου για τις 21 Φεβρουαρίου. Πτήση της Aegean, Α3500, αναχώρηση 8:15 από τη Θεσσαλονίκη, άφιξη στο Μόναχο 9:35.

Στο έγγραφο των γερμανικών αρχών αναφερόταν ότι η άφιξη πρέπει να γίνει στο αεροδρόμιο του Μονάχου από Δευτέρα έως Πέμπτη μέχρι τις 14:00 και Παρασκευή μέχρι τις 12:00. Συνεπώς, είμαστε εντελώς εντάξει με τις Γερμανικές αρχές. Το μόνο που χρειάζεται πια είναι να εκδώσει η δική μας Υπηρεσία Ασύλου το Δελτίο Ελεύθερης Διέλευσης και να ενημερώσει τη Γερμανία 7 μέρες πριν για την ημερομηνία και την ώρα άφιξής τους. Απλώς να ενημερώσει, νέα έγκριση από τη Γερμανία δεν προβλέπεται, ισχύει η έγκριση που έχει ήδη δοθεί. Έχει, λοιπόν, η Υπηρεσία Ασύλου άφθονο χρόνο στη διάθεσή της για να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες. Χρήματα από την πλευρά της δεν χρειαζόμαστε, ο δικηγόρος μας θα την ενημερώσει αύριο επίσημα για τις ενέργειές μας και θα ζητήσει να πράξει κι εκείνη τα δέοντα.

Προσδοκώ, ότι ο πολιτισμός θα νικήσει τη βαρβαρότητα, σ’ ένα μήνα από σήμερα θα μπορέσεις ν’ αγκαλιάσεις τη μαμά σου στο αεροδρόμιο του Μονάχου. Και τότε, θα  αναρτήσω μια φωτογραφία σαν εκείνες τις ωραίες μαχητικές φωτογραφίες σου με ανυψωμένο τον αντίχειρα του δεξιού χεριού και το μήνυμα «όλα θα πάνε καλά» – αυτή τη φορά με ανυψωμένο τον αντίχειρα όλων των μελών της επανενωμένης οικογένειάς σας.

Αντάμωμα, λοιπόν, σ’ ένα μήνα στο αεροδρόμιο του Μονάχου.

(Ο Γιουσούφ έγινε δώδεκα χρονών το Σεπτέμβριο, ο αδερφός και η αδερφή του, δίδυμα, τον άλλο μήνα θα κλείσουν τα οχτώ. Οι φωτογραφίες από τη Γερμανία και από την πρόσφατη επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη).

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here