ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ

Ένα επίμονο διαπεραστικό κελάιδισμα το χάραμα.
Δε με ξυπνάει αμέσως αφού το όνειρο επιμένει. Ένα ακόμα όνειρο από τα αμέτρητα μπλεγμένα ανάμεσα ύπνο και ξύπνο.
Τελικά ξυπνάω. Ένα σπουργίτι στο κάγκελο του μπαλκονιού με θέα τη χαμηλή ακρόπολη της Τίρυνθας.
Χτες, σκεφτόμουν τη αδιάκοπη παρουσία ανοησίας και αμνησίας στην ανθρώπινη δράση.
Περιδιαβαίνοντας στον λόφο με τα κυκλώπεια τείχη· βράχια πελεκημένα από επιδέξιους τεχνίτες, ανελκυσμένα εκατοστό εκατοστό με πρωτόγονους μοχλούς. Όλα από δούλους για να περιτειχίσουν και να προστατέψουν, όσο ψηλότερα γινόταν, τον Άνακτα.
Βράχια, ακίνητα στους αιώνες, φρούρησαν την παροδικότητα των ανθρώπων ανάμεσά τους· κυριάρχων και υποτελών.
Περπατούσα κι εγώ ανάμεσά τους χτες το πρωί. Παντού φυτρωμένα άγρια στάχυα, αυτά που παίζαμε το «ήλιος ή βροχή», αυτό το τόσο επίμονο χαρακτηριστικό χορτάρι της Μεσογείου· ώσπου έπεσα πάνω στις παπαρούνες:
αυθάδικες κόκκινες άλικες πινελιές πλαι στον αγέλαστο γκρίζο γρανίτη. Χορτάρια αμέτρητα, λουλούδια πολύχρωμα, έντομα, ερπετά, μικρά άγρια ζώα πηγαινοφέρνουν την πεισματάρα ζωή πάνω στις πλατφόρμες της: βράχια, πέτρες και η τριμμένη εκδοχή τους, το χώμα.
Άγρια ζωή πανίσχυρη και αδιάκοπη.
Οι άνθρωποι πού;
Ίσως μέσα από τη γραφή τους…

«Εἶναι παιδιά πολλῶν ἀνθρώπων τα λόγια μας.
Σπέρνουνται γεννιοῦνται σάν τά βρέφη
ριζώνουν θρέφουνται μέ τό αἷμα.
Ὅπως τά πεῦκα
κρατοῦνε τή μορφή τοῦ ἀγέρα
ἐνῶ ὁ ἀγέρας ἔφυγε, δέν εἶναι ἐκεῖ
τό ἴδιο τά λόγια
φυλάγουν τή μορφή τοῦ ἀνθρώπου
κι ὁ ἄνθρωπος ἔφυγε, δέν εἶναι ἐκεῖ.»

Ποια φυσική μορφή είναι η μακροβιότερη;
Η πέτρα, τα χορτάρια, τα λουλούδια;
Τα ψάρια, τα έντομα, τα ερπετά, τα πουλιά, τα θηλαστικά;
Ο Άνθρωπος;
Ποιος Άνθρωπος;

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here