Πιο πολύ του πατέρα και της μάνας

Toυ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
Ιατρού – ποιητή
Εγερτήρια αργίας υπονομευμένα από νέκυιες.
Αρνήθηκε πεισματικά τα σχέδια θεραπείας που προβλέπονται· δεν επέμεινα, δε μπορούσα περισσότερο να επιμείνω.
Ξέρω ότι η άρνηση ασθενούς να λάβει θεραπεία αναβλύζει από βαθύτερες στιβάδες της Συνείδησης, εκεί όπου κανένας ιπποκρατίδης δεν προσεγγίζει.
Έξοδοι ναρκοθετημένες από τους ίδιους τους εξερχόμενους με την ανοχή -έως και συνενοχή- των γιατρών.
Η γλυκιά Μυρσίνη -κοντά στην αδελφή της. Με τους γονείς συντριμμένους αλλά υπόχρεους σε θέση μάχης.
Στο μεταξύ, άλλοι τριγυρνούν θαμπωμένοι στην εμποροπανήγυρη της παγκόσμιας έκθεσης καινοτομίας -το ετήσιο ραντεβού που ευτυχώς ακύρωσα.
Ενώ η αδυσώπητη καθημερινότητα σκοντάφτει στις λακκούβες του χωματόδρομου που  όλο και επιδιορθώνεται για να γίνει άσφαλτη λεωφόρος προς κάποια ακαθόριστη έννοια-στόχο: το λένε ανακούφιση, το λένε αύξηση επιβίωσης, το λένε ίαση. Ορισμοί διατυπούμενοι κατά κανόνα από ανέγγιχτους του ιδρώτα, του εξαγγειωμένου αίματος, του πίδακα του εμέτου, των βόγγων οδύνης· από τεχνοκράτες ατσαλάκωτους πίσω από βαριά γραφεία, πίσω από οθόνες υπολογιστών, σε βήματα συνεδρίων· επιμελώς μακριά από μπλούζες λεκιασμένες από εκκρίσεις αγωνίας, από γάντια σκισμένα γύρω στα τρεμάμενα χέρια του θεραπευτή.
Με το κύρος της απόστασης από το σκοτεινό πεδίο των ματαίων ή ματαιουμένων στην πορεία μαχών· αυτών που δίνουν μπόι στους ταπεινωμένους από την επίγνωση -ας μη φαίνεται από το ύψωμα των επιτελών.
Σκέφτομαι σήμερα και δικαιώνω τον συνταξιούχο κατάθλιπτο Νίκο με τις ώριμες εμμονές του, να μαραζώνει εκεί γύρω στην πλατεία Βικτωρίας.
Τον σκέφτομαι και σηκώνομαι να περπατήσω να ξεμουδιάσω πριν με ρουφήξει η λάσπη της αστοχίας.
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here