Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
Περιμένουν κάτι να συμβεί.
Όπως, ας πούμε, ν’αστράψει ένα φως οδύνης μέσα στο ημίφως της αβάσταχτης καθημερινότητας.
Παραμονεύουν να επιβιβαστούν με θούριους στο τραίνο για την «πανίσχυρη Ζωή» όταν χαμηλώνουν τα φώτα μιας ύπαρξης.
Όταν ανάβουν οι φωτιές των θρήνων σπεύδουν να ζεσταθούν κάνοντας τάχα πως τη σβήνουν.
Γράφουν γράμματα αλληλεγγύης φλογερά, χωρίς δάκρυ, χωρίς την ελάχιστη υγρασία στα κρύα μάτια, τις παγωμένες ψυχές.
Άνθρωποι πρεζόνια με τις τραγωδίες.
Θανατολάγνοι γιατί η πραγματική Ζωή τους σέρβιρε χυλόπιτα.
Έτοιμοι να κομματιάσουν καθέναν που χαλάει το σκηνικό που ανεβάζουν για να συγκινήσουν, επιτέλους κάποιον κι αυτοί.
Έτοιμοι από χρόνια να σκηνοθετήσουν τη μεγάλη παράσταση με τον εαυτό τους να υπερχειλίζει όλη τη σκηνή.
Άνθρωποι απεγνωσμένοι στην ακίνητη χαμοζωή.

Δίνω μια περιγραφή, δώστε εσείς ονόματα και ιδιότητες.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here