Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Σε γενικές γραμμές: Η παρουσία στην πρώτη γραμμή, στο μέτωπο ντε, τέρμα στα σύνορα, εκεί όπου οι πιο ακραίοι κίνδυνοι παραμονεύουν, για τα δεδομένα εδώ και κάμποσες δεκαετίες της χώρας των νεοελλήνων είχε και έχει τιμωρητικό χαρακτήρα.

Τα σύνορα, η πρώτη γραμμή, το μέτωπο, ήταν η διαρκής απειλή των ανωτέρων προς τους κατωτέρους τους που δεν συμμορφώνονταν προς τας υποδείξεις: Πρόσεχε διότι θα σε στείλω στα σύνορα! Ήταν – με άλλα λόγια – η περίφημη ‘‘δυσμενής μετάθεση’’ των απείθαρχων και/ή αντιφρονούντων, η σκληρή τιμωρία όποιων τολμούσαν να αμφισβητήσουν τους όποιους έπρεπε να αντιλαμβάνονται ως αρίστους και πειθαρχημένα να υπηρετούν. Ω ναι, αυτή η δυσμενής μετάθεση ήταν επίσης κι ο πιθανότερος – αν όχι 100% σίγουρος – προορισμός, των φτωχών και των μη δικτυωμένων, όσων δεν διέθεταν το χρήμα (μέσον) και το βύσμα (άκρη) για να τον αποφύγουν.

Μια ζωή αυτή ήταν και είναι η κοινωνικά καθυστερημένη Ελλάδα – ελάτε τώρα που καμώνεστε ότι δεν συμφωνείτε – ζήτω το έθνος τα σύνορα και τα μέτωπά του, όμως ‘‘οι δικοί μας που έχουν τον τρόπο τους’’ στο σπίτι τους και εκ του ασφαλούς, οι δε άλλοι, αυτοί ντε που δεν είναι στο κόλπο και/ή οι αντιφρονούντες, τιμωρία εκεί – στη πρώτη γραμμή – με κίνδυνο της ζωής τους να τα (και μας) υπερασπίζουν. Με μια και μόνη (πραγματική) ανταμοιβή, αυτή και καμιά άλλη: το ‘‘μπράβο’’ όλων αυτών που είναι μια ζωή στο (εθνικό) κόλπο, συνοδευόμενο με ένα κτύπημα στη πλάτη και την ‘‘συγκινητική’’ προτροπή για ένα ηχηρό – πάμε όλοι μαζί! – εθνικό χειροκρότημα!

Είτε δημόσιος υπάλληλος είτε φαντάρος το ίδιο και το αυτό, αν ανήκες στους εκτός ή έστω όχι ξεκάθαρα στους εντός (εθνικού κόλπου) τιμωρία στα σύνορα, στο μέτωπο, εκεί όπου κτυπά – έτσι δε λένε οι εθνικόφρονες; – η καρδιά της Ελλάδας, αν ανήκες (και ανήκεις) στους εντός εκ του ασφαλούς  – άριστος! – θητεία ‘‘στο σπίτι σου’’ με μόνη σου υποχρέωση να βγάζεις λόγους υπέρ της σημασίας της πρώτης γραμμής και των ηρωικών ‘‘άλλων’’ που με κίνδυνο της ζωής τους την υπερασπίζονται.

Κίνδυνο ποιόν κίνδυνο; Ελάτε τώρα που καμώνεστε (όσοι καμώνεστε) ότι δεν καταλαβαίνετε, ότι η φράση – εντολή ‘‘στείλτον τον αλήτη, τον αναρχικό, το κομμούνι στην πρώτη γραμμή και άφησέ τον εκτεθειμένο μπας και τον ξεπαστρέψουν και ξεμπερδέψουμε από αυτόν’’ δεν σας λέει απολύτως τίποτε;

Πώς διάολο μας ήρθαν στο νου όλα αυτά, όλα όσα πιο πάνω διαβάσατε; Ποιός ξέρει, πιθανώς έχει να κάνει με όλα αυτά που μέσω της εθνικής των Ελλήνων τηλεόρασης φτάνουν ως εμάς, περί των ηρώων υγειονομικών γιατρών νοσοκόμων και λοιπών που πολεμούν στη πρώτη γραμμή του μετώπου (κατά του αόρατου εχθρού κορονοϊού) με κίνδυνο της ζωής τους, τους οποίους μέσα από τα σπίτια μας προσκαλούμαστε με το χειροκρότημά μας να εμψυχώσουμε.

Πιθανώς με αυτό έχει να κάνει, σε συνδυασμό με τις πληροφορίες που τους θέλουν – όλους αυτούς της πρώτης γραμμής – περίπου αφημένους στη τύχη τους με πολύ μικρή ως και ελάχιστη την πραγματική (υλική) συνδρομή της ‘‘εθνικής μας πολιτείας’’ στον ηρωικό πόλεμο που διεξάγουν. Πιθανώς, δεν παίρνουμε και όρκο, ποιόν ενδιαφέρει άλλωστε η πηγή των όποιων συνειρμών μας;

Αυτό που ενδεχομένως σας ενδιαφέρει είναι ότι στη κοινωνικά καθυστερημένη χώρα που λέγεται Ελλάδα – όπου κυράδες, φιλάνθρωποι, παπάδες, εργολάβοι, κανταδόροι και ψαλτάδες, σε ρόλους εναλλασσόμενους αρίστων και ειδικών έχουν στήσει εδώ και πολλές δεκαετίες τρελό χορό εξυπηρέτησης αλλήλων – η ιστορία μοιάζει ταμένη να επαναλαμβάνεται αδιάκοπα ως (εθνική) φάρσα.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here