Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ*

Μ’ αρέσουνε οι νίκες σαν αυτή του Πύρρου
Μ’ αρέσουνε οι νίκες σαν αυτή του Πύρρου,
όπου μπορεί
μπορεί ο καθένας να το καταλάβει
πως νίκη δεν υπάρχει οριστική
πως κάθε νίκη κρύβει εντός της
τα σπέρματα της ήττας, της καταστροφής

Σ. Σαράκης, «Στιγμές στο Χάος»

Πριν από οποιαδήποτε (επανα)διαπραγμάτευση με τους έξω [άχρωμους, έγχρωμους, πολύχρωμους(;) εχθρούς, συμμάχους, υποστηρικτές, φιλαράκια(;)], καλά θα κάνουν ορισμένοι να σκεφτούν μήπως χρειάζεται μια άμεση [επανα]διατύπωση των προϋποθέσεων του πολιτικού συμβολαίου της Δημοκρατίας και των όρων του κοινωνικού συμβολαίου της Συνοχής. Αν σε αυτά προσθέσουμε και την ανάγκη (επανα)προσδιορισμού της εθνικής ταυτότητας (εν έτει 2019) και της ελληνικής αυτογνωσίας (στη μετα-ζορμπάδικη εποχή), τότε άπαντες αντιλαμβανόμαστε την αξία ενός «έσω διαλόγου» της πολιτείας, των πολιτικών, των πολιτών και του καθενός ξεχωριστά.

Επειδή η αυτογνωσία δεν αποτελεί το προσφιλέστερο θέμα συζήτησης και αυτοανάλυσης των περισσότερων Ελλήνων, οι οποίοι προτιμούν να κολυμπάνε στα αβαθή (περιούσιος λαός) ή να πατάνε σε δύο βάρκες (Ανατολή/Δύση), δεν μένει παρά να επιχειρήσουμε να διευκρινίσουμε την ταυτότητα εαυτών και αλλήλων.

  • Ποια είναι η εθνική ταυτότητα όσων κατεβαίνουν στις πλατείες με κοντάρια διαφόρων -κατά περίσταση- χρωμάτων για να σπείρουν διχασμό ή να απειλήσουν την κοινωνική ειρήνη;
  • Ποια είναι η ηθική ταυτότητα όλων αυτών που θέλουν να σώσουν τη χώρα (ή την αξιοπρέπεια του κοινοβουλευτισμού) -ακολουθώντας τη συνείδησή τους- αλλά δεν αποφασίζουν να αποχωριστούν τα αξιώματά τους;
  • Ποια είναι η δημοκρατική ταυτότητα όσων δεν τηρούν τις κοινά αποδεκτές αξίες και τις θεσμικές διαδικασίες, αντικαθιστώντας την πολιτική του διαλόγου των επιχειρημάτων με μαγκιές και ύβρεις;
  • Ποια είναι η πολιτική ταυτότητα αυτών που ισχυρίζονται ότι προστατεύουν (sic) ύψιστα αγαθά διά της βίας;
  • Ποια είναι η πραγματική (κι όχι η διακηρυκτική) ταυτότητα της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ και των -εκ σαρκός κι όχι εκ μεταγραφών- συριζαίων ύστερα από τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης;
  • Ποια είναι η πραγματική (κι όχι η υποκρυπτόμενη) ταυτότητα της Ν.Δ., όταν η διαίρεσή της διά του τρία (και δεν εννοώ μόνον τους αρχηγούς αλλά και τις «δεξιοδεξιές τάσεις της») θολώνει την εικόνα;
  • Ποια είναι η πραγματική (κι όχι η ιστορική) ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ, το οποίο διχάζεται ως προς την αυτοκάθαρσή του και τις συμμαχίες του;

Επειδή ο περί ταυτότητας λόγος στη χώρα μας είναι ή προσχηματικός ή τραυματικός, νομίζω ότι πρέπει -για να προχωρήσουμε σε βάθος- να συμφωνήσουμε σε κάποια προαπαιτούμενα:

  • η φαντασίωση οποιασδήποτε αντισυνταγματικής εκτροπής ή «βίαιης» ερμηνείας θέτει τον αποπειρώμενο εκτός δημοκρατικής συναίνεσης,
  • ο ιδιότυπος δικομματισμός δεν παράγει μόνο πολιτικά θύματα (π.χ. εξαφάνιση μικρών κομμάτων) αλλά και «ανα-θεωρητικούς» θύτες (π.χ. ιδεολογικούς αχταρμάδες μιας χρήσης),
  • η πολιτική φτήνια ουδεμία σχέση έχει με την πολιτική ευθύτητα και ευθύνη.

Επειδή ο πολιτικός κόσμος (κι όχι μόνο αυτός) πρέπει να διαθέτει μνήμη και όχι απλώς να συμμετέχει σε πολιτικά μνημόσυνα (τιμώντας τους νεκρούς που το ίδιο το σύστημα, δηλαδή αυτοί οι ίδιοι, είχαν απαξιώσει εν ζωή), καλό θα ήταν ή να αλλάξουμε τη ζελατίνα στην πολιτική ταυτότητα, ώστε να χρωματίζεται ανάλογα με την περίοδο και τα συμφέροντα του κομιστή, ή να δοθεί η δυνατότητα εγγραφής στην ταυτότητα «Ελληνας που δεν κόπτεται για την Ελλάδα» ή «δημοκράτης που δεν πιστεύει στη δημοκρατία».

Ισως έτσι το παιχνίδι να γίνει πιο καθαρό και πιο έντιμο…


ΥΓ. «Η έκφραση γνώμης ούτε πουλιέται ούτε αγοράζεται. Αλλιώς δεν πρόκειται για γνώμη ελεύθερου ανθρώπου, αλλά για υπηρεσία υποταγμένη σε σκοπιμότητες»

(Πότης Κατράκης, «Πειρασμοί»)

* πρώην υπουργός

Από Εφημερίδα των Συντακτών

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here