Του ΠΕΤΡΟΥ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Για να μην χάσουμε την μπάλα και σχολιάζουμε το (μεγάλο) συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης μέχρι το επόμενο στην Αθήνα.

Πρέπει κατά την γνώμη μου να σκεφτούμε μερικά ζητήματα.

Να τα σκεφτούμε οι «απέναντι» αυτών των εκδηλώσεων.

(Δεν θα μπω σε αναλύσεις για το όνομα και τα παζάρια, που αφορούν το Σκοπιανό ή  για τον λόγο που άνοιξε πάλι το ζήτημα κλπ Αυτό είναι μια τεράστια κουβέντα που γίνεται και φυσικά δεν υπάρχει μια και μόνη απάντηση σε αυτό).

 

Ζήτημα πρώτο.

Ποιο ήταν το κίνητρο όλων αυτών των χιλιάδων διαδηλωτών που βγήκαν στον δρόμο και βρέθηκαν  ανάμεσα σε Γραφικούς, Παπάδες, Εθνικιστές, Φασίστες, Στρατιωτικούς σωτήρες?

Που έδειξαν ανοχή σε πρόσωπα και κινήσεις τουλάχιστον αποκρουστικά?

Δεν πιστεύω να πιστεύει κανείς πως όλοι αυτοί  ήταν φασίστες, εθνικιστές, δεξιοί κλπ

Διότι αν είναι έτσι πρέπει να αλλάξουμε  πλανήτη.

 

Ένα μεγάλο μέρος αυτών κατά την γνώμη μου δεν ανήκουν σε αυτές τις κατηγορίες.

Είναι στην κατηγορία αυτών που ψάχνει μια διέξοδο εκτόνωσης της καθημερινής πίεσης που του ασκείται από τις μνημονικές πολιτικές.

Είναι στην κατηγορία αυτών που έχουν να επιλέξουν ανάμεσα  στο ΝΑΙ  και στο ΟΧΙ ενός ερωτήματος. Χωρίς ναι μεν αλλά.

Είναι στην κατηγορία που προτάσσει το στοιχείο της Εθνικής αξιοπρέπειας, άσχετα αν αυτό είναι σωστό, έναντι της ήττας, ή καλύτερα μιας ακόμα ήττας.

 

Το ίδιο σε μια αντιστοιχία (όχι ευθεία μην παρεξηγηθώ) δεν έγινε με τις πλατείες?

Το ερώτημα πάλι δεν ήταν ΝΑΙ ή ΟΧΙ ?

Και σε αυτές δεν κυριαρχούσε το στοιχείο της αξιοπρέπειας?

 

Όπως τότε έτσι και τώρα δεν υπήρχε το άμεσο προσωπικό συμφέρον.

Δεν περίμενε κανείς να κερδίσει κάτι.

Δεν ήταν εκλογές ή κάποιο κόμμα που θα έβλεπε προσωπική εκμετάλλευση και έπρεπε να δώσει εξετάσεις.

 

Ήταν απλά η αφορμή να βγει απ το καβούκι του να πει όχι, να πει φτάνει.

Άλλωστε και τότε υπήρχε μεγάλη κουβέντα για την πάνω και την κάτω πλατεία. Άρα και εκεί υπήρχε ανομοιογένεια του πλήθους.

 

Ζήτημα δεύτερο.

Ποιος είναι ο λόγος που όλο αυτό το πλήθος δεν λαμβάνει μέρος σε άλλου είδους κινητοποιήσεις, απεργίες, διαδηλώσεις?

 

Η απάντηση είναι απλή κατά την γνώμη μου. Απλά  δεν έχει πειστεί, δεν έχει λάβει απαντήσεις στα ερωτήματα, δεν βλέπει διέξοδο.

Αναμφίβολα έχει παίξει σημαντικό ρόλο το άδειασμα του 2015 με το δημοψήφισμα και την ολική ανατροπή, η ήττα που έχουμε υποστεί  και πολλά άλλα.

 

Ζήτημα τρίτο.

Ποια η ευθύνη της άλλης πλευράς, της «απέναντι»?

Μεγάλη κατά την γνώμη μου.

Μεγάλη διότι εν μέσω κρίσης δεν έχει βρει τον τρόπο να δείξει έναν άλλο δρόμο, μια πειστική εναλλακτική.

Ξέρω δεν είναι εύκολο, ξέρω την υπεροπλία του αντιπάλου, ξέρω το σοκ που έχει πάθει η κοινωνία.

Όμως σε αυτές τις συνθήκες θα αναμετρηθείς.

Δεν θα σου πει κανένας περάστε σας περιμέναμε.

Σε συνθήκες ήττας πρέπει να διαχειριστείς το στραπάτσο του κόσμου.

 

Ζήτημα τέταρτο.

Τι πρέπει να γίνει?

Δεν έχω καμία έτοιμη συνταγή.

Μια απλή σκέψη. Πρέπει  να αλλάξει η συνταγή και να μιλήσεις απλά και ξεκάθαρα στην κοινωνία.

Να δοθεί όραμα, να δοθεί μπούσουλας, να δοθεί χώρος σε νέους ανθρώπους, να αλλάξουν οι διαδικασίες, τα στερεότυπα.

Να γίνουν τα πράγματα πιο απλά.

Αν δεν το κάνεις εσύ θα το κάνουν άλλοι πιο σκοτεινοί τύποι και μπορεί να οδηγήσουν την κοινωνία σε μονοπάτια πολύ επικίνδυνα και εμείς θα κοιτάμε και θα σχολιάζουμε..

ΥΓ.1 Να μην παρεξηγηθώ, δεν συμφωνώ καθόλου με το διακύβευμα  αυτών των εκδηλώσεων, όμως η παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα είναι οξυγόνο. Και φυσικά απαντά στην αντίληψη “ο κόσμος δεν σηκώνεται  απ τον καναπέ”

ΥΓ.2 Ίσως χαρακτηριστώ «κολλημένος», όμως αυτή είναι μια εντελώς υποκειμενική ατομική εκτίμηση και έχει το άγχος της επόμενης μέρας.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here