Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Με αλίευση στοιχείων από διάφορες πηγές – μια από αυτές (συγκεντρωτική) και το βαθιά μελετημένο βιβλίο/έρευνα ‘‘Η αλήθεια για τον Μπατίστι’’ – σας παρακαλούμε θερμά όπως διαβάσετε με τη δέουσα προσοχή κάποια στοιχειώδη περί των νομικά προσδιορισθέντων ως ‘‘μεταμεληθέντων’’που αργά ή γρήγορα – εμπιστευτείτε μας – θα σας βοηθήσουν να κατανοήσετε τον πολιτικά υπό και επιβαλλόμενο χαφιεδισμό των (παρατεταμένων νεοελληνικών) καιρών.

Τα στοιχειώδη που έπονται είχαν σε πολύ πιο αναλυτική εκδοχή τους ξεδιπλωθεί στο εξειδικευμένο κατά του χαφιεδισμού περιοδικό Μήνυμα Αντίστασης στο τεύχος που Μαου 2006.

Διαβάζουμε:

‘‘Μεταμεληθέντες’’ ονομάζονται οι κατηγορούμενοι για εγκλήματα που έχουν σχέση με ένοπλες (χαρακτηρισμένες ως τρομοκρατικές) οργανώσεις και/ή ομάδες, οι οποίοι απαρνούνται την προηγούμενη δράση τους. Εξαγοράζουν τη μείωση της ποινής ή/και την απελευθέρωσή τους, δεχόμενοι να καταδώσουν ονόματα μελών της οργάνωσης ή ομάδας τους, συμβάλλοντας έτσι στη σύλληψή τους και στη συνολική εξάρθρωση της οργάνωσης/ ομάδας.

Το πρόσωπο του ‘‘μεταμεληθέντα’’ ανάγεται στο δίκαιο της Ιεράς Εξέτασης – όλα από κάπου νομικά (καταρχάς) ξεκινάνε – και υιοθετήθηκε από την ιταλική νομοθεσία με τον υπ’ αριθμό 304 νόμο (29η Μαΐου 1982). Ο περί ου ο λόγος νόμος ονομάστηκε ‘‘Νόμος περί των Μεταμεληθέντων’’ και ενσωματώθηκε στη λεγόμενη ‘‘επείγουσα νομοθεσία’’. Εννέα χρόνια μετά ο νόμος αυτός μετεξελίχτηκε/τελειοποιήθηκε για να προσαρμοστεί στη πάταξη των εγκλημάτων της μαφίας. Μετονομασθείς σε ‘‘νόμο περί των συνεργατών της δικαιοσύνης’’, περιέλαβε ένα προς ένα αναλυτικά όλα τα ευεργετήματα (εκτός από μείωση ή απάλειψη ποινής, δικαίωμα προστασίας ζωής και ανωνυμίας μετά τη δίκη) των συνεργαζομένων/μεταμεληθέντων.

Ρεαλιστικά κρίνοντας, η μείωση (ή απάλειψη) ποινής για τους κατηγορούμενους που μετατρέπονται (αναβαθμίζονται) σε καταδότες, ήταν ήδη επαρκώς (αποτελεσματικά) εγγυημένη από τον ονομαζόμενο νόμο Κοσίγκα (6/12/1980. άρθρο 15). Ο νόμος για τους μεταμεληθέντες ήταν εξίσου αποτελεσματικός με τον προηγηθέντα, πλην όμως αυτό που έκανε όλη τη διαφορά ήταν η συστηματική (αδιακρίτως) χρησιμοποίησή του που επέφερε εξωφρενικά (τρομακτικά για συνθήκη δημοκρατική) αποτελέσματα. Ο μηχανισμός των εξωφρενικών συνεπειών, περιγράφεται – το δίνουμε όσο πιο απλά γίνεται – από το λογικό σχήμα ‘‘όσο περισσότερους ο μεταμεληθέντας καταδίδει σε τόσο μεγαλύτερη εύνοια μπορεί να υπολογίζει‘’, από το οποίο ξεπήδησαν ‘‘τέρατα’’!

Εξωθούμενος να γίνει ένα και γενόμενος ένα με αυτόν τον μηχανισμό (η εξήγηση της διαδικασίας ενιαιοποίησης δεν είναι της παρούσης) ο μεταμεληθέντας, όταν πιά είχε εξαντλήσει το όποιο απόθεμα από όποιες πληροφορίες κατείχε, ήταν υποχρεωμένος (εξωθείτο) να χρησιμοποιήσει τις υπόνοιες και τις φήμες που είχε ακούσει από δω κι από κει. Επικουρικά αυτού, η αναδρομική ισχύς του νόμου προέτρεπε σε αβάσιμες καταδόσεις, χρόνια πολλά μετά από τα συμβάντα, όταν ήταν πλέον 100% αδύνατο να προσκομιστούν χειροπιαστές αποδείξεις.

Η πιο εντυπωσιακή περίπτωση υπήρξε αυτή του Κάρλο Φιορίνι. Υπό την απειλή της καταδίκης του σε ισόβια εξαιτίας μιας απαγωγής αντί λύτρων, ο Κάρλο Φιορίνι σπεύδει να καταγγείλει για συνεργία τον Τόνυ Νέγκρι, τον Ορέστε Σκαλτσόνε και άλλες προσωπικότητες από την οργάνωση Potere Operaio μιας και αυτός είναι ο ένας και μόνος δρόμος του για να απαλλαγεί.

Αλλά κι άλλοι ‘‘μεταμεληθέντες’’ , όπως οι Marco Barbone, Antonio Savasta, Pietro Muti, επί χρόνια και χρόνια φέρονταν να βασανίζουν τα μυαλά τους αντλώντας κάθε λίγο και λιγάκι – ανάλογα με τις νομικές ανάγκες, τους δρόμους που προσφέρονταν ανοιχτοί για να μην καταδικαστούν – ονόματα ‘‘ενόχων’’.

Ειδικότερα ο τελευταίος (Pietro Muti) υπήρξε ο θεμελιώδης μεταμεληθείς στη δίκη Τσέζαρε Μπατίστι, ο λόγος του ήταν το θεμέλιο όλης της κατηγορίας.
Κάθε καταγγελία – κατάδοση που προσέφερε ένας μεταμεληθέντας είχε ως άμεσο επακόλουθο συλλήψεις. Οι συνεπακόλουθες φυλακίσεις διαρκούσαν καιρό έτσι ώστε να εξασφαλίζονται οι μετέπειτα – κι οι μετέπειτα κι οι μετέπειτα, κι οι μετέπειτα, μια ολόκληρη αλυσίδα – μεταμέλειες.

Στην περίπτωση της Ιταλίας η λογική της μεταμέλειας και οι μηχανισμοί χαφιεδισμού που ενεργοποίησε σε βαθμό ανεξέλεγκτο, οδήγησαν σε νομική κρίση πολύ μεγάλης έντασης όταν ο δημοφιλής παρουσιαστής της Ιταλικής τηλεόρασης Enzo Tortora πέθανε εξαιτίας των βασανιστικών συνθηκών κράτησής του. Είχε καταδικαστεί σε χρόνια φυλάκιση ως μέλος σπείρας κακοποιών επί τη βάσει καταγγελιών οι οποίες μετά τον θάνατό του – λίγο η ενοχή και λίγο η διάρρηξη της αλυσίδας μετά από το θάνατό του, συνέβαλαν σε αυτό – αποδείχτηκαν ψευδείς και κατασκευασμένες.

Ακολούθησαν ουκ ολίγες νομικές τροποποιήσεις (η μεγαλύτερη το 2003), πλην όμως το πρόσωπο – ρόλος του μεταμεληθέντα εξακολούθησε ζωντανό στο Ιταλικό ποινικό δίκαιο και εξακολουθεί ως και σήμερα.

*Στην Ελλάδα; Θα τα ξαναβρούμε μπροστά μας – όλα αυτά τα χαφιεδίστικα, προϊόν τεχνογνωσίας ουκ ολίγων αντιδραστικών κύκλων που συνεργάζονται επί χρόνια στη μοναδικής πειραματικής αξίας των νεοελλήνων χώρα – λίαν συντόμως, μιας και οι μια ζωή τυχοδιώκτες τοπικοί (πολιτικοί) εργολάβοι τους εξακολουθούν να είναι (από τότε που άνθρωποι εν ψυχρώ καταδικάζονταν είτε ως ηθικοί αυτουργοί εγκλημάτων χωρίς καταδικασθέντα φυσικό αυτουργό είτε και για ψυχική συνδρομή σε αγνώστους δράστες) πρώτες μούρες στο κατασταλτικό προσκήνιο.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here