Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ

Είναι καλή η παγωνιά.
Στο σπίτι χωρίς θέρμανση -αυτονόητο γιατί.
Βγαίνοντας χάραμα -υποχρεωτικά για να πας στη δουλειά.
Περπατώντας μέχρι τη στάση του λεωφορείου που αργεί αφού είσαι χωρίς αυτοκίνητο -υποχρεωτικά, γιατί έχει χαλάσει.
Κοιτώντας να σε προσπερνούν οι χαραματιανοί βιοπαλαιστές, τρέχοντας σκυφτοί στο μίζερο μεροκάματο της καματερής ή της σχόλης των άλλων -όχι από το παράθυρο του σπιτιού σου επειδή έχεις αϋπνίες από το ξενύχτι στην τηλεόραση ή το οργιαστικό δείπνο, όχι αφ’ υψηλού από το παρμπρίζ του τζιπ.
Τότε περνάει σαν αστραπή από το μυαλό σου η βαθύτερη κοινή μοίρα: η ανάγκη· αυτή που οδήγησε τον μοναχικό Νεάντερταλ από τις αγέλες στις σπηλιές και από εκεί στις κοινωνίες.
Είναι χρήσιμη -για κάποιους, λίγους έστω- η παγωνιά.
Μόνο που στον ευλογημένο από τον θεό τόπο αυτόν κρατάει λίγο.
Δεν αρκεί να κάνει την αλληλλεγγύη μπετόν ακλόνητο.
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here