Το ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
Πάντα φοβόμουνα το ποδοπάτημα στις μανιασμένες λαοσυνάξεις
Ας ένιωθα το ρίγος από τις ιαχές τους.
Ίχνη ζωής οι κραυγές στον μουδιασμένο χωροχρόνο των ποδοπατημένων αφανών.
Ότι ιστορική αναγκαιότητα ν’ ακούγεται η φωνή των λαών.
Αλλά δεν είναι πατρίδα μου όσοι ουρλιάζουν  χορεύοντας όπως αναστενάρηδες.
Επειδή πατούν πάνω στα πυρακτωμένα κάρβουνα της ψυχής μου.
Πατρίδα μου εμένα είναι το μικρό μπουκάλι που με περιέχει και με ταξιδεύει στον Ωκεανό της Ανθρωπότητας.
Είναι πατρίδα και οι συρρικνωμένες κάποτε συμπαγείς βεβαιότητες.
Πιο πατρίδα όμως είναι οι σκληρές σαν ελαφρόπετρες αμφιβολίες.
Είναι η μοναξιά μου που παρακμάζει μαζί μου.
Πατρίδα είναι τίποτα και όλα.
Αναμονή και διαρκής ετοιμότητα.
Σαν φτερό πουλιού σε μιαν αλάνα της.
Ακίνητος και σιωπηλός περιμένω τον άνεμο.
Άπατρις και αβαρής να ταξιδέψω όλη τη γη.
Έτοιμος και ανέτοιμος για κάθε τι.
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here