Πάνος Τσερόλας: Εξωτικό νουάρ στην μέση του Ειρηνικού

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

 

Πάνε χρόνια από την τελευταία αποστολή του Διονύση Δελή. Αποσυρμένος από την ενεργό δράση, ο άλλοτε ριψοκίνδυνος ερευνητής μελετά τη μεσογειακή φώκια στην Αλόννησο. Όμως μια πολύ παράξενη υπόθεση έρχεται να ταράξει την ήρεμη καθημερινότητά του. Μια ξεχωριστή φάλαινα όρκα, ο Λόκι, κατηγορείται για συστηματικές επιθέσεις σε ανθρώπους στη μακρινή Πολυνησία. Και ο Διονύσης Δελής είναι ο πλέον κατάλληλος για να την εντοπίσει και να ερμηνεύσει την ασυνήθιστη συμπεριφορά της.Για άλλη μια φορά, ο ατρόμητος κυνηγός παράξενων, σπάνιων και μυθικών πλασμάτων ρίχνεται σε μια περιπέτεια όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Στη μέση του Ειρηνικού ωκεανού, ο Διονύσης βρίσκεται συνεχώς μια ανάσα μακριά από το θάνατο. Για να επιβιώσει, καλείται να τα βάλει με λευκούς καρχαρίες, αδίστακτους μισθοφόρους, αλαζόνες κροίσους και φοβισμένους ιθαγενείς. Και φυσικά με τον πανέξυπνο, παμπόνηρο και αποφασισμένο Λόκι.Είναι πράγματι ο Λόκι μια φάλαινα δολοφόνος ή μήπως κάποιοι προσπαθούν να τον παγιδεύσουν; Ένα συναρπαστικό ταξίδι στον Ειρηνικό, που θα φέρει το Διονύση Δελή αντιμέτωπο με το μεγαλείο της φύσης: την αστείρευτη ομορφιά της αλλά και τους θανάσιμους κινδύνους της. Ένα…εξωτικό νουάρ στην μέση του Ειρηνικού Ωκεανού, με τον ερευνητή-ντεντέκτιβ Διονύση Δελή να αναζητά αυτή τη φορά μια ιδιαιτέρως έξυπνη (αν και κάπως επικίνδυνη) φάλαινα Όρκα. Μιλάμε με τον Πάνο Τσερόλα, συγγραφέα του βιβλίου «Λόκι: Η απόπειρα δολοφονίας μιας δολοφόνου φάλαινας», εκδόσεις Κέδρος.

-Απο γεωλόγος…..κυνηγός μυθικών πλασμάτων;

Νομίζω πως υπάρχει μια παρανόηση που θέλει τους επιστήμονες σχεδόν όλων των κλάδων κάπως… βαρετούς τύπους σε εργαστήρια, πάνω από μικροσκόπια, βιβλία και υπολογιστές.  Μπορεί να είναι και έτσι βέβαια, αλλά με τον Διονύση Δελή ήθελα μια διαφορετική ματιά της επιστημονικής έρευνας- άλλωστε εμείς οι Γεωλόγοι την ζούμε κιόλας, περνώντας το μεγαλύτερο μέρος της έρευνάς μας στη φύση. Για τις ιστορίες αυτές λοιπόν επινόησα έναν επιστήμονα ο οποίος αρέσκεται στην δουλειά… εκτός γραφείου και την περιπέτεια. Αυτό που μελετά θέλει να το βλέπει, να βρίσκεται μαζί του στο φυσικό του χώρο. Σκέφτηκα λοιπόν έναν βιολόγο/ζωολόγο ο οποίος έχει σαν επάγγελμα την μελέτη των πλέον σπάνιων ή και μυθικών πλασμάτων του πλανήτη- ομολογουμένως μια πολύ συναρπαστική δουλειά από μόνη της. Τώρα αυτά τα πλάσματα είναι άλλοτε πολύ πραγματικά (όπως η όρκα στην ιστορία αυτή) ή εντελώς επινοημένα, όπως το Ντουκουζούρι στην πρώτη του περιπέτεια.

-Από την Εύβοια και την Αλόννησο στα βάθη των ωκεανών;

Τα παραμύθια αυτό κάνουν, σε βοηθούν (και τον συγγραφέα τους αλλά και τον αναγνώστη τους) να ταξιδέψεις και να ανακαλύψεις νέους κόσμους, πραγματικούς και μη. Από τις γνώριμες και πολύ αγαπημένες θάλασσες του Αιγαίου λοιπόν ταξιδεύουμε, μαζί με τον εξερευνητή μας, στην μέση του Ειρηνικού Ωκεανού. Εντελώς …αχαρτογράφητα δηλαδή νερά.

-Μόμπι Ντικ και Λόκι;

Υπάρχουν βιβλία και μύθοι που μπορεί να έρχονται από πολύ παλιά αλλά έχουν ορίσει την φαντασία μας. Δεκάδες, εκατοντάδες βιβλία που βγήκαν και που θα βγουν μετά έχουν, δεν θα μπορούσαν να μην έχουν, αυτούς τους διαχρονικούς μύθους ως πυξίδα τους ή έστω ως μέρος της έμπνευσής τους. Ο Λόκι βέβαια, μπορεί να είναι φάλαινα (Όρκα, αντί για φυσητήρας εν προκειμένω), μπορεί να έχει τον δικό του χαρακτήρα και προσωπικότητα όμως εδώ, στην «Απόπειρα δολοφονίας μιας δολοφόνου φάλαινας»  δεν έχουμε την μονομαχία ενός ανθρώπου με ένα μεγαλοπρεπές ζώο. Θα έλεγα πως ο Λόκι είναι η αφορμή για μια άλλου τύπου «μονομαχία», ανάμεσα σε ανθρώπους. Άλλωστε η φύση στην πραγματικότητα δεν «μονομαχεί» απέναντί μας. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ανθίσταται στο (συχνά καταστροφικό) πέρασμά μας. Στην ιστορία μας λοιπόν ο Λόκι μπορεί να είναι ο πρωταγωνιστής, όμως δεν είναι στην πραγματικότητα απειλή για κανέναν- αυτός είναι που κινδυνεύει. Οπότε θα έλεγα πως εδώ δεν έχουμε την εμμονή ενός Έιχαμπ απέναντι στο μεγαλείο της φύσης. Αντίθετα, η ιστορία κινείται με τον «τρόπο» ενός αστυνομικού μυθιστορήματος, με ερευνητές, δολοφόνους (πραγματικούς και αδίκως κατηγορούμενους), αθώους και ενόχους, με την διαφορά πως δεν βρισκόμαστε σε κάποια σκοτεινή μεγαλούπολη αλλά στους τροπικούς. Ένα τροπικό νουάρ λοιπόν.

-Πως ασχοληθήκατε με αυτό το θέμα;

Οι περιπέτειες του Διονύση Δελή ήταν κάτι που με απασχολούσε για αρκετό καιρό. Νομίζω πως στην σύλληψή του υπήρχε ταυτόχρονα η επιθυμία να κατασκευάσω ιστορίες για φανταστικά πλάσματα και μερικές απίθανες καταστάσεις περιπέτειας αλλά και ο… Ιντιάνα Τζόουνς. Ήθελα δηλαδή ταυτόχρονα κάτι πιο «παλιομοδίτικο» στην έννοια της περιπέτειας αλλά και πιο μοντέρνο στα θέματά του. Η πρώτη ιστορία, «στα Ίχνη του Ντουκουζούρι» μας πήγε στο υποθετικό-αλλά-αρκετά-αληθινό Ασταρμπανιμπάντ, σε μια εμπόλεμη ζώνη στην Μέση Ανατολή, με στόχο να βρεθεί ένα σπάνιο τρωκτικό με μελωδική φωνή. Εδώ ταξιδεύουμε σε πιο …υγρά μέρη, με το θαλασσινό στοιχείο να επικρατεί. Οι δυο ιστορίες είναι αυτοτελείς όμως συνδέονται καθώς αναπτύσσεται μια ευρύτερη ιστορία μεγαλύτερης κλίμακας… η οποία και θα κορυφωθεί στο τρίτο (και τελευταίο ίσως) μέρος της σειράς.

Ενα συναρπαστικο ταξιδι για το μεγαλείο της φύσης;

Δεν είναι ότι έχω φορτώσει το κείμενο με περιγραφές, αλλά είναι αλήθεια πως πάντα μου άρεσαν οι ιστορίες που λάμβαναν χώρα μέσα στη φύση. Το αστικό τοπίο παράγει τις δικές του μυθολογίες, ενδιαφέρουσες σαφώς και αυτές, αλλά είμαι σίγουρος πως τα παιδιά κατασκευάζουν τις δικές τους ιστορίες εντός των πόλεων. Δεν θα χρειαζόντουσαν (η φαντασία τους τουλάχιστον) ένα ακόμα βιβλίο. Γράφοντας προσπαθώ να συνομιλήσω με εμένα όταν ήμουν στην ηλικία των αναγνωστών: Τότε θα έλεγα, δώστε μου θάλασσες και βουνά, μέρη που δεν έχω δει, να βρω ερεθίσματα να κατασκευάσω κόσμους και να τους περπατήσω. Η φύση λοιπόν, στις ιστορίες αυτές και ειδικά στον Λόκι, είναι ο καμβάς αλλά ταυτόχρονα «εισβάλλει» στην πλοκή, παίζοντας τον δικό της ρόλο.

-Τι μηνυματα θελετε να περαστε στα παιδιά;

Ξέρετε, τις περισσότερες φορές που ένα βιβλίο «φωνάζει» το μήνυμά του, είναι δηλαδή ένα βιβλίο που γράφεται με σκοπό να πιάσει ένα θέμα της εποχής και να περάσει ένα όποιο μήνυμα, τείνει να παρασύρεται στον διδακτισμό του και χάνει κάτι από την χαρά της ανάγνωσης.  Όταν γράφω μια ιστορία προσπαθώ να σκέφτομαι τις δικές μου δυνατές αναγνωστικές εμπειρίες:  Ήταν δυνατές ακριβώς επειδή το μήνυμα προέκυπτε και δεν καθοδηγούσε το μύθο. Άφηνε την/τον αναγνώστη/ρια να αναπτύξει την δική του προσωπική σχέση και την δική του «ανάγνωση». Ο Διονύσης Δελής είναι ένας ήρωας που κινείται ανάμεσα στον πραγματικό κόσμο και διάφορες μυθιστορηματικές επινοήσεις και πρωτίστως μπλέκει σε περιπέτειες και μπερδέματα. Αν υπάρχουν στις περιπέτειές του «επιμύθια» περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης, οικολογικών αξιών κλπ; Πως θα μπορούσαν να μην υπάρχουν; Υπάρχουν επειδή απασχολούν και μένα άλλωστε. Όμως δεν έχω το ρόλο του δασκάλου απέναντι στα παιδιά ούτε (επιλέγω) τον ρόλο ενός ενήλικα που θα τους «εξηγήσει» τα σωστά από τα λάθη. Γράφω ως παιχνίδι επιδιώκοντας μια ανάγνωση ως παιχνίδι. Άλλωστε είναι προτιμότερες μερικές ωραίες και πρωτότυπες ερωτήσεις που θα συνεχίσουν και μετά την ανάγνωση παρά έτοιμες απαντήσεις. Πόσο μάλλον στην παιδική και εφηβική λογοτεχνία.

 

-Ποτε επιστρεφει ο Διονύσης Δελής;

 

Σε ένα, το πολύ δυο χρόνια, τα ταξίδια του Διονύση Δελή θα κορυφωθούν σε μια τρίτη περιπέτεια όπου θα συνδεθούν και οι δυο προηγούμενες σε ένα θεαματικό φινάλε. Μου αρέσει η ιδέα πως, από βιβλίο σε βιβλίο, οι αναγνώστες και αναγνώστριες έχουν μεγαλώσει μαζί τους, οπότε και τα θέματα που θέλουν να διαβάσουν έχουν μεγαλώσει και αυτά. Οπότε δεν με φοβίζει, αντιθέτως θα έλεγα, μια πιο «ενήλικη» ή έστω πιο «σκοτεινή» εξέλιξη της ιστορίας στο άμεσο μέλλον. Για το άμεσο μέλλον ωστόσο θα επιστρέψουμε ξανά για μια στάση στην προϊστορία, με την παλαιοντολόγο Ιωάννα!

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here