Πανδημία- Ιστορίες εγκλεισμού: «Νοσηρό γίνεται κάτι όταν χάνει τον Άνθρωπο από τον πυρήνα του»

 

 

Το συλλογικό έργο 31 συγγραφέων «Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ, Ιστορίες εγκλεισμού – Άνοιξη 2020» είναι ένα βιωματικό βιβλίο, που μιλάει για την καθημερινότητα των ημερών της Άνοιξης του 2020, όπως την έζησαν οι συγγραφείς του. Είναι το πρώτο βιβλίο που καταγραφεί τα όνειρα, τους φόβους, την απόγνωση και την αμηχανία των ανθρώπων στην περίοδο του οικειοθελούς εγκλεισμού και μάλλον το μοναδικό που γράφτηκε ενώ είναι σε εξέλιξη μια παγκοσμίως κοινή ιστορική στιγμή.

«Ο Άνθρωπος… Αυτό το πλάσμα και ό,τι συμβολίζει έκανε 31 άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους από όλες τις γωνιές της χώρας να αυτο-οργανωθούν, να εμπιστευτούν ο ένας τον άλλον και να γεννήσουν αυτό το βιβλίο που μου αρέσει να το αναγνωρίζω ως ιστορικό. Σαν ένα ιστορικό ντοκουμέντο που θα διευκολύνει τον ιστορικό του μέλλοντος να καταλάβει το δράμα και το μεγαλείο που διαδραματίστηκαν πίσω από τις κλειστές πόρτες, τις ημέρες της άνοιξης του 2020» τονίζει η επιμελήτρια της έκδοσης Έλενα Καραγιάννη.

Η έκθεση στην μοναξιά ή την κοινωνικότητα τελικά μας απειλεί ως είδος; Απαιτούσε κάποια ετοιμότητα από εμάς ο εγκλεισμός; Συζητάμε με την Έλενα για την Press Publica τις ανθρώπινες διαστάσεις της απομόνωσης, όπως καταγράφηκαν στο έργο «Η Πανδημία».

  • Έλενα, «Πανδημία» και στις ψυχές μας;
  • Ναι. Σίγουρα. Μας άφησε στίγμα .. μας πλήγωσε. Ποτέ δε θα είμαστε ξανά οι ίδιοι. Μέσα από τις συμπεριφορές που διακρίναμε στο διαδίκτυο, οι περισσότεροι από εμάς περάσαμε όλα τα στάδια εκείνα που αφορούν στο Τραύμα… Άρνηση, θυμό, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή. Πιστεύω ωστόσο πως το διαδίκτυο δεν ήταν αντικειμενικός καθρέφτης…Τόσα πολλά online προγράμματα, θεατρικές παραστάσεις, διαδικτυακές εκθέσεις, project. Τόσα πολλά που υπομανιακά καταναλώσαμε! Και γελάσαμε και γράψαμε στους τοίχους μας και διαπληκτιστήκαμε και μετά  θυμώσαμε  και  ερωτευτήκαμε  και συγκινηθήκαμε..  Αλλά όσοι είναι ειλικρινείς θα πουν πως όλα αυτά έγιναν με ένα σφίξιμο στο στομάχι και ένα αίσθημα ανηδονίας. Σα να μην τα ζούσαμε εμείς, αλλά ένα ολόγραμμά μας. Σα να βλέπαμε τον εαυτό μας να ζει σε μια ταινία. Σα να πάγωσε ο χρόνος και το μυαλό μας… Σταματήσαμε να μιλάμε. Για άγγιγμα ούτε κουβέντα. Ήταν που ήταν προβληματικό το άγγιγμα, εγκλωβισμένο σε σύνδρομα και ναρκισσισμούς… Ο αόρατος εχθρός και αυτή η απομόνωση μας έφεραν πιο κοντά σε αυτό το ανθρώπινο πλάσμα που έχει καταγραφεί στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Που ζει απομονωμένο και αποστειρωμένο. Μέχρι στιγμής το άγγιγμα το ακύρωνε η θρησκεία και ο ναρκισσισμός του να καταναλώνουμε ερωτικά αλλά να μην ερχόμαστε κοντά  πραγματικά… Η Πανδημία μας έφερε λίγο πιο κοντά στα χειρότερα σενάρια του Μέλλοντος.  Αυτό εξάλλου είναι και μια ιδέα γύρω από την οποία οι περισσότεροι συγγραφείς διαπραγματεύονται στα διηγήματά τους.

Πόσο έτοιμοι ήμασταν κάποιοι για αυτήν την απομόνωση; Κάποιοι ναι, λόγω υγείας, άλλοι λόγω αντικειμενικών συνθηκών…  Άλλοι από φόβο και συμπλέγματα. Ήμασταν ίσως περισσότερο ευέλικτοι και μαθημένοι σε αυτήν την μοναξιά της απομόνωσης από ό,τι νομίζουμε. Οι συγγραφείς βάζουν ερωτήματα. Πόσο φτιαγμένοι είμαστε για να ζούμε μόνοι;  Η ηρωίδα στο δικό μου διήγημα ταξιδεύει στο μέλλον. Η υγιής, ασφαλής, γεμάτη παροχές απομονωμένη ζωή σε ένα μακρινό μέλλον την οδηγεί σε μια αυτοχειρία χωρίς προφανή λόγο. Ο άνθρωπος επιβίωσε από μικρόβια και θηρία… Μπορεί να επιβιώσει στην Μοναξιά;

  • Η ανοσία της μοναξιάς  vsστην νοσηρότητα της κοινωνικότητας; 
  • Ως ένας επικοινωνιακός αλλά δύσκολος και μάλλον κλειστός άνθρωπος δεν μπορώ να κάνω αυτόν το διαχωρισμό. Οι μοναχικοί άνθρωποι πρόσφεραν στην ανθρωπότητα… Πρόσφεραν Τέχνη, έρευνες, αφουγκράστηκαν ανάγκες και βοήθησαν τον κόσμο να πάει λίγο πιο μπροστά. Το ίδιο όμως και οι κοινωνικοί. Δεν μπορώ να κάνω διαχωρισμό.. Λαμπροί ρήτορες, πολιτικά πρόσωπα, καλλιτέχνες, ενέπνευσαν, μίλησαν για την εποχή τους και έδωσαν κουράγιο στην ανθρωπότητα. Και οι δυο τύποι ανθρώπου είναι σημαντικοί.

Νοσηρό γίνεται κάτι όταν χάνει τον Άνθρωπο από τον πυρήνα του. Όταν ο ναρκισσισμός και το Εγώ παίρνει περισσότερο χώρο από όσο πρέπει. Ακόμα και στην μοναξιά υπάρχει νοσηρότητα κάποιες φορές. Υπάρχει φόβος, υπάρχει αναστολή. Όταν η μοναξιά φοβάται τον άνθρωπο είναι μια από τις πιο εγωκεντρικές συνθήκες. Η μοναξιά μπορεί να είναι ένας τρόπος για να ισορροπήσεις, να γεμίσεις τις μπαταρίες σου. Στόχος πάντα πρέπει να είναι η επιστροφή του ανθρώπου κοντά στον άνθρωπο. Υπήρχε αγάπη στην μοναξιά που περάσαμε αυτούς του μήνες. Αλλά και εκείνη η λαχτάρα μας να βρεθούμε κοντά σε άλλους ανθρώπους και αυτό αγάπη δείχνει. Όλα αυτά καταγράφονται μέσα στις αφηγήσεις στην Πανδημία.

  • Ο κοινός παρανομαστής στις ιστορίες εγκλεισμού;
  • Ο Άνθρωπος.  Αυτό το υπέροχο πλάσμα που προσπαθεί να καταλάβει, να βρει την Αλήθεια, που δεν ησυχάζει ούτε λεπτό. Αυτό το πλάσμα και ό,τι συμβολίζει έκανε 31 άγνωστους μεταξύ τους ανθρώπους από όλες τις γωνιές της χώρας να αυτο-οργανωθούν, να εμπιστευτούν ο ένας τον άλλον και να γεννήσουν αυτό το βιβλίο που μου αρέσει να το αναγνωρίζω ως ιστορικό. Σαν ένα ιστορικό ντοκουμέντο που θα διευκολύνει τον ιστορικό του μέλλοντος να καταλάβει το δράμα και το μεγαλείο που διαδραματίστηκαν πίσω από τις κλειστές πόρτες, τις ημέρες της άνοιξης του 2020.

Στην ιδέα αυτή ζήτησα από τους συγγραφείς να καταπιαστούν με ένα από όλους εκείνους τους ανθρωπότυπους που πήραν χώρο στα μέσα ενημέρωσης στις ημέρες του εγκλεισμού. Από τον χαρακτήρα εκείνο που μαζεύει υστερικά τα χαρτιά υγείας, μέχρι τους γηραιότερους που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα στην ανασφάλεια και την μοναχικότητα ή εκείνους που προσπαθούν να νιώσουν τον έρωτα έστω εξ αποστάσεως. Ο Άνθρωπος ο Μέγας που αναζητάει τρόπους για να επιβιώσει, που ζητάει να γαντζωθεί από άλλους ανθρώπους, που σε συνθήκες. Χολέρας και Πολέμου επιβιώνει μέσα από μικρές ή μεγάλες πράξεις αλτρουισμού και συμπόνοιας. Αυτή η  ανθρώπινη φύση μας οδήγησε και στην σκέψη, όσα ποσοστά μας αναλογούν από τις εισπράξεις να τα καταθέσουμε στις ανάγκες άλλων ανθρώπων και συγκεκριμένα στη δομή της Μόριας.

Σε αυτά τα 31 διηγήματα επικρατεί η βιωματική αφήγηση και κάποιες άλλες αυτό το βίωμα  μπερδεύεται με την μυθοπλασία. Σε ορισμένες από αυτές τις  αληθινές ιστορίες ο Άνθρωπος μας μιλάει από το κελί ενός σωφρονιστικού καταστήματος, μας μιλάει μέσα από την ανημποριά του μόνιμου εγκλεισμού που βιώνει ένα πρόσωπο με πρόβλημα στην όραση. Αλλού μας μιλάει ένας πρόσφυγας, που έχει ζήσει τον εγκλεισμό σε ένα hot spot… Άλλοτε η περιγραφή γίνεται μέσα από το ντελίριο των αντικαταθλιπτικών ή από το κορμί εκείνο που βιοπορίζεται από το άγγιγμα του ανθρώπου. Σε άλλες σελίδες, το χώρο καταλαμβάνει ο άντρας και η γυναίκα της διπλανής πόρτας όπου αυτοί οι χαρακτήρες μπορούν να γίνουν οι μικροί ήρωες ή να μας γεμίσουν απέχθεια και αποστροφή.

Είμαι σίγουρη πως μέσα σε αυτές τις σελίδες  ο αναγνώστης θα δει δικά του κομμάτια, δικές του αντιδράσεις και γνώριμες εικόνες. Και είναι σπουδαίο εγχείρημα, αφού το βιβλίο αυτό γράφτηκε και εκδόθηκε τις ημέρες της καραντίνας. Ίσως να είναι και μοναδικό στο είδος του και γεμάτο με όλα εκείνα τα αυθεντικά και μοναδικά και επιφορτισμένα συναισθήματα που τα μετέφεραν οι συγγραφείς,  ενώ ήταν σε εξέλιξη μια παγκόσμια κοινή τραγωδία.

Η «Πανδημία» περικλείει τις ιστορίες ενός ετερόκλητου πλήθους με διαφορετικά βιώματα, συναισθηματική ευαισθησία και προσδοκίες. Είναι ένα βιβλίο “ωδή” στον Άνθρωπο. Στον άνθρωπο εκείνον που υπακούει, συμβιβάζεται, φοβάται, θρηνεί, αμφισβητεί και οργίζεται. Αυτούς τους αγνώστους της “διπλανής πόρτας” επιχείρησαν να μας παρουσιάσουν 31 συγγραφείς, απ όλη την Ελλάδα,  με διηγήματα που έγραψαν από τις 15 Μαρτίου έως  τις 12 Απριλίου 2020 με μια διάθεση να δημιουργήσουν έναν τόμο “ντοκουμέντο” σε αυτήν την απροσδόκητη συνθήκη της “Πανδημίας”.

 

Περιεχόμενα

  1. Δάφνη Σπυροπούλου: Com’è dolce e com’è bella la città di Pulcinella
  2. Μάνος Τασάκος : Non omnis moriar
  3. Μαριάνθη Παπάδη:  Ο ιός της κορώνας μάτωσε την άνοιξη
  4. Ελένη Καραγιάννη : Τα φτερά.
  5. Tζωρτζίνα Τζήλιου:  Έρωτας κατά της θλίψης.
  6. Μανώλης Δημελάς:  Ακόμη νιώθετε βασιλιάδες;
  7. Σταύρος Νικολαΐδης : Γοτθικό ολόγραμμα
  8. Μαρία Κανελάκη:  Ρεσάλτο
  9. Πέτρος Γαλιατσάτος:  Mariah C. & Μαρία Κ
  10. Δήμητρα Μπαρώτα:  Στον καθρέφτη.
  11. Ελένη Αλαφογιάννη:  Κορώνα στο κεφάλι μου.
  12. Γιώργος Πατιός:  Ευαγγελισμός.
  13. Μανώλης Κιλισμάνης:  Ατύχημα
  14. Δημήτρης Βαρβαρήγος:  Έμφυλες Ταυτότητες.
  15. Αλέξανδρος Ανδρουλάκης:  Μένουμε «σπίτι»
  16. Αντώνης Πρεντάκης : Τρώε το φαΐ σου, αγάπα το κελί σου, διάβαζε πολύ
  17. Νιόβη Ιωάννου:  Εφιάλτης.
  18. Δέσποινα Μπουμπουχεροπούλου:  Μη μου άπτου
  19. Άννα Κουρουπού:  Αναμένοντας ένα τέλος.
  20. Άγγελος Σκούρτης:  Υπεύθυνος βεβαίωσις.
  21. Edmond D.:  Εγώ δεν είμαι συγγραφέας.
  22. Mhamad Nakam:  Τα σκαλιά της ελπίδας.
  23. Απόστολος Θηβαίος:  Μέρα 15η, καραντίνα στο θέατρο της εταιρείας θεαμάτων Ντιλέϊνυ.
  24. Έκτορας Δέλτα:  Δέκα λεπτά.
  25. Παναγιώτης Ζιάκας:  Το Σεντούκι.
  26. Ειρήνη Γαβριλάκη:  Μια θάλασσα κομμάτια.
  27. Μαριάνθη Πλειώνη:  Μένω εντός.
  28. Μαρία Τζαρδή : Αυτό το σπίτι δεν είναι δικό μου
  29. Άγις Ντούλιας:  Εκπαίδευση «εξ αποστάσεως».
  30. Κατερίνα Παπαποστόλου:  Αδέσποτη ζωή σε χρόνους πανδημίας.
  31. Ιωάννα Μαρία Γκέρτσου:  Mια ζωή στο φως.

 

Οι συγγραφείς παραχωρούν το σύνολο των αποδοχών τους στην δομή φιλοξενίας προσφύγων στη Μόρια για αγορά υγειονομικού υλικού. Οι εκδόσεις 24γραμματα διπλασιάζουν αυτό το ποσό και το προσφέρουν στην ίδια δομή.

 

Επιμέλεια Ύλης: Ελένη Καραγιάννη

Φιλολογική επιμέλεια: Ειρήνη Γαβριλάκη

Εξώφυλλο: Φαιδωνας Foster Καλτσουνάκης

Lay out εξωφύλλου: Στέλιος Νικολουδάκης

Υπεύθυνη ψηφιακής σελιδοποίησης: Κατερίνα Μηνογιάννη

Τόπος και Χρονολογία πρώτης έκδοσης: Αθήνα, Απρίλιος 2020

Κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία και online https://24grammata.com/product/0053/.

Ειρήνη Λίτινα

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here