Pablo στην άμμο…

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
Χάζευα -με κάποια ζήλεια- το νεαρό ζευγάρι με τα διδυμάκια να καταγίνεται σχεδόν παθιασμένα με το να στήσει μια τέντα στην αμμουδιά. Σαν φωλιά για την ολοήμερη ευωχία της οικογένειας στην παραλία.
Ζήλεψα. Προσπαθούσα πολλή ώρα να ανακαλέσω κάτι ανάλογο δικό μου· παύλα· αναπληρωματική μετά από έκτακτη κοιλιακή συστολή -για τους γνωρίζοντες βασική φυσιολογία της καρδιάς. Πάντα ιδιότροπος στην αμμουδιά και στις χαρές της παραλίας. Μόνο αχνά στη μνήμη μου κάποια παιχνίδια με τα ξαδέρφια μου στη Βάρκιζα και τον πατέρα μου, δεινό κολυμβητή, να κυλιέται μαζί μας παίζοντας στην άμμο. Καμμιά σχέση εκείνος ο -μακρινός πια- άνθρωπος με την αφεντιά μου· από πού πήρα;
Ζήλεψα και το ζευγάρι και τα παιδιά γύρω με τα κουβαδάκια και τα φτυαράκια. Και παλινδρομώντας σε παρελθόν αβίωτο, επιτέθηκα στην υγρή άμμο. Με τα χέρια τα αμάθητα σε χειρωναξία.
Ιδού τι προέκυψε μόλις του έβγαλα το καπέλο για να ολοκληρώσω τη «φωτογράφιση». Δεν ξέρω τι σας θυμίζει. Εμένα μου φέρνει από τον μέγιστο Χιλιανό και διεθνιστή Ποιητή του Canto General.
Ιδέα μου; Ίσως…
Πάντως, αν ισχύει, δεν το επιδίωξα. Μεταφυσική παρέμβαση ή η περίπτωσή μου χειροτερεύει ολοένα;
Πρέπει να πηγαίνω σιγά-σιγά. Ανέβηκε ο ήλιος και μαζεύτηκαν πολλοί, κυρίως μανιώδεις ρακετιστές. Μεσουρανεί και η στριψιά μου…
«Εδώ περιπλανήθηκα ανάμεσα
στο φονιά και τους μελλοντικούς φονιάδες
φορώντας κατάσαρκα το μαύρο δίκιο μου
με τη χειρωναξία του πνεύματος πασχίζοντας
να βρω το αρχέτυπο σβησμένο σχέδιο
ώσπου με ξέκανε σε βρώμικα σοκάκια το τραγούδι
Μη ελπίσεις παρ’ εμού ούτε στίχους ούτε άλλο τι
Μόνον δια της λύπης είμαι εισέτι ποιητής»
* Β. Λεοντάρης
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here