Του ΠΕΤΡΟΥ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

 

Σήμερα, θα ψηφιστεί  ένα ακόμα νομοσχέδιο σκούπα..

Σιγά, σιγά δεν μένει τίποτα όρθιο.

Στον βωμό της «διάσωσης της χώρας» εκχωρούνται, ξεπουλιούνται τα ΠΆΝΤΑ.

Φυσικά ανέκαθεν σε κάθε τι αντιδραστικό, γινόταν προσπάθεια να έχει ένα ιδεολογικό  κάλυμμα…

Έλεγαν πχ  οι προδότες: Κατέδωσα στους Γερμανούς τους κομμουνιστές να σώσω το χωριό.

Ξεπούλησα λιμάνια, υποδομές κλπ για να σώσω  την χώρα απ την καταστροφή (διαχρονικό).

Δεν σας αρέσει η Δημοκρατία να αποφασίζουν οι περισσότεροι όπως λένε τώρα.. και ουκ έστιν  αριθμός.

Για να μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας.

Όταν μπεις στο τούνελ τον υποχωρήσεων, της κολοτούμπας, της μετάλλαξης, της εξουσιολαγνείας,  βρίσκεις λεκτικούς ακροβατισμούς για να δικαιολογήσεις τις πράξεις σου.

Για να έχεις ένα (ψεύτικο) αφήγημα.

Αυτό το γνωρίζετε  και το κάνετε  συνειδητά και σιγά, σιγά ξεπερνάτε κάθε αναστολή και στην συνέχεια γίνεστε θρασείς…

Ακούστε αγαπητοί μου, επειδή οι λέξεις έχουν γίνει φερετζές κάλυψης των προσαρμοσμένων πολιτικών σας στο σύστημα.

Θα σας πω το εξής.

Η  αλλαγή του ποσοστού για την απόφαση προκήρυξης μιας απεργίας δεν είναι το άπαν για το συνδικαλιστικό κίνημα, το σχεδόν ανύπαρκτο και κυρίως σε πρωτοβάθμιο επίπεδο και εν τέλει δεν σας αφορά.

(Έχω υπάρξει συνδικαλιστής σε πολυεθνική και ξέρω πολύ καλά πόσο δυσκολεύει την λήψη απόφασης η νέα διάταξη).

Όμως Το σημαντικότερο είναι ο συμβολισμός, το  σινιάλο προς το ΔΝΤ, τον ΣΕΒ κλπ

Ότι εγώ τα κάνω όλα και συμφέρω, είμαι καλύτερος εκτελεστής γιατί είμαι και Αριστερός…

Έχετε σαφή εικόνα ότι σε πολλούς χώρους δεν υφίσταται συνδικαλισμός.

Για τις γενιές των 25 μέχρι 40 ετών αυτή είναι μια άγνωστη λέξη.

Διότι στις περισσότερες εταιρείες ο συνδικαλισμός είναι ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΈΝΗ λέξη.

Σε συνδυασμό με ξεχαρβάλωμα στην ΓΣΕΕ ΔΈΝΕΙ ΤΟ ΓΛΥΚΌ.

Ο εργασιακός μεσαίωνας κάθε μέρα χειροτερεύει και δεν κάνετε τίποτα.

Θα σας πω λοιπόν, ΝΑΙ θέλουμε να αποφασίζει για μια απεργία  όχι το 50% που λετε εσείς? Το 70% λεω εγώ.

Μπείτε όμως στους χώρους δουλειάς και επιβάλλετε κανόνες.

Μπείτε εκεί που οι εργαζόμενοι δουλεύουν σαν σκλάβοι.

Με συμβάσεις ημερήσιες, με ωράρια ανύπαρκτα, με 7 ήμερη εργασία χωρίς ρεπό, χωρίς ασφάλεια, χωρίς άδειες, χωρίς δώρα και επιδόματα, εκεί που πληρωμή γίνεται με κουπόνια, με παρακολούθηση στους χώρους δουλειάς με κάμερες, με gps στα αυτοκίνητα, με απολύσεις εγκύων, απολύσεις συνδικαλιστών.

Εκεί που τους κρύβουν σε λαγούμια αν περάσει κάποιος έλεγχος.

Επανδρώστε το σώμα επιθεωρητών για συστηματικούς ελέγχους όχι μόνο σε μικρομάγαζα, αλλά κυρίως σε μεγάλες επιχειρήσεις που δεν τολμάς να πάρεις ανάσα…

Δεν είμαι αφελής, ξέρω πως ξέρετε το πρόβλημα.

Αλλά δεν έχετε την πολιτική επιλογή να πάτε με αυτούς που καταπιέζονται, αλλά με τους καταπιεστές.

Έχετε επιλέξει στρατόπεδο και το υπηρετείτε χωρίς αιδώ, χωρίς ενδοιασμούς…

Έχετε αλλάξει αφήγημα, έχετε μπει στο παιχνίδι της εξουσίας και όπου σας πάνε πάτε…

Όσους λεκτικούς ακροβατισμούς κι αν ανακαλύψετε, δεν θα σας σώσει τίποτα.

Τώρα οι διάφοροι Ευρωπαίοι αστέρες του άκρατου Νεοφιλελευθερισμού σας χαϊδεύουν και σας εκθειάζουν.

Όμως πάρτε το χαμπάρι όταν κάνετε την δουλειά και κλείσει ο κύκλος σας, θα σας πετάξουν σαν στημένη λεμονόκουπα…

Όσο κι αν προσπαθείτε να μας πείσετε, το ξύδι δεν μπορεί να γίνει ποτέ γλυκάδι…

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here