Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
                 Του Γεράσιμου που νοσταλγεί το νησί του
Μπροστά η θάλασσα, πίσω ο πευκώνας. Γύρω μας, ξαπλώστρες, ομπρέλες, beech-bar, νάιλον μουσικές.
Ο αδηφάγος Ερμής ζωσμένος τη λεοντή  του Ηρακλή Τουρίστα -πάντα βρίσκει κάποιο περίβλημα να παραλλάξει την παρουσία του.
Η περιβάλλουσα ευρεία ομορφιά κατάστικτη από φωλιές ασχήμιας.
Στο βάθος ο Αίνος· μοιάζει να επιτηρεί τα ξέφρενα  παράλια αμέτοχος· η διαρκής σοφία του σιωπηλού βουνού.
Αλλά μέσα από τα μυγοχέσματα της ασχήμιας αναπηδούν και ριπές ομορφιάς.
Λαγόνια φορτωμένα υποσχέσεις ευωχίας που λικνίζονται  στην άμμο κατηφορίζοντας προς τη θάλασσα· και ο γεροδεμένος κυνηγός που τα φερμάρει όπως το τσίταχ τη γαζέλα στη σαβάνα -αλλά ποιος ο λαγός και ποιο το τσίταχ;
Παιδάκια που τρέχουν πιτσιλίζοντας και στριγγλίζοντας -οι παρόντες και οι προοπτικοί καρποί της ζεύξης της νεανικής αδημονίας αναπαραγωγής.
Παιδικές άναρθρες κραυγές· το αύριο παρόν, ανέτοιμο ακόμα.
Σώματα της νιότης και της ωριμότητας κοντά κοντά με τα καταποντισμένα από την ηλικία.
Δέρματα ακμαία χωρίς την τερατωδία της δερματοστιξίας δίπλα δίπλα μ’ εκείνα που βουλιάζουν μέσα σ’ αυτήν μα δεν πνίγονται.
Το ζευγάρι των κωφάλαλων που συνεννοείται με ένα τάμπλετ· μια νησίδα απόλυτης σιγής στο πανδαιμόνιο.
Τα τζιτζίκια ξαναμμένα ξεκουφαίνουν και ο ήλιος μεσουρανεί ανελέητος.
Τέλος, κι αυτός εκεί ο μεσήλικος με το αγύμναστο ανήλιαγο σώμα· ώρες στον ίσκιο της ομπρέλας  γράφει κολλημένος σε κάποιο iPhone.
Η ασχήμια του γραφιά που δε λέει ν’ αφήσει την ανεμελιά να χαϊδέψει το ψυχόσωμά του.
Επειδή η ζωή στις πιο αφηνιασμένες μορφές της είναι πιο ζωντανή από τις πιο περίτεχνες νοερές ακροβασίες.
Σκέφτομαι πόσο διαρκής είναι η συνύπαρξη ασχήμιας και ομορφιάς στον κόσμο.
Δεν υπάρχει τίποτε αμιγές.
Ασχήμια και ομορφιά: το ζεύγος της αέναης αρμονίας.
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here