Ομάδα Λαϊκών Αγωνιστών: Γιατί χτυπήσαμε τον ΣΕΒ

 

ΦΩΤΟ: ΙΝ ΤΙΜΕ

Με προκήρυξη 32 σελίδων, που αναρτήθηκε στο ιστότοπο Athens Indymedia η οργάνωση Ομάδα Λαϊκών Αγωνιστών αναλαμβάνει την ευθύνη για την βομβιστική επίθεση στο κτίριο του ΣΕΒ πριν περίπου ένα μήνα. Η προκήρυξη είχε ξανασταλεί με τηλεφώνημα σε απογευματινή εφημερίδα αλλά η αστυνομία που ειδοποιήθηκε την παρέλαβε και δεν την έδωσε στη δημοσιότητα.

ÐÑÏÊÕÑÇÎÇ ÔÏÕ ÏËÁ "ÏÌÁÄÁ ËÁÚÊÙÍ ÁÃÙÍÉÓÔÙÍ" ÃÉÁ ÔÇÍ ÂÏÌÂÉÓÔÉÊÇ ÅÐÉÈÅÓÇ ÓÔÏ ÓÅÂ

Η προκήρυξη ξεκινά με ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη από το Άξιον Εστί. Στην αρχή αναφέρεται ότι η επίθεση στη γιάφκα τη εγχώριας μεγαλοαστικής τάξης αποτελεί μια πράξη εκδίκησης προς την εγχώρια πλουτοκρατία ενώ αφιερώνεται στους 4 νεκρούς εργάτες της έκρηξης και της πυρκαγιάς στα ΕΛΠΕ του Λάτση, τον περασμένο Μάιο.

Η οργάνωση τάσσεται υπέρ ενός μαζικού κοινωνικού αντάρτικου, ενός ενιαίου πολιτικοσταρτιτικού μετώπου. Ένα κοινωνικό αντάρτικο που θα αποτελέσει την οργανωμένη αντεπίθεση των καταπιεσμένων, βάζοντας τα λαϊκά-εργατικά συμφέροντα στη πρώτη γραμμή του αγώνα: από την άρνηση πληρωμών σε τράπεζες, ΔΕΚΟ, νοσοκομεία, το μπλοκάρισμα των επερχόμενων πλειστηριασμών, τις απαλλοτριώσεις των βασικών αγαθών (τροφή, ρουχισμός), τα λαϊκά συσσίτια, την αντιφασιστική πάλη και την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες-θύματα του ιμπεριαλισμού, μέχρι τις συμβολικές επιθέσεις σε κρατικούς και οικονομικούς στόχους. Θεωρούμε πως το επίπεδο της ταξικής βίας που δέχεται ο λαός, έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις ισορροπίες που καθόριζαν το (ήπιο) χαρακτήρα της ταξικής πάλης στις προγενέστερες περιόδους. Δεν μπορούμε δηλαδή, να απαντήσουμε στις σημερινές συνθήκες με τα ίδια εργαλεία του παρελθόντος, όχι φυσικά με την έννοια της αναζήτησης »νεων» μορφών δράσης, όπως αρέσκονται να δηλώνουν οι μεταμοντέρνοι πριν καταλήξουν τελικά στην ιδιώτευση ή στον εναλλάκτισμο, αλλά στον εμπλουτισμό των ήδη υπάρχοντων με πιο μαχητικά περιεχόμενα. Με το να δώσουμε δηλαδή, μια σαφή μαχητική-επαναστατική κατεύθυνση στις δραστηριότητες του κινήματος μέσα από τη συγκρότησης μιας στρατιωτικής πτέρυγας, και όχι μιας στρατιωτικοποίησης ολόκληρου του κινήματος¨, αναφέρουν χαρακτηριστικά.

Ακολουθούν εκτεταμένα αποσπάσματα της προκήρυξης καθώς και ολόκληρο το κείμενο:

 

Εζυγίσανε τη χαρά μου και τη βρήκανε, λέει, μικρή

και την πατήσανε χάμου σαν έντομο.

Τη χαρά μου χάμου πατήσανε

και στην πέτρα μέσα την κλείσανε και στερνά την πέτρα μου αφήσανε,

τρομερή ζωγραφιά μου.

Με πέλεκι βαρύ τη χτυπούν, με σκαρπέλο σκληρό την τρυπούν

με καλέμι πικρό τη χαράζουν, την πέτρα μου.

Κι όσο τρώει την ύλη ο καιρός, τόσο βγαίνει πιο καθαρός

ο χρησμός απ΄την όψη μου:

ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΝΑ ΦΟΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΡΑΧΩΝ Τ΄ ΑΓΑΛΜΑΤΑ Οδυσσέας Ελύτης (Το Άξιον Εστί)

Η βομβιστική επίθεση στη γιάφκα της εγχώριας μεγαλοαστικής τάξης αποτέλεσε μια πράξη εκδίκησης προς την εγχώρια πλουτοκρατία, που στο όνομα της προάσπισης των δικών της συμφερόντων, προωθεί και απαιτεί την εφαρμογή των μνημονίων. Ήταν μια δικαιοπραξία, μια έκφραση λαϊκής δικαιοσύνης απέναντι σε εκείνους που πλουτίζουν πάνω στους δικούς μας κυριολεκτικούς ή μεταφορικούς θανάτους. Γι΄αυτό και την παρέμβαση μας την αφιερώνουμε, πρώτα απ΄όλους, στη μνήμη των 4 εργατών που τον περασμένο Μάη θυσιάστηκαν στα κολαστήρια των ΕΛΠΕ, ιδιοκτησίας του αρχιεγκληματία Λάτση. Οι Χαράλαμπος Δευτεραίος, Ραμαντάν Ντελιλάι, Κώστας Μαγγούρας και Αντώνης Αβράμπου θα μείνουν για πάντα ζωντανοί στη μνήμη του λαού. Γιατί, το αίμα των νεκρών εργατών, είναι δικό μας αίμα, είναι το αίμα που ποτίζει τον όρκο εκδίκησης της τάξης μας για τις ταπεινώσεις, τις στερήσεις και τα εγκλήματα που έχουμε υποστεί.

Για Μνημόνιο και ασφαλιστικό

Με το νέο μνημόνιο να έχει ως αιχμή την αναδιάρθρωση του ασφαλιστικού συστήματος, μετατρεποντάς τις συντάξεις απο κοινωνικά κατοχυρωμένο δικαίωμα σε προνόμιο όσων καταφέρουν έναν εύρυθμο εργασιακό βίο -κάτι που αφορά ελάχιστους από τη στιγμή που τα συντριπτικά ποσοστά της ανεργίας και της ανασφάλιστης εργασίας είναι απαγορευτικά για την όποια προοπτική συνταξιοδότησης- ο κοινωνικός ιστός διαμελίζεται δημιουργώντας μια αμετάκλητη συνθήκη ισόβιας βιοποριστικής ανασφάλειας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ταυτισμένος απόλυτα με τις αντιλαϊκες οδηγίες της ΕΕ, επαναπροσδιορίζει τους όρους συνταξιοδότησης, προωθώντας ένα νομοσχέδιο υπερ-νεοφιλελεύθερης κοπής. Ξεκινώντας από την επερχόμενη ενοποίηση των ταμείων, που ουσιαστικά επικυρώνει την εισφοροδιαφυγή και τη λεηλασία της πλουτοκρατίας που τα χρεοκόπησε, μετατοπίζεται το βάρος συντήρησης τους αποκλειστικά στο λαό, αφού μέσω του (ακόμα θολού)νομοσχεδίου μειώνονται οι εργοδοτικές και κρατικές εισφορές. Έτσι, με τα ταμεία να χάνουν τη τριμερή τους χρηματοδότηση (κράτος, εργαζόμενοι, εργοδότες), το συνταξιοδοτικό σύστημα παίρνει βαθιά αντικοινωνικό χαρακτήρα και μετατρέπεται σε αυτοσυντηρούμενη μηχανή στα χέρια των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, η προώθηση της »εθνικής σύνταξης» ουσιαστικά θα λειτουργεί ως επίδομα φτώχειας για την πλειονότητα των μελλοντικών συνταξιούχων, αφού με βάση το μεγεθός της (390 ευρώ) προσδιορίζεται και το κόστος ζωής των επόμενων γενιών. Και αυτό, γιατί το σάρωμα των συντάξεων και των μισθών δεν αφορά στενά τις εργασιακές σχέσεις, αλλά επηρεάζει το σύνολο των αναγκών και την ποιότητα της καθημερινής ζωής. Έτσι, δεδομένης της υπάρχουσας μισθολογικής συμπίεσης, που αγγίζει τα 400-500 ευρώ για τη πλειονότητα των νέων εργαζομένων, της εφαρμογής μιάς »εθνικού» τύπου σύνταξης και της ταυτόχρονης αναπροσαρμογής των όρων υπολογισμού της κύριας (προσδόκιμο ζωής που ανεβάζει και άλλο τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης, αποθεματική ρήτρα των ταμείων, μείωση ποσοστού αναπλήρωσης), ολοκληρώνεται ο σχεδιασμός για το μέλλον των εργαζομένων, που αφορά την εργασιακή-άρα και συνολική βιοτική ανασφάλεια (στέγασης, αναπαραγωγής, περίλθαψης).

Για τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, εφαρμόζει μέτρα που δεν νοήθηκαν να περάσουν ακόμα και οι προηγούμενες υπερ-αντιδραστικές κυβερνήσεις, καθιστώντας τον Τσίπρα υπεύθυνο για την ολοκλήρωση της μνημονιακής εισβολής στη χώρα. Το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και η κυριακάτική λειτουργία των καταστημάτων (μέτρα που προωθεί ο ΟΟΣΑ), οι αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων στα μέσα μεταφοράς, το πετσόκομμα των συντάξεων (1,6 δις για το 2016), το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας (ΟΛΠ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, 14 περιφερειακά αεροδρόμια, ΑΔΜΗΕ, Ελληνικό, Αστέρας Βουλιαγμένης κ.α. ), οι μειώσεις στο επίδομα θέρμανσης, οι μειώσεις δαπανών για την υγεία και την παιδεία, οι νέες φοροεπιβαρύνσεις και οι πλειστηριασμοί κατοικιών, αποτελούν μερικά από τα μέτρα που θα εφαρμοστούν πάνω σε μια κοινωνία ήδη διαλυμένη και εξουθενωμένη από τις περικοπές και τις στερήσεις. Γι΄αυτό, απέναντι στους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ανερυθρίαστα χαρακτηρίζουν το τρίτο μνημόνιο, ως το λιγότερο επιβλαβές για τον λαό σε σχέση με τα δύο προηγούμενα, απαντάμε πως η εφαρμογή μέτρων σε έναν ήδη ετοιμόρροπο λαό σημαίνει τη χαριστική βολή που θα τον ισοπεδώσει. Γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι οι πολιτικές που εφαρμόζονται εδώ και έξι χρόνια στην Ελλάδα δεν καθορίζονται από τις πολιτικές διαβουλεύσεις μεταξύ των εκάστοτε κυβερνήσεων και της ΕΕ, αλλά από την επιβολή των αποφάσεων της δεύτερης στις πρώτες, αφού η ανάγκη δημιουργίας ευνοϊκών προϋποθέσεων για να (επαν)επενδυθεί το συσσωρευμένο κεφάλαιο στη χώρα είναι βαθιά υπαρξιακή για την ίδια την ΕΕ. Και αυτό είναι κάτι που δεν διαπραγματεύεται. Όμως, μια τέτοια διαπίστωση δεν σημαίνει μια μοιρολατρική αποδοχή της δύναμης της ΕΕ να καθορίζει απόλυτα τα εγχώρια δρώμενα, μιάς αποδοχής δηλαδή ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει σήμερα, ούτε φυσικά δίνει ένα έμμεσο συγχωροχάρτι στον Τσίπρα, υπονοώντας ότι δεν θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά από το να υπογράψει το μνημόνιο και να εμβαθύνει τη λεηλασία της χώρας. Αντίθετα, πιστεύουμε πως η ένταση της κρίσης και της εκμετάλλευσης που αυτή παράγει μπορούν να αντιμετωπιστούν, όχι όμως με τα θεσμικά μέσα του κοινοβουλίου και των κομμάτων, αλλά μόνο μέσω της σταδιακής κατανόησης πως η κατάσταση δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνο από εμάς τους ίδιους, με αγώνες επίπονους και διαρκείς μέχρι την τελική επικράτηση του δικού μας δίκιου που θα εκφραστείτεί τελεσίδικα με την κοινωνική επανάσταση και το λαό στην εξουσία. Ο Τσίπρας είναι πολιτικός απατεώνας και προδότης, είναι καταδικασμένος από την ιστορία,

Το μέγα σκάνδαλο της ανακεφαλαιοποίησης των Τραπεζών

Το τρίτο μνημόνιο, όσο και να προσποιούνται οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ για το αντίθετο, αποτελεί το επιστέγασμα της κοινωνικής καταστροφής, αφού τα μέτρα που προβλέπονται αποτελειώνουν ότι είχε απομείνει όρθιο από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Με αποκορύφωμα το ιστορικών διαστάσεων σκάνδαλο που αφορά στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, οι οποίες πέρασαν στα χέρια των ξένων επενδυτών σχεδόν τσάμπα, η περιουσία του ελληνικού λαού θεωρείται πλέον επισφαλής. Με την αγαστή συνεργασία των άλλοτε »εχθρών» Τσίπρα-Στουρνάρα, οι τράπεζες πέρασαν στα χέρια των διεθνών επενδυτών μέσω της προσχεδιασμένης υποτίμησης της αξίας των μετοχών τους στα χρηματιστήρια (που έφτασε μέχρι και το 93% για την Εθνική Τράπεζα), χαρίζοντας ουσιαστικά τις τράπεζες με το συμβολικό αντίτιμο των 5δις, τη στιγμή που το συνολικό ενεργητικό τους υπολογίζεται περίπου στα 350δις. Τα περίπου 250δις των τραπεζικών ενισχύσεων και συγκεκριμένα τα 40 δις της προτελευταίας ανακεφαλαιοποίησης (2013), με τη διαδικασία της υποτίμησης των μετοχών ουσιαστικά εξανεμίστηκαν, φορτώνοντας και άλλα χρέη στον λαό που καλείται να πληρώσει τον »αέρα» των εγχώριων τραπεζικών ιδρυμάτων. Με δεδομένο πως η παγκόσμια οικονομία δεν μπορεί να ανακάμψει ακόμα λόγω της αδυναμίας επενδύσεων, τα διεθνή παρασιτικά funds κυνηγούν ευκαιρίες κερδοφορίας μέσω τη εξαγοράς των τοξικών ομολόγων, που αποτελούν αυτή τη στιγμή το μοναδικό περιθώριο κίνησης και συναλλαγής κεφαλαίου στα διεθνή χρηματιστήρια. Έτσι, οι εγχώριες τράπεζες και τα τοξικά χαρτοφυλάκια τους θα δώσουν το απαραίτητο οξυγόνο στις διεθνείς συναλλαγές, μέσω της αγοραπωλησίας τους από τα πιο ασύδοτα τμήματα του διεθνούς κεφαλαίου, με θύμα φυσικά τον ελληνικό λαό. Η διαχείριση των λεγόμενων »κόκκινων δανείων», δεν αποτελούν μόνο μια πρώτης τάξης κερδοφόρα συναλλάγη στα χρηματιστήρια, αλλά και την προσδοκόμενη επιστασία του συνόλου της εγχώριας οικονομίας. Έτσι, με τα μη εξυπηρετούμενα επιχειρηματικά και στεγαστικά δάνεια, που πέρασαν στα χέρια των ξένων επενδυτών, παράλληλα με την αλλαγή στον κώδικα δεοντολογίας και στα κριτήρια υπαγωγής στον νόμο Κατσέλη, ουσιαστικά δρομολογείται το πέρασμα της περιουσίας των μικρομεσαίων στρωμάτων στις τράπεζες, με τη μορφή εξώσεων των κατοικιών (σε λίγο καιρό ακόμα και της πρώτης) και της εξαγοράς των χρεωμένων επιχειρήσεων. Ταυτόχρονα, ο απόλυτος έλεγχος στην εγχώρια οικονομία που αντικειμενικά συμβαίνει μέσω του ελέγχου των τραπεζών, εκτός της βιαιότητας που πρόκειται να οξυνθεί απέναντι στους εκπρόθεσμους δανειολήπτες, θα σημάνει και τον απόλυτο έλεγχο στις επενδύσεις όταν ξεκινήσει η επανατοποθέτηση κεφαλαίων στη χώρα, καθορίζοντας με συγκεκριμένα κριτήρια το ποιος και πού θα επενδύσει. Έτσι, το ελεγχόμενο εμπάργκο στους εγχώριους επενδυτές μέσω της άρνησης καταβολής δανείων ή της άμεσης εξαγοράς των ομίλων που προχωρούν σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, καθιστά το σύνολο της εγχώριας αγοράς δέσμιο στις ορέξεις του διεθνούς κεφαλαίου, που θα έχει το προβάδισμα στην ρύθμιση της οικονομικής ζωής της χώρας.

Για την ένοπλη πάλη

Η ένοπλη πάλη δεν είναι πανάκεια, δεν είναι η μοναδική απάντηση στη κοινωνική υποδούλωση. Είναι όμως αναπόσπαστο τμήμα του συνολικού σχεδιασμού για την αντίσταση στη κατασταλτική επέλαση, την ανταπόδοση της βίας απέναντι στην αστική τάξη που μας ποδοπατά και την προετοιμασία για την μετωπική αναμέτρηση μαζί της. Δεν είναι απλά ένα τεχνικό ζήτημα, ένας επιχειρησιακός βραχίονας που όταν έρθει η »μεγάλη ώρα» θα τον προετοιμάσουμε, αλλά είναι-στο εδώ και στο τώρα-πεδίο πολιτικής επεξεργασίας που καθορίζει τον χαρακτήρα του κινήματος, άρα και την όποια προοπτική του. Γιατί, ενα οργανωμένο μαχητικό κίνημα που στις τάξεις του περιλαμβάνεται και μια ένοπλη πτέρυγα,νομοτελειακά παίρνει έναν πολύ διαφορετικό προσανατολισμό από αυτόν που ακολουθείται μέχρι σήμερα. Γιατί, ένα τέτοιο κίνημα, που θεωρούμε πως λείπει όσο τίποτα άλλο σήμερα, θα είναι υποχρεωμένο να αναπροσαρμόσει τις θέσεις του για τη συγκυρία και την ιστορία, για τις οργανωτικές του δομές και τη διαπαιδαγώγηση των συντρόφων που το στελεχώνουν. Να δημιουργήσει δηλαδή, μια πραγματικά μαχητική-επαναστατική κουλτούρα, μια κουλτούρα που θα προάγει την μόρφωση, τη συντροφικότητα και τη θέληση για μάχη. Ουσιαστικά λοιπόν, θα είναι υποχρεωμένο να προβεί σε μια συνολική αναδιοργάνωση, όπως αντίστοιχα έκαναν τα κινήματα του παρελθόντος, όταν μετατρέπονταν από »ανταγωνιστικά» σε πραγματικά επαναστατικά. Δεν μιλάμε για την ένοπλη πάλη ως φετίχ, αλλά ως επίκαιρη απάντηση σε μια συγκυρία που τίποτα δεν φαίνεται ικανό να ανατράψει τη κατάσταση. Γιατί οι συνθήκες είναι αυτές που οπλίζουν το κίνημα και όχι το αντίστροφο. Γιατί ο ένοπλος δρόμος, όποτε ο λαός έμενε απροστάτευτος, ήταν αυτός που αναλάμβανε να περιφρουρήσει και να αντεπιτεθεί, ριζώνοντας στη λαϊκή συνείδηση ως μέσο αυτοάμυνας και τιμωρίας.

Η ομάδα μας σε σχέση με τη συγκυρία, επιμένει στη θέση της για την αναγκαιότητα δημιουργίας ενός πολιτικοστρατιωτικού μετώπου. Βάση ενός τέτοιου μετώπου δεν μπορεί να είναι η ιδεολογική ταύτιση, ουτε οι απόλυτες συγκλίσεις σε επιμέρους ζητήματα τακτικής. << Οι λέξεις μας χωρίζουν, οι πράξεις μας ενώνουν>> έλεγαν οι Τουπαμάρος προσδίδοντας ένα μετωπικό και πολυσυλλεκτικό χαρακτήρα στο λαίκό επαναστατικό κίνημα. Έτσι, για εμάς βάση ενός σύγχρονου μετώπου αποτελεί η ανάγκη κινηματικής ανασυγκρότησης και άμυνας απέναντι στη βία που δεχόμαστε ως προλετάριοι. Και όταν μιλάμε για ανασυγκρότηση και άμυνα, μιλάμε για πολιτικοστρατιωτική οργάνωση και ένοπλη πάλη. Μιλάμε δηλαδή, για τη θεωρητική επεξεργασία που θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τις βασικές αντιθέσεις και κατευθύνσεις του καπιταλισμού σήμερα, ώστε να προετοιμαστούμε για τα επερχόμενα γεγονότα, να προειδοποιήσουμε τον λαό και να οργανώσουμε ακόμα και ένοπλα την αμυνά μας. Η ένοπλη πάλη, χωρίς την κινηματική και λαϊκή υποστήριξη δεν μπορεί να ευδοκιμήσει, παρά μόνο να ευτελιστεί ως μια »προσωπική» αντιπαράθεση με το καθεστώς. Με αυτό το δεδομένο, η δράση της ομάδας μας διεκδικεί, πέρα από το να αποδείξει ότι το σύστημα είναι τρωτό και ετοιμόρροπο, την ανάδειξη της ένοπλης αντιπαράθεσης ως άμεσο και επίκαιρο εργαλείο στα χέρια του κινήματος. Ώστε να δημιουργηθεί ένα μαζικό-κοινωνικό αντάρτικο, ένα ενιαίο πολιτικοστρατιωτικό μέτωπο ως δύναμη ικανή να αναχαιτίσει τη μνημονιακή λαίλαπα και να συσπειρώσει τις διάσπαρτες λαϊκές δυνάμεις. Ένα κοινωνικό αντάρτικο που θα αποτελέσει την οργανωμένη αντεπίθεση των καταπιεσμένων, βάζοντας τα λαϊκά-εργατικά συμφέροντα στη πρώτη γραμμή του αγώνα: από την άρνηση πληρωμών σε τράπεζες, ΔΕΚΟ, νοσοκομεία, το μπλοκάρισμα των επερχόμενων πλειστηριασμών, τις απαλλοτριώσεις των βασικών αγαθών (τροφή, ρουχισμός), τα λαϊκά συσσίτια, την αντιφασιστική πάλη και την αλληλεγγύη στους πρόσφυγες-θύματα του ιμπεριαλισμού, μέχρι τις συμβολικές επιθέσεις σε κρατικούς και οικονομικούς στόχους. Θεωρούμε πως το επίπεδο της ταξικής βίας που δέχεται ο λαός, έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις ισορροπίες που καθόριζαν το (ήπιο) χαρακτήρα της ταξικής πάλης στις προγενέστερες περιόδους. Δεν μπορούμε δηλαδή, να απαντήσουμε στις σημερινές συνθήκες με τα ίδια εργαλεία του παρελθόντος, όχι φυσικά με την έννοια της αναζήτησης »νεων» μορφών δράσης, όπως αρέσκονται να δηλώνουν οι μεταμοντέρνοι πριν καταλήξουν τελικά στην ιδιώτευση ή στον εναλλάκτισμο, αλλά στον εμπλουτισμό των ήδη υπάρχοντων με πιο μαχητικά περιεχόμενα. Με το να δώσουμε δηλαδή, μια σαφή μαχητική-επαναστατική κατεύθυνση στις δραστηριότητες του κινήματος μέσα από τη συγκρότησης μιας στρατιωτικής πτέρυγας, και όχι μιας στρατιωτικοποίησης ολόκληρου του κινήματος. Απέναντι στους σημερινούς κινηματικούς συσχετισμούς, της εσωστρέφειας, της δειλίας (και όχι του φόβου), της διαχωρισμένης από την ταξική πάλη »διανόησης», του αυθορμητισμού και της πολιτικής ανευθυνότητας, του ηγεμονισμού και των διασπάσεων, εμείς παραμένουμε αισιόδοξοι και πιστεύουμε πως με σκληρή δουλειά αυτές οι παθογένειες μπορούν να εξοβελιστούν. Στην κατεύθυνση αυτή τοποθετούμε την ομάδα μας και τη δράση της: όχι ως αυτοσκοπό, αλλά στην υπηρεσία του λαού και του κινήματος. Γι΄ αυτό, και ό,τι λέμε δεν αποτελεί διαχωρισμένη κριτική, δεν μιλάμε από τους άμβωνες της »καθαρότητας» μας, δεν παριστάνουμε τους ήρωες και τους πρωτεργάτες του κινήματος. Αντίθετα, πιστεύουμε ότι οι ίδιες οι συνθήκες θα αναγκάσουν το κίνημα να τινάξει τη »σκουριά» από πάνω του, τελειώνοντας οριστικά με τον εναλλακτισμό, τις »δημόσιες σχέσεις» και τον αντικοινωνικό μικροαστισμό, σκύβοντας πάνω στα καθημερινά προβλήματα του λαού για να δημιουργήσει τελικά ένα πραγματικό επαναστατικό κίνημα. Πιστεύουμε πως η τωρινή κοινωνική ειρήνη είναι φαινομενική και εύθραυστη. Είμαστε βέβαιοι πως αν υπήρχε μιά ισχυρή και μαχητική κινηματική δομή που απαντούσε στους υπαίτιους της κρίσης, λειτουργούσε αποσταθεροποιητικά στην ομαλή εφαρμογή των μνημονίων και έχει συγκεκριμένες θέσεις και πρόγραμμα για την έξοδο από την κρίση με προλεταριακούς όρους, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά στην Ελλάδα. Και αυτή η υπόθεση, επιβεβαιώνεται από την ιστορία των επαναστατικών κινημάτων και τη μαζική λαϊκή απήχηση που κατέκτησαν, ασχέτως αν τελικά νίκησαν ή όχι. Η οργανωμένη πολιτική και στρατιωτική πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, την αστική τάξη και το κράτος της, αποτελεί τη μοναδική λύση για να σταθούμε όρθιοι στην εποχή μας, να ξεφύγουμε από τη μιζέρια της κινηματικής εσωστρέφειας και της πολιτικής περιθωριοποίησης, έχοντας σαν αρχή το διαχρονικό σύνθημα που κινητοποίησε τους πιο ένδοξους αγώνες του επαναστατικού κινήματος: ΝΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΛΑΟ. Τίποτα παραπάνω.

Για τον άξονα Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ 

Οι ζημιές που προκλήθηκαν στο κτίριο της κυπριακής πρεσβείας, λόγω της γειτνίασης της με τα γραφεία του ΣΕΒ, μας προσφέρουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να επιτεθούμε σε έναν βασικό αρμό της εξωτερικής πολιτικής του ελληνικού κράτους, όσο και του «αδερφού» του κυπριακού, σήμερα: τον άξονα οικονομικής και στρατιωτικής συνεργασίας με το σιωνιστικό κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ και την αιματοβαμμένη χούντα Αλ Σίσι της Αιγύπτου. Έναν άξονα υπεραντιδραστικό και φιλοπόλεμο, ο οποίος συγκροτείται υπό την καθοδήγηση του αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού και την ενθάρρυνση της ΕΕ, με στόχο την κάλυψη των συνεχώς διευρυνόμενων αναγκών του Ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού στις πολυεπίπεδες επιχειρήσεις που διεξάγει με επίκεντρο τη Συρία, σε ολόκληρη την περιοχή της Α. Μεσογείου και της Μ. Ανατολής. Επιζητώντας μια διέξοδο από τη χρεοκοπία τους, Ελλάδα και Κύπρος επιχειρούν να αναβαθμιστούν γεωστρατηγικά, λαμβάνοντας ενεργό μέρος στη διεθνή ιμπεριαλιστική εκστρατεία. Και μάλιστα από θέση καθαρά πολεμική αφού τη στενή οικονομική και πολιτική συνεργασία με Ισραήλ και Αίγυπτο σε ζωτικούς τομείς όπως την ενέργεια -ιδίως στην έρευνα, την εξόρυξη και τη μεταφορά φυσικού αερίου στην Ευρώπη- και τη χάραξη των θαλάσσιων συνόρων (ΑΟΖ), εμβαθύνει ο κοινός στρατιωτικός σχεδιασμός, ο οποίος περιλαμβάνει μετασταθμευση στρατιωτικών δυνάμεων, κοινά επιχειρησιακά στρατηγεία, συνεχείς κοινές ασκήσεις, ανταλλαγή τεχνογνωσίας, μέσων και στελεχών.

Με τη συμμετοχή στον άξονα Ισραήλ-Αιγύπτου, Ελλάδα και Κύπρος, βρίσκονται στην πραγματικότητα και με τα δύο πόδια εντός του Ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Συρία και τη Μ. Ανατολή, εκθέτοντας έτσι σε νέους θανάσιμους κινδύνους τους καθημαγμένους, από την ταξική αφαίμαξη και την ιμπεριαλιστική ληστεία, ελληνικό και κυπριακό λαό: είτε από τυφλές τρομοκρατικές επιθέσεις όπως είναι αυτές που πραγματοποιούν αντιδραστικές ισλαμιστικές οργανώσεις στην καρδιά των δυτικών μητροπόλεων. Είτε από θερμά επεισόδια-πολεμικές αψιμαχίες με άλλους -εντός του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου- άξονες, όπως είναι αυτός που συγκροτεί σήμερα η νεοοθωμανική Τουρκία, με συνέπειες εντελώς απρόβλεπτες για τη ζωή των λαών και την εδαφική ακεραιότητα των χωρών. Τέτοιου είδους πολεμικοί τυχοδιωκτισμοί δεν αποτελούν βέβαια κάτι το καινοφανές στην ιστορία της ελληνικής αστικής τάξης. Μαζί με το δωσιλογισμό, ο πολεμοκάπηλος εθνικισμός συγκροτεί τον πυρήνα της ιδεολογίας της ελληνικής αστικής τάξης από τη σύσταση της. Είτε ως Μεγάλη Ιδέα, είτε ως εθνικοφροσύνη, είτε ως ευρωατλαντισμός, η ιδεολογία της ελληνικής αστικής τάξης είναι η ιδεολογία της ανελέητης ταξικής βίας απέναντι στον εχθρό λαό, η ιδεολογία της υποτέλειας και του εθνικισμού, του πολέμου και της ξενοδουλείας. Όλες οι εθνικές και κοινωνικές καταστροφές που γνώρισε ο τόπος (Μικρασιατική εκστρατεία, Κατοχή, Χούντα, διχοτόμηση Κύπρου) φέρουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή της. Ειδικότερα σε ό,τι αφορα το «εθνικά ευαίσθητο» Κυπριακό ζήτημα, η στάση της ελληνικής αστικής τάξης και του κράτους της ήταν διαχρονικά εχθρική απέναντι σε κάθε προσπάθεια εθνικής χειραφέτησης του κυπριακού λαού. Τόσο επί βρετανικής αποικιοκρατίας όσο και επί αμερικανικής επικυριαρχίας.

Σήμερα, τέσσερις δεκαετίες μετά την τουρκική εισβολή και κατάκτηση της Β.Κύπρου και ενώ ένα νέο σχέδιο Ανάν καταστρώνεται στα ιμπεριαλιστικά διαβούλια, προετοιμάζοντας τη νομιμοποίηση των αποτελεσμάτων της τουρκικής εισβολής, δικαιώνεται για ακόμη μία φορά η διαχρονική θέση του λαϊκού επαναστατικού μας κινήματος, ότι εχθροί στον αγώνα του κυπριακού λαού αποτελούν εκτός από τον Ιμπεριαλισμό και τον τουρκικό επεκτατισμό, οι «γραικύλοι ξενόδουλοι σε Ελλάδα και Κύπρο». Στην ευρύτερη περιοχή της Α. Μεσογείου και της Μ.Ανατολής συγκεντρώνονται και συμπυκνώνονται σήμερα οι ανταγωνισμοί και οι συμμαχίες των μακελάρηδων του πλανήτη. Το τι μπορεί να προκύψει από τη συγκέντρωση τόσο ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων και την εξέλιξη των μεταξύ τους αντιθέσεων είναι ασφαλώς αδύνατο να προβλεφθεί. Το μόνο σίγουρο,πάντως, είναι ότι οι εκατόμβες των νεκρών και των προσφύγων που προκαλει η επιχείρηση επαναχάραξης των συνόρων στην περιοχή, είναι αδύνατον να αντιμετωπιστούν έξω από την αντιιμπεριαλιστική πάλη. Γιατί η ανάδειξη του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα του πολέμου είναι αυτή που προσδίδει στην αλληλεγγύη στα θύματα του μάχιμα και διεθνιστικά χαρακτηριστικά, δημιουργώντας τους όρους για την ενότητα δράσης των λαών της περιοχής ενάντια στους κοινούς εχθρούς: τον ιμπεριαλισμό, το σιωνισμό και τις αστικές τάξεις των εξαρτημένων χωρών.

Κλείνουμε, απευθύνοντας θερμούς επαναστατικούς χαιρετισμούς στους λαούς και τα ανταρτικά κινήματα της περιοχής που μάχονται με το όπλο στο χέρι ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τις παραφυάδες του. Ειδικότερα στις κομμουνιστικές οργανώσεις σε Τουρκία και Κουρδιστάν που πολεμούν με αυταπάρνηση τον τουρκικό φασισμό και τον ισλαμοφασισμό (ISIS). Στο ιστορικό Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης που σχεδόν μισό αιώνα αντιστέκεται ένοπλα εναντια στο σιωνιστή κατακτητή. Στις αριστερές αντάρτικες οργανώσεις στο Λίβανο και αλλού. Όπως επίσης και στα εθνικοαπελευθερωτικά ισλαμικά κινήματα όπως η Χαμάς και η Χεζμπολάχ, με τα οποία παρά τις θεμελιώδεις διαφορές μας, μας ενώνει η ίδια πλευρά του χαρακώματος στη μάχη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, το σιωνισμό και τα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα.

 

Ολόκληρη η προκήρυξη εδώ προκηρυξη ανάληψης ευθύνης της βομβιστικής επόθεσης στον ΣΕΒ από την Ομάδα Λαϊκών Αγωνιστών

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here