Oλη η δεξιά συμπαραστέκεται στο iefimerida για την τρομερή δημοσιογραφική «επιτυχία» να γράψει όσα ξέραμε, μα δεν γράφαμε ποτέ

Οι δημοσιογράφοι ήταν άγραφος νόμος να μην αναφέρουμε ποτέ πληροφορίες για τα μυστικά κονδύλια του υπουργείου Εξωτερικών ή οποιαδήποτε πληροφορία άπτετο εθνικών θεμάτων και θα μπορούσε να προκαλέσει ζημία -και για να προστατεύουμε την ελληνική πολιτεία, αλλά και για να προστατεύουμε τη ζωή ξένων υπηκόοων που συνεργάζονταν με την Ελλάδα ή Ελλήνων που λειτουργούσαν εν κρυπτώ στο εξωτερικό υπέρ των συμφερόντων της πατρίδας τους. Και μέχρι να καταργηθεί σε διεθνές επίπεδο η κατασκοπεία, η αντικατασκοπεία και η επιδίωξη εθνικων στόχων μέσω γνωστών αλλά μη αναφερομένων διεξοδικά μεθόδων, ο Έλληνας δημοσιογράφος θεωρούσε υποχρέωσή του να διαφυλάττει αυτά τα μυστικά και να μην τα θεωρεί τρομερές αποκαλύψεις και επιτυχίες. Το αντίθετο μάλιστα ίσχυε….

Φυσικά αυτό ήταν (και παρά τη χυδαιότητα κάποιον, παραμενει) ευκολο, γιατί ο Ελληνας δημοσιογράφος ζούσε και ζει σε ένα δημοκρατικό κράτος και δεν αισθάνεται το δίλημμα να αψηφήσει βασικές αρχές -δηλαδή να σωπάσει για ένα σοβαρό σκάνδαλο προκειμένου να προστατεύσει την πατρίδα του. Τα κονδύλια του δικου μας υπουργείου Εξωτερικών δεν πάνε σε δολοφόνους και πράκτορες τύπου CIA, παρότι τα αντιστοιχα των εχθρών μας ασφαλώς και πάνε. Δεν υπάρχει δηλαδή άλλοθι για «δημοσιογραφική επιτυχία» ή για «προστασία αξιών» στην προκειμένη περίπτωση, καθότι η Ελλάδα, είτε λόγω αρχών είτε και απο αδυναμία, δεν διαθέτει ούτε ορδές κατασκοπων ούτε πληρώνει δολοφόνους για να κάνει τη δουλειά της στην «άτυπη διπλωματία».

Ποιος ακριβώς ωφελήθηκε απο την συγκεκριμένη δημοσιογραφική «επιτυχία» λοιπόν; Ποιο μέγα σκάνδαλο ακριβώς βγήκε στη φόρα;

Βγήκε ο δημοσιογράφος που περιέφερε την επιστολή της άτυχης μάνας που έχασε στο Μάτι τα δύο της παιδιά και τον άντρα της, βγήκε ο Λοβέρδος, βγήκε και ο Βενιζέλος με αναρτήσεις …. υπέρ της ελευθεροτυπίας. Θεωρουν δίωξη της ελευθεροτυπίας την τήρηση του νομου για τα κρατικά μυστικά, το αυτονόητο αξίωμα, να προστατεύουμε την πατρίδα μας όσο υπάρχουν πατρίδες -και ως γνωστόν, αφ ενός πουθενά δεν έχουν καταργηθεί οι πατρίδες και τα κρατικά μυστικά, αλλά και τα μέσα που δημοσιοποίησαν τα κρατικά μυστικά δηλώνουν πιο … πατριωτικά από τα, ας πουμε, αριστερά. Δηλαδή τα δεξιά «πατριωτικά» μέσα ενημέρωσης ήταν εκεινα που βγήκαν και έκαναν βουκινο πώς προσπαθεί η Ελλάδα να επηρεάσει το βαλκανικό χώρο με τις λιγοστές της δυνάμεις. Δυνάμεις που από λιγοστές γίνονται ολίγιστες, όταν αυτός ο τόπος βάλλεται από μέσα και όταν το κομματικό και προσωπικό μικροσυμφέρον θεωρείται υπέρτατο αγαθό.

Πέρα απο το δημοσιογραφικό ατόπημα, το μεγάλο ερωτηματικό είναι ποιο στέλεχος έφτασε στο σημειο να φροντίσει για τη διαρροή και να εκθέσει την κυβέρνηση και πιθανόν τους συνεργάτες της σε εθνικά θέματα (ουσιαστικά να εκθέσει ανθρώπινες ζωές και υπολήψεις σε ξένες χώρες) για να κερδίσει κάτι…. Δεν είναι δηλαδή απαράδεκτοι μόνον όσοι δημοσίευσαν το κείμενο, αλλά κυρίως εκείνοι που το διοχέτευσαν για καθαρά προσωπικους τους στόχους ή για μικροπολιτικη

Μια εκδοχή είναι να διοχετεύθηκε απο τη Νέα Δημοκρατία «στο μιλητό» (δηλαδή απο τον εκπρόσωπό της που βλέπει το έγγραφο όπως οι εκπρόσωποι όλων των κομμάτων). Σε αυτό συνηγορεί και το ότι διοχετεύθηκε σε ενημερωτικό χώρο της δεξιάς. Ομως τι είχε να κερδισει ακριβώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέροντας ότι τα λεφτά πάνε σε εκκλησίες και μέσα ενημερωσης διαφόρων χωρών των Βαλκανίων; Η Ντόρα Μπακογιάννη ως υπουργός Εξωτερικών που τα διοχέτευε δηλαδή; Γιατί αν έχει καμια καλύτερη ιδέα, ας την πει να κάνουν και οι άλλοι σωστότερο κουμάντο.

Φυσικά μπορει άλλος να ήταν εκείνος που σκέφτηκε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή να φανεί πού πάνε τα λεφτά -και να μην ήταν εκπρόσωπος κόμματος.

Και με το λατινικό ρητό «ποιος βγαίνει κερδισμένος» καταλήγεις συνήθως στο ποιος έκανε τη διαρροή.

Ομως αυτό το ρητό δεν μας βοηθά στην περίπτωση που ισχύει η εκδοχή της αμιγούς βλακείας. Μπορεί δηλαδή όλα να έγιναν από απερισκεψία και επιφανειακότητα, τα συνδρομα της εποχής, δηλαδή ο εκπρόσωπος ενός κόμματος να είπε σε ένα δημοσιογράφο «έλα ρε, σιγά τα μυστικά κονδυλια, σε εκκλησίες και δημοσιογράφους πάνε», οπότε να βγηκε και το «αποκλειστικό θέμα» Σε αυτήν την περιπτωση υποκρύπτεται σκέτη ανοησία και όχι άσκηση μικροπολιτικής. Οπου και παλι όμως, εαν εκείνοι που έχουν την τιμή να βλέπουν τα μυστικά κονδύλια έχουν αυτο τον κυβισμό ευφυίας, ίσως θα έπρεπε να κάνουν μια δουλειά πιο συμβατή με το IQ τους. Και αυτό ισχύει και για όσους δημοσιογραφίζοντες θεωρουν επιτυχία αυτό που εμείς οι υπολοιποι επί δεκαετίες κυριολεκτικά σνομπάραμε ως θέμα -τα απόρρητα κονδύλια τα βλεπουν κάποια μάτια επειδή όλοι οι δημοσιογράφοι είχαμε την αυτονόητη συμφωνια ακόμα κι αν τα βλέπαμε με τα μάτια μας, να μην τα δημοσιευουμε ποτέ. Τώρα πάει κι αυτό, έγινε ντεμοντέ αξια, και όποιος δημοσιεύει απορρητα ή κρατικά μυστικά, θεωρείται και ήρωας που μάχεται για την ελευθεροτυπία και δεν πρέπει να διώκεται. Ομως για να παριστάνεις τα wiki leaks πρέπει να εισαι και λίγο Ασάνζ και να έχεις να κανεις με καποιο σοβαρό εχθρό, όπως π.χ. με ένα βάρβαρο ισχυρο κράτος, όχι με την ταλαιπωρη την ψωροκώσταινα

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here