Oι άγνωστοι Χ για την ανασύσταση του δημόσιου συστήματος υγείας

Του Γιώργου Βήχα

Αυτές τις μέρες ολοκληρώνεται το σχέδιο για την ΠΦΥ και βγαίνει στην δημόσια διαβούλευση, ενώ σε λίγες ημέρες αναμένεται να δημοσιευτεί στο ΦΕΚ η ΚΥΑ για τους ανασφάλιστους ασθενείς. Δύο πολύ σημαντικές παρεμβάσεις για την υγεία, όχι μόνο γιατί αποτελούσαν βασικές προεκλογικές δεσμεύσεις του Σύριζα, αλλά και γιατί αποτελούν αντικειμενικά δύο τομείς που είχαν ανάγκη άμεσης και ουσιαστικής παρέμβασης προκειμένου να αρχίζεις να χτίζεις ένα Δημόσιο Σύστημα Υγείας αξιόμαχο, αξιόπιστο, με δωρεάν, ισότιμη και καθολική πρόσβαση για τους πολίτες.

Η αλήθεια είναι πως η ανοικοδόμηση του σήμερα μετά από πέντε χρόνια σκληρών μνημονιακών πολιτικών λιτότητας είναι μία εξίσωση δύσκολη για να λυθεί αλλά όχι ακατόρθωτη.

Σε αυτά τα πέντα χρόνια, κυρίως με τις περικοπές των δαπανών για την υγεία που επέβαλαν οι δανειστές μας, που έφτασαν σταδιακά κάτω από το 6% του ΑΕΠ όταν ο μέσος όρος για τις χώρες της Ευρωπαικής Ένωσης είναι στο 7-8% και στην Γερμανία πάνω από 8%, η δημόσια υγεία κυριολεκτικά διαλύθηκε. Για το 2015 ο προυπολογισμός των νοσοκομείων  καλύπτει τις ανάγκες μέχρι το καλοκαίρι, σε μερικά δημόσια νοσοκομεία ήδη έχει τελειώσει και είναι χαρακτηριστικό πως για τον μήνα Μάιο το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού έδωσε ιατροφαρμακευτικό και νοσοκομειακό υλικό σε 10 δημόσια νοσοκομεία ή κλινικές αυτών σε όλη την Ελλάδα!

Σε αυτή την εξίσωση που αναφέρεται παραπάνω θα πρέπει να συνεκτιμηθούν τρείς παράμετροι αν θέλουμε το οποιοδήποτε σχέδιο για την υγεία να είναι και πρακτικά αλλά και ουσιαστικά υλοποιήσιμο.

Εκτός από τον στόχο, δηλαδή πως το θέλουμε το δημόσιο σύστημα υγείας, όλον τον σχεδιασμό δηλαδή, πρέπει να μπούν στην εξίσωση η χρηματοδότηση και ο εκδημοκρατισμός της διοίκησης και λειτουργίας των δημοσίων δομών υγείας.

Όσον αφορά την χρηματοδότηση είναι μονόδρομος η απαίτηση από την Ελληνική κυβέρνηση πρός τους δανειστές να εξαιρεθεί η υγεία από την οποιαδήποτε διαπραγμάτευση. Θα έπρεπε ήδη η κυβέρνηση να έχει παρουσιάσει με τον πλέον εμφατικό τρόπο σε όλη την Ευρώπη όλα εκείνα τα στοιχεία που αποδεικνύουν αυτό που ονομάζουμε ανθρωπιστική κρίση στον χώρο της υγείας. Αύξηση παιδικής θνησιμότητας, μείωση στο προσδόκιμο επιβίωσης των κατοίκων της χώρας μας, ελλιπείς εμβολιασμοί και τι επιπτώσεις θα έχουμε τα επόμενα χρόνια, κατάργηση κάθε έννοιας προληπτικής ιατρικής κλπ. Αυτά τα στοιχεία δεν αποτελούν ακλόνητα επιχειρήματα για να εξαιρεθεί η υγεία από τις διαπραγματεύσεις, αλλά αποτελούν και αδιάσειστες αποδείξεις για την αποτυχία των πολιτικών λιτότητας που επέβαλαν τα μνημόνια. Αποτελούν δηλαδή και ένα σημαντικό διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της κυβέρνησης κατα τις διαπραγματεύσεις.

Τέλος δεν μπορούμε να σχεδιάζουμε το οποιοδήποτε δημόσιο σύστημα υγείας χωρίς αλλαγή στο σύστημα δοίκησης και λειτουργίας των δημοσίων δομών. Κανένα σχέδιο όσο καλό και άν είναι δεν θα αποδώσει εάν οι εργαζόμενοι αλλά και οι οργανώσεις ασθενών δεν έχουν θεσμικά κατοχυρωμένη την δυνατότητα συναπόφασης με την διοίκηση για την λειτουργία των δομών.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here