Οι ζωτικές συντεταγμένες της άγονης γραμμής (Ηρακλειά Κυκλάδων)

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Βήμα προς βήμα, από μονοπάτι σε μονοπάτι, αναζητώντας με πείνα άγρια όσο δε γίνεται την ταχύτερη δυνατή άνοδο προς τις πιο προκλητικές κορυφές της άγριας πέτρας και, αμέσως μετά, με δίψα ακόρεστη που όμοιό της δεν έχει την λυτρωτική κάθοδο προς τους γαλήνιους αναμένοντες κόλπους του ιδεατού καταγάλανου ρευστού…

Βήμα προς βήμα διανύοντας τις ζωτικές συντεταγμένες της άγονης γραμμής…

Βλέμμα προς βλέμμα, από κορυφή προς κορυφή και από κόλπο σε κόλπο, ένα προς ένα το κάθε ένα χωρικό περίγραμμα και δυο και τρεις και όσες χρειάζεται φορές μελετώντας…
Μια προς μια την κάθε μια προκλητική όσο δεν πάει άλλο ανηφοριά και τη κάθε πλανεύτρα ως εκεί που το μάτι εντέλλεται από τον άρχοντα νου να γαληνεύσει κατηφοριά προσμετρώντας…

Ώστε έκπληξη καμιά είτε στα πάνω – της προκλητικής πείνας – είτε στα κάτω – της ακόρεστης δίψας – να μη τολμήσει να παραμονεύσει…

Βλέμμα προς βλέμμα διασχίζοντας τις ζωτικές διαστάσεις της άγονης βαθέως ύπαρξης…
Εκεί, στην άγονη γραμμή, μόνο εκεί, μόνο στην άγονη γραμμή, όπου μόνο μαζί μπορούμε να πορευόμαστε μα και μόνο – πάντοτε – μόνοι…

Όλα τα δυνατά γίνονται αδύνατα και όλα τα αδύνατα δυνατά, όλα μπορούν να συμβούν γιατί όλα μπορούμε να τα νοήσουμε να συμβαίνουν…

Πρόσωπα οριακά, πρόσωπα βγαλμένα μέσα από το πλήρωμα των χρόνων…
Βιβλικές υπάρξεις, ποιμένες από μια άλλη των συντεταγμένων της ύπαρξης εποχή, από έναν άλλο χωροθετημένο κόσμο…

Ποίμνια υπάκουα όσο δε γίνεται άλλο να κατηφορίζουν βήμα προς βήμα συγχρονισμένα στο βήμα μας και βλέμμα προς βλέμμα συντονισμένα με το βλέμμα μας…

Προς τον γαλήνιο καταγάλανο κόλπο…

Έχοντας πριν στα προκλητικά όρια της πιο επίμονης άσκησης, στα όρια της ανεπανόρθωτης, της οριστικής εξάντλησης ανηφορίσει…

Αγόγγυστα ωσάν μελλοθάνατοι ή ωσάν ιεροί προνομιούχοι που αναμένουν τη λύτρωση της αναβάπτισης…

Εμείς! Για εμάς μιλάμε, όχι για το ποίμνιο του βιβλικού τσοπάνη, όπως τουλάχιστον η σκέψη μας η ενοχική τον θέλησε αναβαπτισμένο…

Για εμάς μιλάμε, εμάς που είχαμε την τύχη – θεία άραγε; – αποκλειστικά και μόνο επειδή την επινοήσαμε, να πέσουμε πάνω του, πάνω σε αυτόν και το απόμακρο από τα βλέμματα όλων των άλλων σύγχρονων ανθρώπων αιώνιο ποίμνιό του αμέσως μετά απ’ την τελευταία μεγάλη ανηφοριά μας…

Τη στιγμή που ήταν ταμένη να αρχίσει η κατηφόρα μας…

Προς τους γαλήνιους αναμένοντες κόλπους του ιδεατού καταγάλανου ρευστού…

Τη στιγμή που ήταν ταμένη να ξεκινήσει η επικράτηση της εξάντλησης επί των σωμάτων και πνευμάτων μας…

Τη στιγμή που την ύστατη στιγμή η συνάντηση μαζί του, με αυτόν και το ποίμνιό του, ως δια μαγείας – ή μήπως κάποιου είδους θείο θέλημα γι’ αυτούς που βήμα προς βήμα βλέμμα, προς βλέμμα αγωνιούν να συγχρονιστούν με της άγονης ύπαρξής τους τα ζωτικά όρια; – κατάφερε να αποτρέψει…
Μόνο στην άγονη γραμμή όλα αυτά!

Στα μονοπάτια που διασχίζουν, στις ζωτικές διαστάσεις που διανύουν, οι αμετανόητοι εραστές της βασίλισσάς της, της βραχώδους Ηρακλειάς με τα μεγαλύτερα και τα πλέον απρόβλεπτα – σε όλο το Κυκλαδίτικο άγονο συνεχές – ζωτικά (της ύπαρξης) υψόμετρα…

*Κάθε προσωπογραφία δικιά μας είναι και του »άλλου», κάθε προσωπογραφία του »άλλου» είναι και δικιά μας. Του συνανθρώπου μας του άλλου, του εαυτού μας του άλλου…

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here