Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΟΥΚΑ

Άκαρπες συνεχίζονται οι έρευνες  σχετικά με την εξαφάνιση του γνωστού Συγγραφέα (εφεξής  Σ).. Πληθαίνουν τα ερωτήματα: Είναι μια εθελούσια πράξη «απόσυρσης» για λόγους  προσωπικούς ή άλλους συμβολικούς μιας γενικότερης στάσης; Και τί είδους απόσυρση, ψυχολογικού τύπου, «φυσική απόδραση» ή μήπως βιολογική;  Το άλλο ενδεχόμενο είναι εκείνο της εξωτερικής επιβολής, μια απαγωγή, κάποια δολοφονική ενέργεια, ένα τρομοκρατικό χτύπημα  ή κάτι τέτοιο.

Η τελευταία δημόσια εμφάνισή του, δεν προδιέθετε ωστόσο για όσα επακολούθησαν. Ήταν μια από  εκείνες τις συνήθεις διαλέξεις του μετά από σχετικές προσκλήσεις

ενδιαφερομένων. Η ομιλία εκ πρώτης όψεως, δεν περιείχε κάτι ασυνήθιστο, εκτός από  τις γνωστές αμφισβητησιακές του θέσεις, οι οποίες βέβαια δεν δικαιολογούν το οποιοδήποτε απονενοημένο διάβημα. Στο κάτω-κάτω ποιος σήμερα δεν βρίσκεται στην πλευρά μας κριτικής τοποθέτησης για τα κακώς κείμενα, κριτική που μερικές φορές παίρνει ακραίες, αντι-ορθολογικές διαστάσεις;

Ξαναδιαβάζω το κείμενο της ομιλίας, μήπως και βρω μια άκρη.

Στο λόγο του κυριαρχούν   σύνθετες λέξεις,  αυτά τα μετα-αλήθεια-αναπαγκοσμιοποίηση-μεταπαγκοσμιοποίηση-υπερεθνικό-μικρόκοσμος-αντιπολιτική-ύστερη νεωτερικότητα-μετανεωτερικότητα,  όλα  εδώ γίνονται  μετα-, υπερ-, μικρο-, μακρο, ύστερη..και άλλα τέτοια.

Συγγραφέας  των «επιρρημάτων και των προθέσεων», έγραψε κάποιος κριτικός. Τον κατείχε το σύνδρομο των ανεξερεύνητων διαδρομών, ένα σκεπτικό  «σκοτεινής ύλης»-«ενέργειας», εκεί  που   λίγοι φτάνουν, και ακόμη λιγότεροι γυρίζουν πίσω. Σαν να μπαίνει η  πραγματικότητα σε παρένθεση, -αυτές οι «εικονικές προσομοιώσεις», αυτές οι σκιές ανθρώπων- δύσκολα ερμηνεύσιμα πάντως όλα αυτά  για κάποιον  με αναφορές σε κοινωνικούς αγώνες. Κοινωνικούς αγώνες;   Μα καλά, πώς δεν  σκέφτηκα καθόλου αυτή την   πιθανή οδό διαφυγής;   Να λοιπόν  η ευκαιρία για δράση.

Ξαναγυρίσαμε  έτσι στη «μάχη των δρόμων» κάτω από πανώ, αφίσες, ντουντούκες και  ομιλίες για κάποια  μεγάλη διαπραγμάτευση που δεν έγινε, για τις επόμενες  μάχες με άλλα πανώ, αφού το σήμερα διαφεύγει και άλλα τέτοια. Συγχρόνως διερευνούσα το  χώρο για πιθανή εμφάνιση.

Τότε ξαφνικά τον είδα! Ναι,  ήταν στο μπλοκ μιας ομάδας αδιευκρίνιστης πολιτικής τοποθέτησης.  Προφανώς μεταμφιεσμένος, αλλά δύσκολα  μπορούσε να ξεγελάσει έναν οικείο παρατηρητή. Καθώς πλησίαζα,  ξέσπασε  σύγκρουση με τις αστυνομικές δυνάμεις  και ο δρόμος  μετετράπη  σε πεδίο μάχης. Τον είδα ξαφνικά να χάνεται μέσα στους παράπλευρους δρόμους, αποφεύγοντας τον κίνδυνο ενδεχόμενης σύλληψης  ή εντοπισμού.

Στον αρμόδιο λειτουργό της δικαιοσύνης που προσέφυγα, ζήτησα πληροφορίες για τις ενέργειές τους. Μου εξήγησε ότι κινούνται στον εντοπισμό πιθανών υπόπτων από πρόσωπα του περιβάλλοντός του, αλλά μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν ενδείξεις. Του επισήμανα τις ευθύνες τους για τον προσανατολισμό της έρευνας, το ρυθμό της, ενώ η ζωή του πιθανόν  κινδύνευε..Καθώς αποχωρούσα ο λειτουργός σκύβοντας, μου ψιθύρισε  «να μην αγωνιώ τόσο πολύ για την τύχη του, εκείνος έχει βρει τον τρόπο του», συμπληρώνοντας με συνωμοτικό ύφος ότι «την ώρα που μιλάμε, ο εν λόγω μπορεί να απολαμβάνει τις ανέσεις σε ένα εξωτικό περιβάλλον, πολλά ακούγονται για ύποπτες συναλλαγές, σκοτεινές υποθέσεις κ.α.».

Δεν επρόκειτο φυσικά να παρασυρθώ σε συνωμοτικές θεωρίες χωρίς καμμιά ένδειξη. Εν τούτοις γνωστά σκανδαλοθηρικά  δίκτυα τροφοδοτούσαν διάφορα ύποπτα σενάρια, πότε μια μυστηριώδης γυναίκα (το σεξουαλικό υπόστρωμα), πότε διασυνδέσεις με εταιρίες όπλων, μυστικά εργαστήρια  κατασκευής φονικών όπλων βιολογικού πολέμου,  ιούς απονέκρωσης λειτουργιών του νοητικού ή του συναισθηματικού κόσμου.

Απέναντι σε αυτά 200 άνθρωποι του πνεύματος-τέχνης, κατήγγειλαν τις μεθοδεύσεις, ζήτησαν γρήγορη διαλεύκανση της υπόθεσης, διακηρύσσοντας συγχρόνως  την ανάγκη ενός μανιφέστου–νέoυ τρόπου κατανόησης της θέσης μας στο σύμπαν, για άλλες σημασίες  όπως στον Σ.  Πολιτικοί φορείς από φόβο πιθανής  αλλαγής των συσχετισμών, απηύθυναν έκκληση, αν είναι εν ζωή, «να ξαναγυρίσει σπίτι του», «να επιστρέψει η λογική» και μαζί   η εκλογική κανονικότητα.

Όλες  οι προσπάθειες απέβησαν άγονες.  Κάποιες μόνο αναπάντεχες συναντήσεις (ή οπτασίες;)..  Μια φορά  στο μετρό είδα στον απέναντι συρμό του τραίνου να σκιαγραφείται η μορφή του, το διφορούμενο χαμόγελο. Κάποιες άλλες φορές σε ένα σουπερμάρκετ, μια παραλία, μια ταβέρνα, ένα μπαρ, τον είδαμε σε διαφορετικά πρόσωπα γύρω μας, πολλά πρόσωπα, όλα τα πρόσωπα παντού πιθανές ταυτοποιήσεις του, κατάσταση  Κάφκα δια ζώσης, φτάσαμε  σε  σημείο «απειρισμού», στο πουθενά, στον κίνδυνο κατάρρευσης όλης της ύλης της  έρευνας…

Δεν ξέρουμε αν όλα αυτά είναι πραγματικότητα ή φαντασίωση, πάντως την αίσθηση αυτή ήρθε να ενισχύσει κυριακάτικη άρθρο, αγνώστου συγγραφέως που υποστήριζε ότι ο Σ μπορεί και  να μην είναι υπαρκτό πρόσωπο, αλλά ένα υποκατάστατο σε βιβλία   ορισμένων  ευφάνταστων συγγραφέων που θεωρούν τη ζωή επέκταση των βιβλίων τους.  Σε συνέχεια, άλλος αρθρογράφος, επίσης ανώνυμος, υποστήριξε ότι μπορεί ο Σ. να είναι και στους δύο κόσμους και των βιβλίων και της πραγματικής ζωής ή να εναλλάσσεται από τον έναν στον άλλον ή και σε άλλους κόσμους που δεν φανταζόμαστε ακόμα.  Γράφτηκαν και άλλα,  για αλλαγή ρυθμών σε ιστορίες  «εξαφάνισης»- «εγκλεισμού»-«κοινωνικής αποστασιοποίησης», για «κρυμμένους»  χρόνους και  «άλλους  χώρους»  φυσικό-βιολογικών- παραγωγικών-  καταναλωτικών και λοιπών σχέσεων..

Εντωμεταξύ η υπόθεση άρχισε  να παίρνει επικίνδυνες προσωπικές προεκτάσεις-αυτό το αυτοκίνητο υψηλού κυβισμού  να απειλεί με διαμελισμό, εκείνος εκεί ο ύποπτος τύπος απέναντι, ένα αυτοκίνητο πίσω με ακολουθεί.. Δεν καταλαβαίνουμε,  , γιατί αυτά συμβαίνουν έτσι, τί να κάνουμε από δω και πέρα; .. κάποιος να εξηγήσει τον  Χάιζενμπεργκ,  εδώ που φτάσαμε.

Και πόσο να ψάξουμε για τον Σ, έχουμε ήδη εντρυφήσει σε πλήθος συγγράμματα, από το Α πάμε στο Β και από κει στο Γ και ούτω καθεξής. Προς τί ο κόπος, τί άλλο  από  απελπισμένη-ματαιότητα της γνώσης, την οποία ίσως άγγιξε ο Σ., δεν μπόρεσε να υπερβεί και τώρα θέλει να μας μιλήσει για  κάτι, «ένα χρόνο που ξεχνά τους δείκτες  του ρολογιού..ένα χώρο  πληρότητας..το ρυθμό  που όλα μπορεί να μεταβάλει» (Σ); Εικασίες, εικασίες..

Δεν ξέρουμε τί πιστεύετε εσείς, εμείς  σκεφτήκαμε μια λύση, ένα τέχνασμα έστω,  που θέτουμε στην κρίση σας. Η πρότασή  μας είναι να διαχωρίσουμε την κοινωνικο-φιλοσοφική  έρευνα από την αστυνομική.  Σαν «επανακανονικοποίηση»  της υπόθεσης (αν μπορούμε πιά  να μιλάμε για «κανονικοποίηση»),  ώστε να αποφύγουμε  το πρόβλημα του «απειρισμού» πιθανοτήτων.  Είναι αυτονόητο ότι οι κατευθύνσεις συγκλίνουν, αλλά είναι διαφορετικές ως προς το περιεχόμενο, τα μέσα κ.α. Η πρώτη,  η βασική έρευνα, θα προχωρήσει σε βάθος, σε  μια εντελώς άλλη αντίληψη της πραγματικότητας,  ένα παράθυρο που βλέπει σε άλλα πράγματα, στα «επιρρήματα» του Σ….  Τα υπόλοιπα είναι αστυνομικού τύπου υποθέσεις,  γρίφοι, πλοκή, ίντριγκες, συνωμοσιολογίες, τελική διαλεύκανση του «εγκλήματος» όπως στους μαιτρ του αστυνομικού είδους, που  κλείνουν το θέμα στο τέλος ώστε  να «επανέλθει» κάποια «κανονικότητα»..

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here