Οι παρακαταθήκες του υπέροχου μάγκα παππού κυρ Παντελή

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Καταπληκτική μαρτυρία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του σπουδαίου Έλληνα παραολυμπιακού αθλητή – στο προσκήνιο εδώ και δεκαετίες, με δεκάδες διακρίσεις στο ενεργητικό του – Νίκου Πατεράκη. Περί του υπέροχου μάγκα παππού του ο λόγος:
Γεννήθηκε το 1913 στο Αγρίνιο, ήταν ψηλός και αδύνατος, σκληρός αυστηρός και δίκαιος άνθρωπος.
Γύρω στα 25 κατετάγη στη χωροφυλακή, τον πρόλαβε ο πόλεμος παντρεύτηκε την Αλεξάνδρα έκανε δύο κορίτσια, τη Νικολίτσα (τη μητέρα μου) και τη Γεωργία.
Δύσκολα χρόνια, του λέγανε να βρίσκει αριστερούς και να τους καταδίδει, να τους δέρνει, να τους βάζει φυλακή.
Εγώ δε κάνω τέτοια πράγματα τους είπε και τα βροντηξε…
Έφυγε στο βουνό με τους αντάρτες του Άρη, άφησε την οικογένεια πίσω, πολέμησε στην αντίσταση πρωτοπαλίκαρο στον ΕΛΑΣ.
Τελειώνοντας ο πόλεμος του είπαν να υπογράψει δήλωση, δε το έκανε πήγε εξορία, Μακρόνησο και Άγιο Ευστράτιο. Γύρισε είδε τα παιδιά του πιά μεγάλα…
Έμαθε τα λογιστικά στη Μακρόνησο από συγκρατούμενούς του, έτσι συνέχισε σα λογιστής. Κράταγε βιβλία, έκανε και μαθήματα λογιστικής σε νέους, έκανε και στο πατέρα μου το Δημήτρη (έτσι γνώρισε τη Νικολίτσα).
Αυτός ήταν ο παππούς μου ο Παντελής.
Τον θυμάμαι μεγάλος πια μετά τα 10 μου, καθόμασταν κάθε απόγευμα και βάζαμε δίσκους στο πικ απ. Κάθε μέρα δυνατά, μας άκουγε η γειτονιά η γιαγιά μου φωναζε και μου άρεσε…
Αυτό το πικ απ λοιπόν μου άφησε και 400 δίσκους, λαϊκά και ρεμπέτικα και μου λεγε αυτά είναι δικά σου, σε σένα τα δίνω.
23 χρόνια πέρασαν και το πικάπ δε δούλεψε, σε μια αποθήκη σάπιζε σήμερα όμως ήρθε ο καιρός. Το έφτιαξα βρήκα ανταλλακτικά το γυάλισα, έγινε σα καινούργιο, το πήγα σπίτι και έβαλα δίσκους να παίζουν.
Ήπια το ποτάκι μου και είδα το παππού μου να γελάει με χαρά από κει ψηλά…
Υστερόγραφο (δικό μας): Όχι, δεν είναι το αγαπημένο του πικ απ και οι 400 γεμάτοι μαγκιά δίσκοι η πραγματική κληρονομιά – παρακαταθήκη προς τον αγαπημένο του εγγονό του υπέροχου μάγκα παππού που αρνήθηκε να ζήσει μια ζωή σαν μπάτσος καταδίδοντας, δέρνοντας, φυλακίζοντας και εξορίζοντας τους εναντιωμένους στο καθεστώς των καιρών του συνανθρώπους του, που προτίμησε να δαρθεί και να φυλακιστεί (εξοριστεί) ο ίδιος από το να ξεφτιλίσει της ζωής του τα ιδανικά, που έζησε σαν ακέραιος άνθρωπος πληρώνοντας στο ακέραιο το τίμημα της ανθρωπιάς του σε απάνθρωπους καιρούς. Είναι κάτι πολύ ουσιαστικότερο και βαθύτερο…

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here