Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΟΥΚΑ

Ερώτημα απολογισμού: Τι απέφεραν τελικά οι πολυδιαφημισμένες  ομιλίες της πολιτικής ηγεσίας στη Θεσσαλονίκη; Περίπου τα ίδια όπως κάθε χρόνο, όλα αυτά τα χρόνια. Τόσες προσδοκίες, εξαγγελίες και «προγράμματα», τόσες Θεσσαλονίκες και όλα παραμένουν στάσιμα, σε «παγωμένο»  χρόνο.  Καταβροχθίζονται από την  πραγματικότητα. Μήπως τελικά όλα είναι  μια προσομοίωση, μια  εικονική πραγματικότητα όπως εκείνες που κατασκευάζονται σε κοινωνικά δίκτυα και ΜΜΕ;

Ο δρόμος είναι στρωμένος με εξαγγελίες, υποθέσεις, σενάρια,  προεκλογικούς σχεδιασμούς. Ξέρουμε που είμαστε, ξέρουμε όμως που πηγαίνουμε ή  που θέλουμε να πάμε; Όλα  εξαρτώνται  απο τους δανειστές, τις οικονομικές εξελίξεις, τους συσχετισμούς και τις αγορές. Οι αγορές θα αποφασίζουν, η πολιτική θα ακολουθήσει.

Ζούμε  σε καιρούς απροσδιοριστίας-πιθανοκρατίας  που χαρακτηρίζονται από τα 3 Α της Εποχής: Αβεβαιότητα, Ανασφάλεια, Αστάθεια.

Παράδοξο σκηνικό  που συναντά κανείς σε περιγραφές του φυσικού κόσμου στο μικροσκοπικό επίπεδο των  θεμελιωδών σωματιδίων-ας μας επιτραπεί αυτή η αφετηρία κάποιων ιδεών από το χώρο αυτό. : Όταν δεν τα κοιτά κανείς, τα ηλεκτρόνια και τα άλλα υποατομικά σωματίδια ακολουθούν όλες τις πιθανές και απίθανες οδούς για να πάνε από το ένα μέρος στο άλλο και από το ένα χρονικό σημείο στο άλλο. Οποιαδήποτε κατάσταση είναι πιθανή. Με το που τα κοιτάμε όμως, επιδρώντας, παρεμβαίνοντας,  αποκτούν μια πραγματική υπόσταση απο τις πολλές  που εκδήλωναν, αλλά με διαφορετική συμπεριφορά από αυτή της καθημερινής πραγματικότητας. Συγκεκριμένα τα σωματίδια εμφανίζουν μια κατάσταση αβεβαιότητας ως προς τη θέση και την ορμή-ταχύτητα. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ταυτόχρονα και με ακρίβεια πού βρίσκονται και πόσο γρήγορα κινούνται, μόνο πιθανότητες μπορούμε να προβλέψουμε.

Μια αμφιβολία πλανάται: Αν υποθέσουμε ότι οι πολλαπλές διαδρομές των μικροσωματιδίων  εξακολουθούν να ισχύουν και αφού τα έχουμε κοιτάξει; Γιατί να εξαφανίζονται; Αν όλες οι πιθανότητες, όλοι οι παράλληλοι κόσμοι υπάρχουν στην πραγματικότητα;  Και αν τελικά όλοι μας ζούμε σε πολλαπλούς κόσμους που πραγματώνονται όλες οι πιθανότητες με πολλούς συνδυασμούς;

Τότε απροσμέτρητα παράλληλα σύμπαντα θα έπρεπε να υπάρχουν όπου όλες οι εναλλακτικές πιθανότητες γίνονται γεγονότα. Παράλληλες ιστορίες θα υπήρχαν. Μπορείς να βρίσκεσαι την ίδια στιγμή σε διαφορετικές και  αλληλοαποκλειόμενες καταστάσεις.

Πολλά πράγματα τότε θα  ανατρέπονταν στη ζωή μας. Και άλλοι κόσμοι θα είναι εφικτοί και βέβαια οι κυβερνητικοί θα αισθάνονταν δικαιωμένοι ως εκφραστές μιας νέας ρηξικέλευθης πολύ-συμπαντικής  πολιτικής  πρότασης που ήδη εφαρμόζουν.   Να βρίσκονται δηλ. συγχρόνως σε  επάλληλους κόσμους ώστε αν συμβαίνει κάτι άσχημο εδώ, ένας άλλος εαυτός σε ένα  άλλο σύμπαν να επιλέγει το αντίθετο ώστε να αντιμετωπισθεί το κακό (πχ , τα καταργούμε όλα -τα ψηφίζουμε όλα,  αποδοκιμασία ακροδεξιών κατευθύνσεων-συγκυβέρνηση με ακροδεξιά, ΟΧΙ στο δημοψήφισμα- ΝΑΙ στην εφαρμογή του κ.α.).

Ξέρουμε ότι η πραγματική ζωή είναι γεμάτη φρικτές καταστάσεις, πως υπάρχουν στιγμές τα τελευταία χρόνια κατά τις οποίες η πραγματικότητα μας έχει συντρίψει. Γιατί  βέβαια όλες οι πιθανότητες υπάρχουν εν δυνάμει, αλλά μπορούν να εξακολουθήσουν να υπάρχουν και μετά την απόφαση επιλογής που λαμβάνουμε, χωρίς να συντριβούν στην αμείλικτη πραγματικότητα; Δεν μπορούν. Ή μπορεί να υπάρχουν, όχι όμως στο χώρο που βιώνουμε, αλλά σε άλλες παράλληλες «πραγματικότητες», δεν ξέρουμε ποιες και που, μπορεί σε άλλες διαστάσεις που δεν βιώνουμε, το θέμα είναι ανοικτό στην θεωρητική-πειραματική διερεύνηση.

Αν τα παραπάνω φαίνονται κάπως ασαφή ή αμφιλεγόμενα έχουμε να προτείνουμε ένα πιο οικείο παράδειγμα της κατάστασης, αυτή τη φορά από το χώρο της μυθολογίας: Το παράδειγμα του Λαβύρινθου ως επιτομή της σύγχρονης κατάστασης. Το πλεονέκτημά του είναι ότι παρουσιάζει όλες τις πιθανές-απίθανες διαδρομές,  αβεβαιότητες, ρευστότητα, δυνητικές πολλαπλότητες, διακλαδώσεις χώρου-χρόνου,  κ.α. Είναι ένα πιθανό μοντέλο του σύγχρονου κόσμου. Σκεφτόμαστε το λαβύρινθο-σύμπαν ως μια συνεχή αναζήτηση, σαν μια απόλυτη βιβλιοθήκη των βιβλιοθηκών όπου τα πάντα συνεχώς αναμειγνύονται,  αναδιατάσσονται με όλους τους τρόπους.

Θα θέλαμε να φαντασθούμε σε αυτό το λαβύρινθο της ζωής, επιλογές που οργανώνουν διαφορετικά στοιχεία-ευκαιρίες ζωής σε μια ενότητα/ολότητα για όλους. Που λαμβάνουν υπόψη πολλαπλές πιθανότητες, διακλαδίζονται σε πολλών ειδών διαδρομές, σε δυνατότητες για τον καθένα/μια, αντί σε μονόδρομους ή αδιέξοδα.

Επιλογές που στηρίζονται σε μια  ανοικτή-κριτική διαδικασία η οποία ενδιαφέρεται περισσότερο να μείνει  ανοικτή, παρά να εγκλεισθεί σε  βραχυπρόθεσμες, εφήμερες εξουσίες.

Μια διαδικασία που στα καλύτερά της δεν επιβάλλεται άνωθεν, δεν χειραγωγεί και κουβαλά αυτή την αρχή στη δομή των σχέσεών της με τους ανθρώπους.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here