Οι (αθεόφοβοι) συντάκτες του ν/σ για τη συνεπιμέλεια «ξέχασαν» την αναπηρία!

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Κάτι παραπάνω από έντονοι οι προβληματισμοί και κάτι παραπάνω από εύλογες οι ενστάσεις του ακτιβιστή ανάπηρου γονέα Αντώνη Ρέλλα σχετικά με το υπό συζήτηση – εισέρχεται αύριο, 19/5, στην ολομέλεια της βουλής – νομοσχέδιο του υπουργείου δικαιοσύνης για τη συνεπιμέλεια, δικαιούνται αν μη τι άλλο στοιχειωδώς έντιμων (όχι προσχηματικών) απαντήσεων.
Παρεμβαίνοντας επί της ουσίας ο Α. Ρέλλας στη λογική του έννομου συμφέροντος με τη πλέον διευρυμένη (κοινωνικό-πολιτική) εκδοχή της και προσδιορίζοντας τον εαυτό και τις θέσεις του ‘‘στη σωστή πλευρά της ιστορίας’’, επισημαίνει:
Ο υπ. Δικαιοσύνης, Κώστας Τσιάρας, μας είχε ενημερώσει με δημόσιες δηλώσεις του (02/2/2021) ότι: “τα παιδιά που μεγαλώνουν με τη φυσική παρουσία και των δύο φύλων και των δύο γονέων, είναι παιδιά με λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα, είναι παιδιά με μικρότερες ή καθόλου παρεκκλίσεις, είναι παιδιά που προσαρμόζονται με πολύ μεγάλη ευκολία σε μια σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα”.
Η εξιδανίκευση της κανονικότητάς δηλαδή η «σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα» κατά τον κ Τσιάρα περιέχει (εκτός όλων των άλλων) και θεσμοποιημένο μισαναπηρισμό.
Στο άρθρο 5 παρ. 3 του νομοσχεδίου (Συμφέρον τέκνου – Τροποποίηση άρθρου 1511 ΑΚ) για την «Άσκηση – ανάθεση γονικής μέριμνας κατά το συμφέρον του τέκνου», αναφέρει: “Η απόφαση του δικαστηρίου πρέπει επίσης να σέβεται την ισότητα μεταξύ των γονέων και να μην κάνει διακρίσεις εξαιτίας ιδίως του φύλου, του σεξουαλικού προσανατολισμού, της φυλής, της γλώσσας, της θρησκείας, των πολιτικών ή όποιων άλλων πεποιθήσεων, της ιθαγένειας, της εθνικής ή κοινωνικής προέλευσης ή της περιουσίας”.
Οι συντάκτες του νομοσχεδίου «ξέχασαν» να συμπεριλάβουν την αναπηρία.
Δεν χρειάζεται να αναφερθώ στα άρθρα 4 και 21 του Συντάγματος ούτε και στην επικυρωμένη με νόμο του κράτους σύμβαση για τα δικαιώματα των αναπήρων.
Μάλλον στη «σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα» οι ανάπηροι γονείς δεν βιώνουμε προκαταλήψεις και εχθρικές κοινωνικές συμπεριφορές από τις πράξεις των σωματικά ικανών που αμφισβητούν τον γονεϊκό μας ρόλο επειδή απλά και μόνο είμαστε ανάπηρες, ανάπηροι, ανάπηρα. Στη «σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα» που φαντασιώνεται ο κ. Τσιάρας δεν αποτελεί κατάφωρη παραβίαση η μη αναφορά της αναπηρίας ως κοινωνική κατηγορία διακριτής μεταχείρισης.
Το συμφέρον του παιδιού εξαρτάται ΚΑΙ από αποφάσεις που βασίζονται σε προκαταλήψεις, παγιωμένες αντιλήψεις και στερεότυπα.
Στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Αμετάκλητα ΟΧΙ

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here