Του Αλέξανδρου Ασωνίτη
 
           Συγγραφέα,
          συντονιστή της σχολής σεμιναρίων «Ανοιχτή Τέχνη»,       info@anoixtitexni.gr    www.anoixtitexni.gr
 
 
           Είναι ανήκουστο, ο  υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας, που βρίσκεται σε οιονεί πόλεμο με την Τουρκία, κατά δήλωση του αναπληρωτή υπουργού άμυνας, να μην ασχολείται με την Τουρκία και την μόνιμη, από το 1950 και μετά, επιθετικότητά της, που προκαλεί αλλεπάλληλα επεισόδια εις βάρος μας, επιβάλλοντας έναν ολοένα και επεκτεινόμενο  de facto περιορισμό της εθνικής μας κυριαρχίας. Αλλά θα έχει εξαφανισθεί στην κυριολεξία,  και η χώρα να φαίνεται σαν να μην έχει υπουργό σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή.
            Γιατί ο υπουργός μας, αποτίοντας φόρο τιμής στα κουκουέδικα διδάγματα περί ανεξάρτητης Μακεδονίας με τα οποία ανδρώθηκε, και αξιοποιώντας την παρουσία του στα επιτελεία του Γ Α Παπανδρέου,  ασχολείται εδώ και μήνες με το πώς θα ονομασθούν τα Σκόπια, ώστε να μπουν στο Νατο, αδιαφορώντας που με την ανόητη διαπραγμάτευσή του ζημιώνει εν γνώσει του τα εθνικά συμφέροντα και δίκαια. Ευτυχώς που οι Σκοπιανοί, ξέροντας ότι όσο πιο πολύ επιμένουν, τόσο περισσότερα θα κερδίσουν στο τέλος απ’ τους έτοιμους για κάθε υποχώρηση ελλαδίτες πολιτικούς, αρνούνται να υπογράψουν συμφωνίες που δεν θα τους ικανοποιούν πλήρως, εξευτελίζοντας  όχι τον υπουργό αλλά την Ελλάδα.
     Όση καλή διάθεση και να έχει κάποιος, μένει ενεός μπρος στα καμώματα  του ανεξέλεγκτου  υπουργού που μας παγίδευσε όλους με την ορθή στάση του στο Κυπριακό, που αποδεικνύεται πώς αποτελούσε ελιγμό για να κερδίσει αποδοχή. Δυστυχώς, ο κ. Κοτζιάς έχει εξελιχθεί σε γραφική φιγούρα. Σαν να πάσχει από παρακρούσεις μεγαλομανίας, πιστεύει ότι μπορεί να λύσει μόνος του όλα τα θέματα, πετάει στα σκουπίδια τα ελληνικά συμφέροντα σε Αλβανία και Σκόπια και δεν κινητοποιείται για την τούρκικη προικλητικότητα. Ξόδεψε ένα τεράστιο διπλωματικό κεφάλαιο για να παρακαλέσει τους κλέφτες των Σκοπίων, απογόνους των βουλγάρων ναζί που μετά έγιναν σοσιαλιστές, να μας πετάξουν ένα ξεροκόμματο απ’ την Μακεδονία, τους έδωσε βήμα σε τόσα φόρα και διεθνή μέσα. Ανταγωνιζόμενος τον Παπάγο που, για χάρη του ΝΑΤΟ, δέχτηκε να ονομασθεί τούρκικη η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, αλλά και των μεταπολεμικών κυβερνήσεων που δέχθηκαν ο κομμουνιστής δικατάτορας Τίτο να ονομάσει την περιοχή Βαρντάσκα: Μακεδονία, πάλι για χάρη της Δύσης, στην οποία «ανήκουμε».
  Οι Τούρκοι προκαλούν με κάθε τρόπο, σε  Έβρο, Αιγαίο, Ρω, Κύπρο, ο κ Κοτζιάς πηγαινοέρχεται στα Βαλκάνια με, λυπάμαι, εμφάνιση καρτούν, φοράει κι ανεμίζει ένα γελοίο καμπόίκο καπέλλο, γελάει συνεχώς καν μη γελοίο η, παριστάνοντας τον μεγάλο πολιτικό που λύνει προβλήματα.  Καθίσταται ο πιο απεχθής και επιζήμιος υπουργός της κυβέρνησης, και δεν θα σταματήσει, αφού ο Σύριζα δεν διαθέτει στελέχη για τα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας.
    Ξέρει, όμως, πολύ καλά, τόσα χρόνια, να προωθεί και να περιθάλπει  τον εθνομηδενισμό και να βομβαρδίζουν στελέχη του, μέσω του τύπου και των πανεπιστημίων, την ελληνική κοινωνία με πρωτοφανείς ύβρεις και ψεύδη, φθείροντας τον συνειδησιακό/ιστορικό ιστό της. Πώς λοιπόν θα αντιδράσει ο ελληνικός λαός τώρα; Τώρα, μπροστά στον Τουρκικό κίνδυνο, που είναι πραγματικός εν αντιθέσει προς τις συκοφαντίες και ιδεοληψίες τους, βουβάθηκαν όλοι. Φίλης, Λιάκος, Αναγνωστοπούλου, και ο λοιπός συρφετός που στελεχώνει κόμμα και κυβέρνηση.
        Ευτυχώς, όπως προείπα, φαίνεται πως την Μακεδονία θα σώσει η απληστία της Φυρομ. Όσο για την Ελλάδα (που από το 1922 μετράει μόνο συμφορές και ήττες απ’ την Τουρκία, την οποία οι έλλαδίτες πολιτικοί φοβούνται αδιαφορώντας, ταυτόχρονα, για την Ελλάδα και τον Ελληνισμό, όσο και να θλίβει αυτό), δεν έχει πια πολλά περιθώρια.
         Η Τουρκία μας οδηγεί σε καθεστώς οδαλίσκης της.
         (Προς δόξαν της ισχύος μας και της διπλωματικής μας δεινότητας, θυμίζω ότι οι ΗΠΑ έχουν επιβάλλει μέχρι σήμερα εμπάργκο όπλων στην Κύπρο! Σαν να εισέβαλε αυτή στην Τουρκία και όχι η Τουρκία στην Κύπρο.)
   Τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα, τι πρέπει να απαιτήσει ο λαός, που οφείλει να ξεσηκωθεί για να σταματήσει τον κατήφορο;
  Α) Να σταματήσει η κυβέρνηση τις συνομιλίες και να δηλώσει ότι θέτει βέτο προκαταβολικώς στην είσοδο της Φυρομ σε Νατο και ΕΕ, αν δεν ικανοποιήσει τους όρους μας, χωρίς άλλες κουβέντες.
Β) Να δηλώσει ότι θέτει προκαταβολικώς βέτο στην είσοδο της Αλβανίας στην ΕΕ, το ότι την άφησαν να μπει στο Νάτο χωρίς ανταλλάγματα είναι απόδειξη της τρομακτικής ανευθυνότητάς μας.
  Γ) Να ετοιμασθεί με σοβαρότητα σε κάθε τομέα (στρατιωτικό, οικονομικό, κοινωνικό, ψυχολογικό) να αντιμετωπίσει την Τουρκία σε βάθος χρόνου και να πάψει να ασχολείται με την άχρηστη κομματική-εσωτερική ατζέντα. Να ενδιαφερθεί για την Θράκη, που θα ‘ναι το επόμενο σημείο που θα χτυπήσει η Τουρκία, ήδη προετοιμάζεται επί χρόνια και έλληνες μαθητές μουσουλμάνοι φωτογραφίζονται με την σημαία της «ανεξάρτητης Θράκης», ατιμώρητα. Να κλείσει το προξενείο στην Κομοτηνή, Να μην ξαναεπιτρέψει περιοδείες τούρκων πολιτικών.
      Να  κινητοποιήσει τον ελληνισμό. Να θέτει εμπόδια στην Τουρκία σε κάθε διεθνή οργανισμό, καταγγέλοντας την εισβολή στο Αφρίν και Κϋπρο  με κάθε μέσο.  Να αρχίσει να διεκδικεί και να σοβαρεύεται. Να θέσει την αντιμετώπιση της Τουρκίας ως θέμα υπάρξεώς μας. Να είναι το πρωτεύον ζήτημα για την πολιτική ταξη και τον λαό. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Να καταλάβει  ότι η Τουρκία δρα βάσει στρατηγικής ανεξαρτήτως προσώπων, καθεστώτων και κομμάτων.  
    Επίσης, ότι  πρέπει να αποκτήσει ουσιαστική ισχύ, να θελήσει να έχει ισχύ, γιατί μέχρι τώρα δεν έχει, ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ.
   Αν ενδιαφερόταν και διέθετε προνοητικότητα, μετά το 1974, όφειλε να είχε κάνει δυο κινήσεις για να αλλάξει την μεταξύ μας ισορροπία: Να αναπτύξει ναυπηγεία παγκόσμιας εμβέλειας, και να αποκτήσει, αναγκαστικά, ατομικά όπλα, για να αντιμετωπίσει την, εκτός διεθνούς δικαίου, οκταπλάσια σε πληθυσμό, ιμπεριαλιστική, αντιδημοκρατική  Τουρκία.
     Να συνειδητοποιήσει επιτέλους ότι η ελληνική παθητικότητα τρέφει την επιθετικότητα όλων των συμπλεγματικών βαλκάνιων γειτόνων της,  που  ζούνε εκτός ιστορικού χρόνου (κι εμείς, αλλά με άλλον τρόπο). Κι ότι  στην Ιστορία τίποτα δεν είναι οριστικό και στάσιμο, ούτε για μας ούτε για τους άλλους.
     Τέλος, φυσικά και η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται από πολίτες, αλλά αν είχαν βάλει σημαία σε βραχονησίδα στο Ιόνιο, θα ασχολιόταν κανείς; Η ενέργειά τους θέτει σε κίνδυνο την κυριαρχία μας, άρα αποδεχόμαστε το γκριζάρισμα του Αιγαίου, ή η Τουρκία είναι ο κίνδυνος, και μάλιστα ανεξαρτήτως δικών μας επιπόλαιων ενεργειών; Εμείς ρίχνουμε νερό στον μύλο της ή αδειάζει τόννους μόνη της;
 
ΥΓ: Τα ίδια κι από τον νυν πρωθυπουργό: «δεν παραχωρούμε τίποτα (μόνο λίγα και σιγά σιγά), δεν απειλούμαστε, είμαστε ειρηνική χώρα». Όμως, «δεν διεκδικώ», στην ζωή σημαίνει: παραχωρώ.
Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here