Νίκος Ράπτης

Η «συγκέντρωση διαμαρτυρίας για όλα τα ζώα» του 2018 ήταν πολύ μικρότερη από εκείνη του 2017. Υποτίθεται πως θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη. Οι παρόντες έριχναν το φταίξιμο στον κακό καιρό και στον μαραθώνιο. Οι απόντες ίσως να πρόβαλλαν άλλους λόγους.

Ο βιγκανισμός προτείνει μια θετική πρόταση στην κοινωνία: έναν κόσμο με περισσότερη ελευθερία, λιγότερο πόνο και βασανισμό, καλύτερη υγεία και περιβαλλοντική ισορροπία. Είναι μια απτή και λογική εναλλακτική πρόταση προκειμένου να αποκατασταθεί η ισορροπία μεταξύ ζώων, ανθρώπων και φύσης και να ξαναγίνει βιώσιμος ο τρόπος ζωής μας.

Αυτό βέβαια προϋποθέτει τη μεγάλη διεύρυνση του κινήματος και την ακόμα μεγαλύτερη του ακροατηρίου του. Η διεύρυνση αυτή γίνεται ήδη «από τα κάτω». Καθημερινά εκατοντάδες νέοι υιοθετούν με ενθουσιασμό και επίγνωση τη φυτοφαγία. Πολλοί ακόμα ενδιαφέρονται, αναζητούν, πειραματίζονται.

Αλλά η υποδοχή «από τα πάνω» δεν είναι πάντα εκεί. Υπάρχει ένα στρώμα «κατεστημένων» βίγκαν που βλέπουν τη διεύρυνση του βιγκανισμού με δυσπιστία και ανησυχία. Καταφεύγουν στην εκκεντρικότητα, την οξύτητα και τη μισαλλοδοξία, που ανέκαθεν πρόσφεραν στις ρηχές και σκόρπιες προσωπικότητες μια αχλή βάθους και κατεύθυνσης. Αναρωτιούνται πού βρέθηκε έξαφνα όλος αυτός ο κόσμος στο ησυχαστήριό τους και τρέμουν στην ιδέα πως θα γίνουν mainstream. Με ανακριτική επιμέλεια και πουριτανικό ευσεβισμό εξετάζουν κάθε νεοφερμένο για να διαπιστώσουν κάποια παράβαση, ακόμα και κάποιο «έγκλημα σκέψης». Το ιδεώδες τους είναι να χώσουν «δύο μέτρα κάτω από τη γη» «κάθε σπισιστή», δηλαδή όλους μας, εδώ που τα λέμε, αφού για όλους, εκτός από τους ίδιους, κάποια παράβαση θα βρεθεί.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό στα κινήματα αλλαγής. Συνήθως η ζωή αποδεικνύεται πιο ισχυρή από την ψυχοπαθολογία του σεκταρισμού και την οίηση του ευσεβισμού. Η εισαγγελική λογική, που καταγγέλλει ό,τι κινείται, καταλήγει απλά να πετρώνει -φοβούμενη μήπως στο τέλος καταγγείλει τον ίδιο της τον εαυτό.

Συνήθως, αλλά όχι πάντα. Χρειάζεται κάποια στιγμή το πρόβλημα να αναδειχθεί και να αντιμετωπισθεί.

Η πολιτική φιλοζωία είναι πολύ σημαντική για τις κοινωνίες μας ώστε να πέσει θύμα της περιθωριοποίησης. Είμαστε φορείς μιας θετικής πρότασης για τα ζώα, τον πλανήτη και τις επόμενες γενιές -της μόνης εδώ που τα λέμε που δεν προσφέρει στα παιδιά και τα εγγόνια μας φτώχεια, πόλεμο και βαρβαρότητα. Αξίζει να είμαστε ένα ηλιόλουστο, θετικό, ρεαλιστικό και ανοικτό κίνημα, που θα ενώνει όλους όσοι κινούνται στην κατεύθυνση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ζώων και της βιωσιμότητας. Που θα καλοδέχεται με αυτοπεποίθηση τις διαφοροποιήσεις, τις ενστάσεις και τις αντιρρήσεις. Θα ήταν κρίμα να υποκύψουμε στο μέτωπο του στασιμότητας που συνάπτει de facto ο κατεστημένος τρόπος ζωής με το ιερατείο μιας αιματοβαμμένης σέκτας.

Ο Νίκος Ράπτης είναι εκπαιδευτικός, μέλος των «Φιλόζωων Οικολόγων» (FilOi.org)

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here