Ο Τσίπρας, ο Σαμαράς, κι ο δράκουλας

Την εποχή του Σουλτάνου Μεχμέτ του Β΄ (κι όχι Μωάμεθ, όπως εσφαλμένα αναφέρεται), του Πορθητή, ένας σημαντικός ηγεμόνας αναδείχθηκε στη Βλαχία, ο Βοεβόδας Βλαντ Τσέπες Ντράκουλ (Dracul), ο γνωστός Δράκουλας. Ήταν ο μόνος που κατόρθωσε να νικήσει τον Μεγάλο Σουλτάνο και να τον ταπεινώσει.

Βλαντ Ντράκουλ ήταν το πλήρες ονοματεπώνυμό του, Τσέπες ή Τσεπελούς, δηλαδή «πασσαλωτής» ή «παλουκωτής», ονομάστηκε από τους συγχρόνους του, γιατί συνήθιζε να ανασκολοπίζει τους αντιπάλους του. Παλούκωνε τους οθωμανούς και τους εμπόρους, εξολόθρευε τους πλούσιους Βογιάρους, αλλά και τους φτωχούς και τους ζητιάνους, γιατί αμαύρωναν την εικόνα της χώρας του. Πίστευε ότι αφού η φτώχεια δημιουργεί εγκληματίες, για να αντιμετωπίσεις το έγκλημα πρέπει να σκοτώνεις τους φτωχούς.

Η βιαιότητά του και το μίσος των Γερμανών εναντίον του, αλλά και το ίδιο το επίθετό του, Ντράκουλ, που σημαίνει δράκος και κατ’ άλλους διάβολος, οδήγησαν στην ταύτιση του προσώπου του με τον ομώνυμο βρυκόλακα (1).

Κάποτε έχασε την εξουσία του. Έμεινε για δώδεκα χρόνια σε αιχμαλωσία, έγκλειστος στο κάστρο του Βίσενγκραντ στον Δούναβη. Λέγεται, μάλιστα, πως ο βασιλιάς Ματθίας Κορβίνος τον παρουσίαζε στους Τούρκους απεσταλμένους για να φοβούνται. Ένας συγγραφέας εκείνης της εποχής, ο Μπονφίνι, έγραφε : «Προτού δεχθεί τους απεσταλμένους οθωμανούς, ο βασιλιάς παρουσίαζε τον αιχμάλωτο Δράκουλα, που κατατρόμαζε τους Τούρκους. Βλέποντας αυτόν τον άνθρωπο, που προκάλεσε τόσα δεινά στους Τούρκους, οι απεσταλμένοι χαμήλωναν τα βλέμματά τους κι έσπευδαν να συνάψουν ανακωχή (2).

Το έτος 2015 σε κάποιαν άλλη χώρα της χερσονήσου του Αίμου, την Ελλάδα, την εξουσία της χώρας κατέλαβε με εκλογές ο νεαρός ηγέτης Αλέξιος Τσίπρας.

Σε αντίθεση με τον προηγούμενο ηγέτη, Αντώνιο Σαμαρά, αυτός πάλεψε ενάντια στους Γερμανούς, αλλά και λοιπούς αγγλοσάξωνες τοκογλύφους καπιταλιστές. Προσπάθησε επί τέσσερις ολόκληρους μήνες, μετονόμασε τους τοκογλύφους σε «θεσμούς», εξεδίωξε την τρόικα και παρά το ότι η πολιτεία του διέφερε από εκείνη του εθελόδουλου Σαμαρά, εντούτοις οι τοκογλύφοι, για άλλα τον κάλεσαν στις Βρυξέλλες και άλλους όρους και απαιτήσεις του ανακοίνωσαν.

Ο Αλέξιος Τσίπρας έφερε το θέμα στη Βουλή και από του βήματος της Εθνικής Αντιπροσωπείας διαδήλωσε την αντίθεσή του με τους όρους των δανειστών, οι οποίοι συνιστούν εκβιασμό σε βάρος του ιδίου και της Ελλάδας. Σε δραματικούς τόνους επεσήμανε τη δυσαρέσκεια, τη λύπη, αλλά και την έκπληξή του, καθώς, όπως είπε, οι «θεσμοί» τον εξαπάτησαν και παρά την προσέγγιση των θέσεων, εν τέλει οι απαιτήσεις τους έγιναν σκληρότερες. Ζήτησε δε στην ουσία τη στήριξη της Εθνικής Αντιπροσωπείας στην απόφασή του να μη δεχθεί (και ορθώς) τους εκβιασμούς των δανειστών.

Η απόφαση του πρωθυπουργού να απορρίψει τα τελεσίγραφα των δανειστών κρίνεται σωστή. Οι βουλευτές όφειλαν να παράσχουν στον πρωθυπουργό τη στήριξή τους. Θα μπορούσαν μόνο να επισημανθούν τα ακόλουθα :

Α) Ότι είναι αδιανόητο πρωθυπουργός από του βήματος της Βουλής να διαβεβαιώνει το Σώμα ότι παραπλανήθηκε από τους δανειστές και ότι άλλα περίμενε να ακούσει και άλλα άκουσε.

Β) Είναι αξιοπερίεργο για πρωθυπουργό να υποστηρίζει δημόσια ότι εξεπλάγη για τον εκβιασμό των δανειστών. Ως γνωστόν οι εκβιαστές κατά φύσιν εκβιάζουν.

Γ) Είναι αφελές για πρωθυπουργό να λέει ότι τα πολιτικά σκύβαλα (η λέξη από το ες κύνας βάλλω = ρίχνω στα σκυλιά) τύπου Μέρκελ, Σόιμπλε, Ολάντ κτλ διαφέρουν από τους γραφειοκράτες τύπου Ντάισελμπλουμ και Σία.

Είναι, πράγματι, αφελή τα όσα ανέφερε από του βήματος της Βουλής ο πρωθυπουργός. Ακόμη, όμως, αφελέστερη ήταν η κατακλείδα της τριτολογίας του : είπε ότι ελπίζει πως στο τέλος θα πρυτανεύσει η λογική και θα υπάρξει επιτέλους συμφωνία με τους δανειστές. Μια συμφωνία, δηλαδή, ενός νέου δανεισμού, άρα νέας υποδούλωσης της χώρας. Σαν να διαμαρτύρεται το θύμα απάτης για τη συμπεριφορά του απατεώνα και ταυτόχρονα να ελπίζει σε συμφωνία μαζί του.

Αυτές τις μαύρες σκέψεις έκαναν πολλοί ακούγοντας τον πρωθυπουργό. Μα, ω του θαύματος, στο βήμα ανέβηκε ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς για να κατακεραυνώσει τον πρωθυπουργό. «Υψηλόσωμος, σφριγηλός, αδύνατος, με μύτη μεγάλη και γαμψή, με θυμωμένα φουσκωτά ρουθούνια, με πρόσωπο λεπτό και σκούρο. Τα βλέφαρά του σκέπαζαν τα κακότροπα μισόκλειστα μάτια του, ενώ τα πυκνά φρύδια του έκαναν ακόμα πιο απειλητική τη ματιά του. Καλοξυρισμένος, αλλά με εμφανή τα ίχνη της πυκνής τριχοφυίας. Οι κρόταφοί του μεγάλωναν τον όγκο της κεφαλής του. Ένας λεπτός λαιμός ένωνε ένα δύστροπο αυχένα με τους στενούς ώμους του» (3).

Δε χρειάστηκε να ακούσει κανείς τα λόγια του.

Η μορφή του και μόνο και τα δεινά που προκάλεσε στους Έλληνες, ήταν αρκετά, ώστε ο κόσμος (όπως τότε οι Τούρκοι απεσταλμένοι απέναντι στον Δράκουλα) να χαμηλώσει το βλέμμα του και να σπεύσει να συνάψει μία ακόμα συμφωνία με τον πρωθυπουργό κ. Αλέξιο Τσίπρα και τις επιλογές του.

  • Νικολάε Στοϊτσέσκου, Ντράκουλας, Μύθος και Πραγματικότητα, εκδ. Σύγχρονη Εποχή
  • ό.π.
  • Ανωνύμου περιγραφή

 

Νίκος Καραβέλος

Δικηγόρος – Συγγραφέας

Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Εξαιρετική ιδέα, η εικόνα του τρομακτικού ηγεμόνα, σαν πηγή φόβου στους απεσταλμένους της εποχής του και ο παραλληλισμός του με τον απελθόντα, μέσα από την αγνώστου περιγραφή.
    Οσο για τον Αλέξιο τον Α΄, σχετικά με τα συμπεράσματα Α,Β και Γ, ας μην ξεχνάμε, ότι εκτός από τους μυημένους στην πολιτική, υπάρχουν και οι απλοί πολίτες, που πρέπει να τα ακούσουν ξανά και ξανά, μέχρι να κατανοήσουν τα αυτονόητα, ότι οι νυν «θεσμοί», δεν είναι τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο, από ότι τους περιγράφει ο συγγραφέας. Πιστεύω δε, ότι σ΄ αυτούς απευθύνεται, ακόμη και από το βήμα της βουλής και όχι φυσικά στους βουλευτές συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here