Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

Αν εστιαστούμε στο επώδυνο θέμα της υγείας, θα παρατηρήσουμε κάποιες ιδιαιτερότητες. Μεγάλος αριθμός γιατρών μας έφυγαν και ήδη κατέχουν υψηλές θέσεις σε ξένα συστήματα υγείας. Όμως πριν εκφράσει κάποιος οποιαδήποτε γνώμη, για το φαινόμενο, να πούμε πως ο αριθμός των γιατρών που «παράγει» ετησίως η χώρα είναι υψηλότατος για τα ελληνικά δεδομένα, έχουμε περισσότερες ιατρικές σχολές απ’ όσες πραγματικά χρειαζόμαστε, εκτός αν επιθυμούμε συνεχώς να παράγουμε και στη συνέχεια να εξάγουμε. Οι αιτίες, λοιπόν, που έφυγε ο καθένας απ’ αυτούς απ’ τη χώρα, δεν είναι υποχρεωτικά ίδιες. Οι θέσεις που προκηρύσσονται στο εθνικό σύστημα υγείας, είναι μετρημένες, γνωστού όντος ότι σε λίγα, δυό τρία,  χρόνια, μεγάλη μάζα, σχεδόν η μισή, των νοσοκομειακών γιατρών, αναγκαστικά  συνταξιοδοτείται. Στον ακαδημαϊκό χώρο είναι γνωστή η κατάσταση με τις σχέσεις των μελών της. Όποιος διαβάσει το βιβλίο «Η ιστορία μιας καρατόμησης» (Εκδόσεις Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, 2018) του γιατρού και γνωστού λογοτέχνη Περικλή Σφυρίδη,  θα καταλάβει αρκετά γι’ αυτόν το χώρο, γιατί όσα περιγράφονται εκεί και όσα ανομολόγητα και απαράδεκτα  αναδύονται μέσα από το κείμενο, είναι πέρα από κάθε υποψία και φαντασία.  Πως λοιπόν  με νόμιμες διαδικασίες εισέρχονται στην ακαδημαϊκή ιεραρχία και συντεχνία συγγενείς των καθηγητών; Πως εξηγείται το φαινόμενο στα μέλη ΔΕΠ των πανεπιστημίων μας να  βρίσκονται αναρίθμητοι συγγενείς, εξ αγχιστείας ή εξ αίματος,  και φίλοι και γνωστοί;   Ποιος από εκείνους  που κάνουν σοβαρή ακαδημαϊκή καριέρα στο εξωτερικό θα γυρίσει πίσω στην πατρίδα και το σπουδαιότερο με ποιο τρόπο; Πως να επιστρέψει ένας γιατρός μας μετά από πολλά χρόνια υπηρεσίας και εργασίας σε ξένα νοσοκομεία όταν οι περισσότερες θέσεις που προκηρύσσονται, σήμερα, είναι στη χαμηλότερη βαθμίδα της νοσοκομειακής ιεραρχίας; Με τι κίνητρα θα μπορέσει να πάρει απόφαση να επαναπατρισθεί ένας γιατρός από τη Μεγάλη Βρεττανία, για παράδειγμα, όταν έχει στεριώσει εκεί, επαγγελματικά και οικογενειακά; Αλλά το πρόβλημα της υγείας είναι πολύπλοκο και πολυεπίπεδο, και έτσι  αναγκαστικά επανερχόμαστε αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Αυτό που είναι για την ώρα σίγουρο είναι πως κάποια έστω συμβολική μορφή επιστροφής των επιστημόνων μας δεν θα δούμε στο άμεσο και ορατό μέλλον. Στα νοσοκομεία του εξωτερικού προσέφυγαν αρκετοί γιατροί για διάφορους λόφους ο καθένας. Όμως οι συνηθέστερες αιτίες είναι η ανεύρεση κάποιας θέσεως εργασίας ή η μετεκπαίδευσή τους σε συγκεκριμένο αντικείμενο με απώτερο σκοπό ή την δημιουργία εκεί έρευνας και ζηλευτής καριέρας ή την επιστροφή αργότερα οίκαδε με σαφώς περισσότερα και ειδικότερα επαγγελματικά προσόντα. Κατά καιρούς ήρθαν και συνεχίζουν να έρχονται στη δημοσιότητα άρθρα καθηγητών Πανεπιστημίων που εξυμνούν τη διάχυτη  λοβιτούρα και την πρόσληψη σε αυτά ατόμων με κριτήρια κάθε άλλο παρά αξιοκρατικά. Αυτό και μόνο είναι σε πολλές περιπτώσεις η αιτία που ξενιτεύεται σημαντικό ποσοστό νέων μας. Πως λοιπόν θα γυρίσουν πίσω όλοι αυτοί οι άνθρωποι τους οποίους μάθαμε τους τελευταίους μήνες και ζητούμε τη γνώμη τους, επειδή βρίσκονται στις οθόνες των τηλεοράσεων με την ευκαιρία της πανδημίας του κορονοϊού; Μέγα ερώτημα, αλλά μεγαλύτερο πρόβλημα η απάντηση! Και τα ερωτήματα συνεχίζονται! Πως θα γίνει αξιοκρατικός ο τρόπος της αξιολόγησης των γιατρών μας στα νοσοκομεία του ΕΣΥ,  όταν στα αντίστοιχα συμβούλια κρίσης και επιλογής ιατρικού προσωπικού αναμιγνύονται και μάλιστα με ψήφο, διάφοροι υπάλληλοι ή ιδιώτες, άσχετοι με την επιστήμη της ιατρικής, οι οποίοι διορίστηκαν από την όποια κυβέρνηση σε θέσεις διοικητών  στα νοσοκομεία μας; Όσα έγιναν στο παρελθόν είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους!  Τότε, λοιπόν, πως αναμένουμε την επιστροφή των νέων ή και των μεγαλύτερων σε ηλικία και προσόντα γιατρών μας; Μόνη διέξοδος σε όλα αυτά ο ιδιωτικός τομέας, αλλά και εκεί λαμβάνουν χώρα άλλα γεγονότα, επαγγελματικά, συντεχνιακά  και οικονομικά,  που βρίσκονται όμως σε διαφορετικά μήκη κύματος με τα παραπάνω  αναγραφόμενα στον δημόσιο τομέα. Η πρόσφατη πανδημία η οποία δυστυχώς συνεχίζεται και για άγνωστο ακόμα χρονικό διάστημα, έφερε το θέμα ξανά στο προσκήνιο με τις απελπισμένες ενέργειες του υπουργείου σε αναζήτηση ειδικευμένων και εξειδικευμένων γιατρών σε μονάδες εντατικής θεραπείας, κάτι που συνεχίζεται, βεβαίως,  ακόμα! Κι’ αν  εδώ το πρόβλημα είναι περισσότερο οικονομικό, στην προηγούμενη περίπτωση είναι τελείως διαφορετικό, το οποίο εμπλέκει τις έννοιες της αξιοκρατίας και της επαγγελματικής και δη ιατρικής αξιοπρέπειας! Αλήθεια αναρωτηθήκαμε ποτέ γιατί συνάδελφοι άλλων χωρών, ευρωπαϊκών ή από την Αμερική δεν στελεχώνουν το δικό μας σύστημα υγείας, κάτι που γίνεται κατά κόρον στις προαναφερθείσες χώρες;

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here