Ο ματωμένος Δεκέμβρης  του ‘44

 

.
του Ανδρέα Αγτζίδη,
εκπαιδευτικού (1926-2018)

.Κάθε Δεκέμβριο μήνα, η σκέψη όλων στρέφεται πίσω στις εφιαλτικές νύχτες που έζησαν η Αθήνα, ο Πειραιάς, η Καισαριανή, ο Βύρωνας, η Καλλιθέα και όλοι οι συνοικισμοί της Αττικής…

Η διαδήλωση την επόμενη μέρα, 4 Δεκεμβρίου, στην Πλατεία Συντάγματος.
Η αιματηρή σύγκρουση μεταξύ Βρετανών και ΕΛΑΣ έχει αρχίσει

Μόλις δύο μήνες είχαν περάσει που η αγαπημένη μας Πατρίδα είχε απαλλαχτεί από την τετράχρονη σκληρή τυραννία, τη γερμανική Κατοχή. Αντί λοιπόν ο λαός μας να χαίρεται και να γιορτάζει τη χιλιάκριβη τη λευτεριά του, αντιμετωπίζει από τις 3 Δεκεμβρίου 1944 –μακάβρια ημέρα- το θανατερό κροτάλισμα των πολυβόλων, τη βάρβαρη επίθεση των τανκς και των τεθωρακισμένων και τον απάνθρωπο βομβαρδισμό των εγγλέζικων αεροπλάνων, που χωρίς τον ελάχιστο δισταγμό ξερνούσαν τις οβίδες και τις βόμβες τους πάνω στον άμαχο πληθυσμό στις φτωχογειτονιές της πρωτεύουσας. Στη βάρβαρη επίθεση εναντίον των έως χθες συμμάχων τους, οι Βρετανοί νεοκατακτητές συμπορεύονται με τους ελεεινούς δωσίλογους, τους κουκουλοφόρους, τους κοινούς προδότες και συνεργάτες των Γερμανών και Ιταλών, που για τέσσερα χρόνια καταδυνάστευσαν και κατατυράννησαν κατά τον πιο σκληρό τρόπο τον ασυμβίβαστο λαό μας.

Η Κατοχή

Από τις 6 Απριλίου 1941, που μπήκαν στη χώρα μας από τα βόρεια σύνορα οι σιδερόφραχτες ορδές της Βέρμαχτ και υποδούλωσαν την Πατρίδα και την σκέπασαν με τα μαύρα πέπλα της Κατοχής, ο υπερήφανος, ο αδούλωτος, ο απροσκύνητος λαός μας, με τη γενναία στάση του, την ηρωική του απόφαση, εξεδήλωσε αμέσως την ολοκληρωτική αντίστασή του. Δεν αποδέχτηκε την ψυχολογική, πολιτική, ιδεολογική ήττα. Γιατί, ύστερα από την εξάμηνη ηρωική αντίσταση και τον θρίαμβο στα πολεμικά μέτωπα των βορειοηπειρωτικών βουνών, ο λαός μας ένοιωθε γίγαντας, τιτάνας και ημίθεος. Γι αυτό και δεν συμβιβάστηκε, δεν υποτάχθηκε, δεν υποχώρησε σε όσα σκληρά μέτρα και αν πήραν οι κατακτητές.

Στις 27 Απριλίου 1941, οι Γερμανοί κατέλαβαν την Αθήνα και την επόμενη 28 Απριλίου, γέμισαν οι δρόμοι με μικρές αφίσες που έγραφαν: ‘Μην ακούτε πια τον ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό. Δεν είναι ελληνικός. Είναι γερμανικός. Μη διαβάζετε ελληνικές εφημερίδες. Δεν είναι ελληνικές, είναι γερμανικές’’.  Έτσι άρχισε η Αντίσταση σ’ ολόκληρη τη σκλαβωμένη Ελλάδα.

Με πρωτοβουλία γενναίων πατριωτών δημιουργήθηκαν παράνομες αντιστασιακές ομάδες με στόχο να διατηρήσουν ακμαίο το εθνικό πατριωτικό φρόνημα του λαού μας. Μέσα στο Καλοκαίρι του 1941, λίγους μήνες από την ημέρα που μπήκαν στη χώρα μας οι δυνάμεις του Σατανά, οι καταχτητές Γερμανοί, Ιταλοί και Βούλγαροι, μερικοί θαρραλέοι πατριώτες, αποφασισμένοι να δώσουν τη ζωή τους για την Πατρίδα, ιδρύουν αντάρτικα ένοπλα τμήματα στα διάφορα μέρη της Πατρίδας μας. Σ’ αυτήν την ηρωική και γενναία απόφαση, πρωτοπόρησε η Μακεδονία και ιδιαιτέρως ο νομός μας, το Κιλκίς και η Νιγρίτα.

Κρούσια. Η Αντίσταση αρχίζει

Στα ελεύθερα βουνά των Κρουσίων παρουσιάζεται η πρώτη αντάρτικη ομάδα με το όνομα ’Αθανάσιος Διάκος’’, που έχει επικεφαλής το δάσκαλο Χρήστο Μόσχο ή καπετάν Πέτρο. Πάνω δε στα Κερδύλλια, συγκροτείται μια άλλη ομάδα με την επωνυμία ‘’Οδυσσέας Ανδρούτσος’’, που έχει επικεφαλής τον επίσης δάσκαλο Αθανάσιο Γκένιο ή καπετάν Λασσάνη. Παρόμοιες αντάρτικες ένοπλες ομάδες, ολιγομελείς στην αρχή, συγκροτούνται σχεδόν σ’ όλα τα βουνά της Πατρίδας μας. Ξαναζεί το μεγάλο Εικοσιένα:

«Βροντάει ο Όλυμπος
αστράφτει η Γκιώνα,
μουγκρίζουν τα’ Άγραφα
σείεται η στεριά,
Στ’ άρματα, στ’ άρματα
εμπρός στον αγώνα
για τη χιλιάκριβη
τη λευτεριά.»

Ολόκληρος ο ελληνικός λαός μίσησε θανάσιμα τη σκλαβιά και ποθούσε τη λευτεριά, για την οποία αγωνιζόταν ηρωικά, χωρίς να υπολογίζει τις όποιες συνέπειες, όσο σκληρές κι αν ήταν αυτές.

Έτσι ιδρύεται στις 23 Σεπτεμβρίου 1941 ο Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος (ΕΔΕΣ) του οποίου αρχηγός είναι ο στρατηγός Ναπολέων Ζέρβας με υπαρχηγό τον Κομνηνό Πυρομάγλου. Στόχος του ΕΔΕΣ είναι, σύμφωνα με το καταστατικό του, ‘’η εγκαθίδρυσις και εμπέδωσις μιας πραγματικής λαϊκής σοσιαλιστικής δημοκρατίας’. Μαζί με τον ΕΔΕΣ εμφανίζεται και η Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωσις (ΕΚΚΑ), και όπως αφηγείται ο Πυρομάγλου, βγήκαν από την ίδια μήτρα.

Επικεφαλής της είναι ο πολιτικός Γεώργιος Καρτάλης, του δε στρατιωτικού του τμήματος 5/42 αρχηγός είναι ο απότακτος δημοκρατικός αξιωματικός, ο συνταγματάρχης Δ. Ψαρρός, που δυστυχώς βρήκε τραγικό θάνατο από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ.

Ο ΕΔΕΣ περιόρισε τη δράση του στο μεγαλύτερο μέρος της Ηπείρου. Η δε ΕΚΚΑ, παρά τις προσπάθειες να εδραιωθεί στην περιοχή της Γκιώνας δεν τα κατάφερε, γιατί η περιοχή κατείχετο ολοκληρωτικά από τις οργανώσεις του ΕΑΜ και τις στρατιωτικές δυνάμεις του ΕΛΑΣ.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1941 ιδρύεται το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) στο οποίο συμμετέχουν διάφορα κόμματα. Το ιδρυτικό του ΕΑΜ υπογράφεται ως εξ΄ςη: ‘’Δια το ΚΚΕ Αποστόλου Λευτέρης. Δια του ΣΚΕ Χωμενίδης Χρήστος, δια την ΕΛΑΔ Τσιριμώκος Ηλίας, δια το ΑΚΕ Βογιατζής Απόστολος’.

Ο πρώτος στόχος του ΕΑΜ είναι: ‘’… η απελευθέρωση του Έθνους μας από τον σημερινόν ξένον ζυγόν και η απόκτησις της πλήρους ανεξαρτησίας της χώρας μας.’’ Το στρατιωτικό σκέλος του ΕΑΜ, ο Ελληνικός Απελευθερωτικός Στραός (ΕΛΑΣ) ιδρύθηκε στις 16 Φεβρουαρίου 1942. Αρχηγός του ΕΛΑΣ είναι ο στρατηγός Στέφανος Σαράφης και καπετάνιος ο Άρης Βελουχιώτης.

Υπήρξαν και άλλες μικρότερες αντιστασιακές δυνάμεις που έπαιξαν κυρίως κατασκοπευτικό ρόλο, ενισχύοντας έτσι τον συμμαχικό αγώνα.

Η ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση ήταν η πιο μαζική, η πιο μεγάλη, η πιο μαχητική, που κάλυπτε ολόκληρη την επικράτεια, εκτός από ένα μικρό μέρος όπου δρούσε ο ΕΔΕΣ.

Η απουσία των παλαιών κομμάτων και το μεταπολεμικό τους θράσος

Δυστυχώς οι ηγεσίες των παλαιών αστικών κομμάτων κώφευσαν στο εθνικό προσκλητήριο για Εθνική Αντίσταση. Σχετικά μ’ αυτό, ο Κομνηνός Πυρομάγλου, υπαρχηγός του ΕΔΕΣ γράφει: ‘’Με πλήρη αδράνεια, αφάνεια και ανυπαρξία εθνική και πολιτική της παλαιάς πολιτικής ηγεσίας’’. Ο δε Γ. Καρτάλης: ‘Η σώφρων δήθεν έκκληση να αρκεσθώμεν εις τα κατορθώματα και τας θυσίας της εξαμήνου στρατιωτικής αντιστάσεως προς αποφυγήν περαιτέρω δοκιμασιών του Έθνους, παρέβλεπε συν τοις άλλοις και απέκρουε το παγκόσμιο τότε σύνθημα της διεξαγωγής υπό των υποδουλωμένων λαών περί απαύστου αντιστάσεως κατά των επιδρομέων.’

Εάν οι αρχηγοί των παλιών αστικών κομμάτων συμμετείχαν ενεργά στην Εθνική Αντίσταση, ίσως η μοίρα της Ελλάδας να ήταν πολύ καλύτερη.

Δυστυχώς όμως, αμέσως μετά την απελευθέρωση, έγιναν αυστηροί κριτές των τυχόν λαθών, που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια του σκληρού αγώνα κατά των καταχτητών. Όχι μόνο παραμέρισαν τη μόνη ουσιαστικά πλατιά Εθνική Αντίσταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, αλλά δυστυχώς και αναισχύντως την καταδίωξαν, τη φυλάκισαν, τη σκότωσαν και προσπάθησαν να την εξοντώσουν με ψευδείς, ανήθικες και απάνθρωπες κατηγορίες. Για τέσσερεις σχεδόν δεκαετίες η ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση βρισκόταν υπό διωγμό, μέχρις εξοντώσεως προς δόξαν της ‘’Ελληνικής Δημοκρατίας’’.

Η ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση, από την πρώτη στιγμή που εκδηλώθηκε (Απρίλης του 1941) αγκάλιασε τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Το εθνικό σάλπισμα για αγώνα ασυμβίβαστο κατά των σκοτεινών κατοχικών δυνάμεων, συγκίνησε βαθύτατα το λαό μας, που ρίχτηκε με ορμή, ενωμένος, σ’ ένα σκληρό, άνισο, μα δίκαιο αγώνα.

«Με χίλια ονόματα μια χάρη
Ακρίτας είτε αρματωλός
αντάρτης, κλέφτης, παλληκάρι
πάντα είν’ ο ίδιος ο λαός»

Σε καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα, πλην Γιουγκοσλαβίας, το κίνημα της Εθνικής  Αντίστασης δεν υπήρξε τόσο μαζικό, τόσο μεγαλειώδες, τόσο ηρωικό, όπως στην Πατρίδα μας. Ήταν ένα από τα λαμπρότερα δημιουργήματα του λαού μας, στ μακραίωνη Ιστορία του. Δεν υπήρξε χωριό ή συνοικία που να μην είχε οργανωθεί με ξεχωριστή πίστη και φανατισμό στην Εθνική Αντίσταση και ν’ αγωνιστεί ενάντια στις κατοχικές δυνάμεις , χωρίς να υπολογίζει το μεγάλο κίνδυνο και τις συνέπειες που θα μπορούσαν να έχουν οι ηρωικές του πράξεις:

«Δε φοβάμαι την κρεμάλα
δε φοβάμαι το σκοινί
και στο διάβα μου όλοι τρέμουν
Ράλληδες και Γερμανοί».

Ο ηρωικός ΕΛΑΣ, το ένοπλο τμήμα του ΕΑΜ, πολεμά επί τρία συνεχώς χρόνια σε κάμπους και βουνά για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά. Σ΄ αυτή την άνιση αλλά ηρωική σύγκρουση του θρυλικού ΕΛΑΣ με τις στρατιωτικές κατοχικές δυνάμεις, καθήλωσε στη χώρα μας πάνω από δώδεκα μεραρχίες άρτια εξοπλισμένες, ενώ ο ΕΛΑΣ επέφερε στον εχθρό σημαντικές φθορές σε έμψυχο και άψυχο υλικό, που προκάλεσαν τον παγκόσμιο θαυμασμό.

Το ΕΑΜικό αντιστασιακό κίνημα με το στρατιωτικό του σκέλος, τον θρυλικό ΕΛΑΣ, είχε βαθειές ρίζες μέσα στο λαό, γιατί συγκίνησε με τα κηρύγματά του, την υποδειγματική του συμπεριφορά και την ειλικρινή του πίστη στη λαϊκή κυριαρχία, τη Δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Απελευθερώνοντας την Ελλάδα

Από τα μέσα του 1943, ολόκληρη η ορεινή και ημιορεινή Ελλάδα, ανέπνεε τον αέρα της λευτεριάς. Η ΕΑΜική Εθνική Αντίσταση εγκαθίδρυσε στις ελεύθερες αυτές περιοχές υποδειγματική λαϊκή εξουσία. Το ηθικό κράτος δικαίου την περίοδο εκείνη βρήκε τη δικαίωσή του. Να τι γράφει σχετικά ο Κ.  Πυρομάγλου: ‘Ο ελληνικός λαός ξαναζούσε την παράδοση της κοινοτικής ζωής του κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Με λίγα λόγια, κάθε κοινότητα αποτελούσε μια μικρή δημοκρατία, στους εκπροσώπους της οποίας αντετίθεντο από τη μία ή την άλλη οργάνωση η ευθύνη της κοινοτικής ζωής. Έως το Σεπτέμβριο του 1943, οι πληθυσμοί της υπαίθρου είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν τα πλεονεκτήματα της αυτοδιοικήσεως και να συγκρίνουν με το διοικητικό συγκεντρωτισμό του εκλιπόντος κράτους των Αθηνών.’’

Επίσης για τις ελεύθερε περιοχές, ο Κρις Γουντζχάουζ, αρχηγός της βρετανικής αποστολής, παρά τα ακραία αντιεαμικά του αισθήματα, στο βιβλίο του «Το μήλον της έριδος», γράφει: ‘’…Το ΕΑΜ επισκεύασε και χρησιμοποίησε τους αυτοκινητοδρόμους. Τα αγαθά του  πολιτισμού έφτασαν για πρώτη φορά στα βουνά. Άρχισαν πάλι να λειτουργούν τα σχολεία. Η τοπική αυτοδιοίκηση, τα δικαστήρια και οι κοινωνικές υπηρεσίες που είχαν κλείσει με την έναρξη του πολέμου. Για πρώτη φορά άρχισαν να λειτουργούν θέατρα, εργοστάσια και να πραγματοποιούνται συνελεύσεις. Η κοινωνική ζωή οργανώθηκε, καταργώντας τον παραδοσιακό ατομικισμό του Έλληνα αγρότη. Προχωρώντας το ΕΑΜ έβαζε τις βάσεις ενός οργανωμένου κράτους στα ελληνικά βουνά, το οποίον είχαν παραλείψει οι ελληνικές κυβερνήσεις.’’

Όπως βλέπουμε, ο λαός μας στις ελεύθερες περιοχές για πρώτη φορά γευόταν τα αγαθά μιας γνήσιας λαϊκής κυριαρχίας.

Βρετανικές μεθοδεύσεις και ο ρόλος του ΚΚ

Αυτή η αποδοχή από το λαό της νέας ζωής εθορύβησε τις συντηρητικές δυνάμεις του τόπου, μα περισσότερο τη Μεγάλη Βρετανία που ήθελε την Ελλάδα υποταχτική. Βλέποντας ο Τσώρτσιλ ότι δεν μπορεί να θέσει υπό την απόλυτη κηδεμονία την ΕΑΜική Αντίσταση, από τα τέλη του 1943 αρχίζει να σκέπτεται τρόπους να την εξοντώσει.

Αρχίζει η αγγλική προπαγάνδα, συνεπικουρούμενη από τους εγχώριους κράχτες, ότι το ΕΑΜικό αντιστασιακό κίνημα είναι καθαρά κομμουνιστικό και επιδιώκει να καταλάβει πάσει θυσία την εξουσία. Ουδέν ψευδέστερον τούτου. Ναι! Το Κομμουνιστικό Κόμμα πρωτοστάτησε στην ίδρυση του ΕΑΜ –και αυτό είναι προς τιμήν του- γιατί αποδείχτηκε πως το ΚΚΕ στην κρίσιμη εκείνη περίοδο ήταν αληθινά πατριωτικό και καθαρά εθνικό και αγωνίστηκε στην πρώτη γραμμή για την απελευθέρωση της Πατρίδας μας, θυσιάζοντας στο βωμό του αγώνα χιλιάδες από τα μέλη του.

Ο ραδιοφωνικός σταθμός του Λονδίνου, στην εκπομπή του στις 13 του Μάρτη του 1943, διακήρυξε επίσημα: ‘’Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Αγωνίσθηκε πραγματικά θαρραλέα. Οι κομμουνιστές, προς αιώνιά τους τιμή, ανέλαβαν πρώτοι τον πατριωτικό αγώνα’’.

Ποτέ δεν έθεσε την περίοδο εκείνη της Κατοχής, όπως και η ηγεσία του ΕΑΜ, θέμα εξουσίας. Σε μια ανακοίνωσή του, το ΚΚΕ διακηρύσσει: ‘’Το κόμμα μας δεν θεωρεί την απελευθέρωση της Ελλάδας μονοπώλιό του, παρά,  αντίθετα, κάνει κάθε προσπάθεια και δίνει χέρι σε κάθε οργανισμό και προσωπικότητα, που πονάει για το ξεσκλάβωμα της Ελλάδας από τον ξενικό ζυγό. Βέβαια, όπως όλα τα πολιτικά κόμματα, έχει και το Κομμουνιστικό Κόμμα, το πρόγραμμα για την μελλοντική αναμόρφωση της Ελλάδας.

Μα τι είδους αναμόρφωση μπορεί να γίνει εάν δεν διώξουμε από πάνω μας το ζυγό του καταχτητή, που μας εξοντώνει σαν έθνος; Αυτό είναι το ζωτικότερο χρέος όλων των Ελλήνων.’’

Εάν από την αρχή του αγώνα έθετε ως στόχο την κατάληψη της εξουσίας, η ΕΑΜική ηγεσία και το ΚΚΕ δεν θα λάβαιναν μέρος στη διάσκεψη του Λιβάνου στις 17 Μαϊου 1944 και δεν θα υπέγραφαν τη σχετική συμφωνία, που αφορούσε στην απελευθέρωση της Ελλάδας με κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

Δεν θα πήγαινε ούτε στη διάσκεψη της Καζέρτας, που έγινε στις 26 Σεπτεμβρίου 1944 και έθετε τις δυνάμεις τους υπό τις διαταγές του Βρετανού στρατηγού Σκόμπυ, τη στιγμή που κατείχε ολόκληρη την επικράτεια, εκτός από το κέντρο της πρωτεύουσας.

Η ‘’μαύρη’’ όμως προπαγάνδα συνεχίζοντας την ψευδολογία, διακηρύσσει, ότι δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά, γιατί υπήρχε συμφωνία μεταξύ Τσώρτσιλ και Στάλιν, που καθόριζε τις ζώνες επιρροής. Βέβηλον ψεύδος. Αυτή η διάσκεψη έγινε στις 10 Οκτωβρίου στη Μόσχα. Δηλαδή αργότερα από τις συμφωνίας του Λιβάνου και της Καζέρτας.

Η αλήθεια είναι ότι η Βρετανία έθεσε ως στόχο, όχι μόνο να συντρίψει στρατιωτικά την ΕΑΜική Αντίσταση, να διαλύσει τον ΕΛΑΣ, αλλά να εξαφανίσει το κοινωνικό, λαϊκό, προοδευτικό και δημοκρατικό ‘’προφίλ’’ του ΕΑΜικού, γενικώς, κινήματος.

Η Απελευθέρωση της Αθήνας και η προσπάθεια διάλυσης του ΕΛΑΣ

Έτσι, φτάνουμε στην απελευθέρωση στις 12 Οκτωβρίου 1944.  Οι καμπάνες ηχούν χαρμόσυνα και εκατοντάδες χιλιάδες Αθηναίοι βγαίνουν στους δρόμους για να γιορτάσουν την ανάσταση της Πατρίδας μας. Στις 18 Οκτωβρίου φτάνει η κυβέρνηση εθνικής ενότητας με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου και αρχιστράτηγο των ενόπλων δυνάμεων και όλων των αντάρτικων, ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ, Βρετανό στρατηγό Σκόμπυ (χάθηκαν οι Έλληνες στρατηγοί;).

Αυτή η δουλοπρέπεια, φίλε αναγνώστη, θα πρέπει να σε βάλει σε μαύρες σκέψεις. Μα τόση; ‘’Όλβιος όστις της ιστορίας έσχεν μάθησιν’’

Με τη συμφωνία της Καζέρτας ο Τσώρτσιλ παγίδευσε την ηγεσία ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, κι αυτό φάνηκε στις 30 Νοεμβρίου 1944, όταν ο Σκόμπυ εκδίδει διαταγή αποστράτευσης των δυνάμεων του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ, που θα πρέπει να ολοκληρωθεί έως τις 10 Δεκεμβρίου 1944. Κανένας λόγος δεν γίνεται για την Ορεινή Ταξιαρχία και τον Ιερό Λόχο, που σχηματίστηκε από βασιλόφρονες, δεξιούς και ελάχιστους κεντρώους. Γιατί όλους τους δημοκρατικούς στρατιώτες και αξιωματικούς τους έκλεισαν οι Άγγλοι στα συρματοπλέγματα υπό αυστηρό περιορισμό εκεί στην Αφρική όπου βρισκόταν και αποτελούσαν την πλειοψηφία των ενόπλων ελληνικών δυνάμεων.

Οι πρώτοι νεκροί της 3ης Δεκεμβρίου 1944 στην Πλατεία Συντάγματος

Η ΕΑΜική ηγεσία εζήτησε από τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, ν’ αποστρατευτούν μαζί με τις αντάρτικες δυνάμεις και οι δυνάμεις της Ορεινής Ταξιαρχίας και του Ιερού Λόχου. Και να συγκροτηθεί εξ αρχής ο εθνικός στρατός. Αυτό το δίκαιο και λογικό αίτημα έγινε αποδεκτό από τον πρωθυπουργό. Την επομένη, όμως, αθετήθηκε η απόφαση για την Ορεινή Ταξιαρχία και τον Ιερό Λόχο, ύστερα από απροκάλυπτη παρέμβαση των Βρετανών. Να η πεπονόφλουδα που έριξε ο Τσώρτσιλ και την πάτησε η ηγεσία του ΕΑΜ. Την 1η Δεκεμβρίου, μετά την εξέλιξη αυτή, παραιτούνται οι ΕΑΜικοί πρωθυπουργοί και από την Κ.Ε. του ΕΑΜ αποφασίζεται συλλαλητήριο του αθηναϊκού λαού για τις 3 Δεκεμβρίου 1944 στην Πλατεία Συντάγματος.

Οι Βρετανοί παγιδεύουν το ΕΑΜ

Η άδεια, που δόθηκε από τη κυβέρνηση για το συλλαλητήριο, ανεκλήθη –σίγουρα και εδώ με την παρέμβαση των Εγλέζων. Αλλά ήταν πλέον αργά για να ματαιωθεί. Στις 3 Δεκεμβρίου, απ’ όλες τις γωνιές της πρωτεύουσας, του Πειραιά και όλων των πέριξ δήμων, εκατοντάδες χιλιάδες λαού συρρέουν προς την πλατεία Συντάγματος για να διαμαρτυρηθούν ειρηνικά για την αθέτηση της απόφασης να αποστρατευθούν και η Ορεινή Ταξιαρχία και ο Ιερός Λόχος. Άξιζε άραγε τον κόπο για 3.000-4.000 που ήταν οι μονάδες αυτές, να οργανωθεί ένα τέτοιο μεγαλειώδες συλλαλητήριο;

Να λοιπόν η παγίδα!

Εκεί, που το συλλαλητήριο εξελίσσεται ομαλά, ξαφνικά από τη διεύθυνση της αστυνομίας δίδεται η εντολή (από τον αστυνομικό διευθυντή Άγγελο Έβερτ) να χτυπηθεί το συλλαλητήριο στο ψαχνό με καταιγιστικά πυρά με εντολή των Εγγλέζων -όπως από τύψεις συνείδησης ίσως, ομολόγησε ο ίδιος ο Έβερτ, λίγα χρόνια αργότερα, στην εφημερίδα Ακρόπολη.

Ο απολογισμός αυτού του εγκληματικού εγχειρήματος ήταν 24 νεκροί και πάνω από 70 τραυματίες.

Την επόμενη μέρα, εκατοντάδες χιλιάδες λαού προσέρχονται για να κηδέψουν τα αθώα θύματα, που άνανδρα τα δολοφόνησαν. Ενώ το πλήθος επιστρέφει να πάει στο σπίτι του εκεί στην πλατεία Ομόνοιας, δέχεται επίθεση από ταγματασφαλίτες, ΕΔΕΣίτες, Χίτες και αστυνομικούς. Αφήνουν επί τόπου 40 νεκρούς και 130 τραυματίες.

Οι Εγγλέζοι πέτυχαν το βρωμερό τους σχέδιο. Αθώοι άνθρωποι που κατέβηκαν σε ειρηνική διαδήλωση δολοφονούνται από τους γερμανοντυμένους της Κατοχής προδότες και δωσίλογους, που τώρα οι Εγγλέζοι τους έντυσαν με ολοκαίνουργιες στρατιωτικές στολές.

 

Οι Βρετανοί καταλαμβάνουν τα κεντρικά γραφεία του ΕΑΜ
στην Πλατεία Κοραή

Η σύγκρουση αρχίζει

Κοντά σ’ αυτή την απαράδεκτη εγκληματική ενέργεια, η Κ.Ε. του ΕΛΑΣ, εν βρασμώ ψυχής, διατάσσει το εφεδρικό σύνταγμα να λάβει θέσεις μάχης και να αφοπλίσει τα τμήματα χωροφυλακής και αστυνομίας. Οι συγκρούσεις αρχίζουν και το άλικο αίμα των παιδιών μας ποτίζει τους αθηναϊκούς δρόμους. Ο ΕΛΑΣ συγκρούεται όχι μόνο με τις δυνάμεις της κυβέρνησης και τους δωσίλογους, αλλά και με τις άρτια εξοπλισμένες βρετανικές δυνάμεις. Η παγκόσμια προοδευτική κοινή γνώμη καταγγέλλει την εγκληματική επέμβαση των Βρετανών.

Στις 5 Δεκεμβρίου 1944 ο Τσώρτσιλ στέλνει τηλεγράφημα στον Σκόμπυ και τον διατάζει: ‘’Είσθε υπεύθυνος για την τήρηση της τάξεως στην Αθήνα. Πρέπει να εξουδετερώσετε ή να συντρίψετε όλες τις ομάδες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, που θα πλησιάσουν προς την πόλη…  Μη διστάσετε πάντως , να ενεργείτε σα να βρίσκεστε σε κατεχόμενη πόλη όπου έχει ξεσπάσει τοπική εξέγερση.’’

Τα βρετανικά στρατεύματα μάχονται κατά του εφεδρικού
ΕΛΑΣ Αθήνας-Πειραιά

Χωρίς αιδώ διαστρεβλώνεται η αλήθεια. Ο Γ. Καφαντάρης, γνωστός πολιτικός, με τηλεγράφημά του επιπλήττει τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου: ‘’…είναι ντροπή για 3.000 πραιτωριανούς να αιματοκυλίσεις την Αθήνα’’.

Επί 33 μέρες η Αθήνα φλέγεται. Η σύγκρουση του ΕΛΑΣ με τους Εγγλέζους βρίσκεται στην κορύφωσή της.

Άραγε, μπορούσε ν’ αποφευχθεί αυτή σύγκρουση; Ο Άγγελος Αγγελόπουλος, υπουργός στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, στο βιβλίο του Γ. Λεονταρίδη, «Ανάμεσα στα δύο άκρα», σελ. 1-12, μεταξύ άλλων γράφει: ‘’Ξέρετε, υπήρχε ένα κλίμα δυσπιστίας εκ μέρους των εκπροσώπων του βουνού προς τους Άγγλους και ως προς τον Παπανδρέου, διότι οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι ήσαν καλής θελήσεως, είχαν ζήσει χρόνια στις φυλακές, δεν είχαν πλήρη επίγνωση της νέας διεθνούς πραγματικότητας, ούτε των νέων δεδομένων και των πολιτικών εξελίξεων.

Είχαν λοιπόν μια φοβία και έτσι παρασύρθηκαν από διάφορους πράκτορες, οι οποίοι τους ώθησαν στην αδιαλλαξία..’’ 

Οδοφράγματα στους δρόμους της Αθήνας

Απλά ερωτήματα

Αν πάλι ο Τσώρτσιλ δεν είχε κακές προθέσεις, ποιος μπορεί να απαντήσει στα εξής απλά ερωτήματα:

Γιατί δολοφόνησαν αναίτια το λαό που συγκεντρώθηκε ειρηνικά στην πλατεία Συντάγματος στις 3 Δεκεμβρίου

Γιατί την επομένη, 4 Δεκεμβρίου, ενώ το πλήθος πήγε να θάψει τους νεκρούς της προηγούμενης ημέρας, δέχτηκε ομαδικά πυρά με καινούργιους νεκρούς;

Γιατί ο στρατηγός Σκόμπυ, δεν πήρε κανένα μέτρο εναντίον των δολοφόνων, ώστε να προστατέψει την ‘’τάξη και τον νόμο’’;

Γιατί οι Εγγλέζοι μπήκαν αμέσως στο πλευρό των δολοφόνων και μα τα τανκς και τα αεροπλάνα, ξερνούσαν φωτιά και σίδερο ενάντια στον αθηναϊκό λαό;

Φίλε αναγνώστη, βάλε το χέρι στη καρδιά σου και κοίταξε ψηλά το Θεό και βγάλε μόνος σου τη συντριπτική απάντηση. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι Εγγλέζοι έριξαν την πεπονόφλουδα και πέτυχαν το σκοπό τους: Να συντρίψουν ένα μεγαλειώδες αντιστασιακό κίνημα, το μεγαλύτερο της Ευρώπης, προκειμένου να επαναφέρουν το βασιλιά στην εξουσία και να παραμείνει ανέγγιχτη η καθεστηκυία τάξη.

«Το ψεύδεσθαι δουλοπρεπές και πάσιν ανθρώποις ανάξιον, ουδέ μετρίοις δούλοις συγγνωστόν».

 

(*) Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημ. Ημερησία του Κιλκίς σε δύο συνέχειες στα φύλλα 13 και 14 Δεκεμβρίου 2007. Εμπεριέχεται σε ένα υπό έκδοση βιβλίο με τα κείμενά του, δημοσιευμένα στον τοπικό Τύπο, με τίτλο «Κατοχή-Εμφύλιος-σύγχρονη πολιτική ιστορία»

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here