Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης υπήρξε ένας τυπικός και ειλικρινής εκπρόσωπος της ελληνικής αστικής και μεγαλοαστικής τάξης. Ήταν άνθρωπος έξυπνος και με ικανότητες που υπηρέτησε με συνέπεια τα συμφέροντα της τάξης του. Συνεργάστηκε με την αριστερά όχι γιατί την αγαπούσε, αλλά γιατί πίστευε ότι μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει για την επίτευξη των δικών του στόχων.

Πίστευε στον ιστορικό ρόλο των ισχυρών οικογενειών που πλαισιώνονται από ανθρώπους που τους υπηρετούν πιστά. O oικονομολόγος Αδαμάντιος Πεπελάσης είχε μιλήσει για μια άλλη οικογένεια μ’ένα παρόμοιο τρόπο σκέψης. Για εκείνη του παιδικού του φίλου Ανδρέα Παπανδρέου.

Όταν μια φορά ο Πεπελάσης ως υποδιοικητής της Αγροτικής Τράπεζας αρνήθηκε να ικανοποιήσει ένα αίτημα του Ανδρέα εκείνος του είπε:»Εσύ δεν έχεις καταλάβει ότι είσαι εκεί για να υπηρετείς τα συμφέροντα της οικογένειας Παπανδρέου»(TVXS,συνέντευξη με Πεπελάση). Η οικογένεια Μητσοτάκη έχτισε γύρω της τους δικούς της αγαπημένους πιστούς φίλους ,ώστε να πρωταγωνιστεί στην πολιτική ζωή του τόπου σε διαρκή βάση και μετά το θάνατο του γενάρχη.

Ο Κ.Μητσοτάκης ,την περίοδο της αποστασίας εθεωρείτο από τους Αμερικανούς ως ο ικανότερος για ν’αντικαταστήσει στην πρωθυπουργία τον Γ.Παπανδρέου, αλλά είχε σοβαρούς ανταγωνιστές στο χώρο της κεντροδεξιάς και έτσι τελικά προτιμήθηκε ο ακίνδυνος Στ.Στεφανόπουλος.
Ο Μητσοτάκης ήταν οπαδός της φιλελεύθερης αστικής Δημοκρατίας, όμως στη διάρκεια της διακυβέρνησης των αποκαλούμενων αποστατών(1965-1966) στην οποία συμμετείχε, τα μέλη της στρατιωτικής συνωμοτικής ομάδας υπό τον Γ.Παπαδόπουλο ήταν τότε που βρήκαν την ευκαιρία εν γνώσει των Αμερικανών να καταλάβουν επίκαιρες θέσεις στο λεκανοπέδιο της Αττικής και να πραγματοποιήσουν λίγο μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967.
Είναι αξιοσημείωτο ότι ενώ στη διάρκεια της μεταπολίτευσης ξεκίνησε και πάλι την πολιτική του σταδιοδρομία ουσιαστικά μόνος του, απομονωμένος από τα μεγάλα πολιτικά κόμματα του Κέντρου και της Δεξιάς, κατόρθωσε να ενταχθεί αργότερα ως φιλοξενούμενος στη Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Παρόλο ότι ήταν καινούριος στη ΝΔ πέτυχε τελικά να υποσκελίσει μια σειρά ιστορικά στελέχη της  και να αναλάβει την ηγεσία του κόμματος.
Διατηρούσε καλές σχέσεις τόσο με τους Αμερικανούς όσο και με τους Σοβιετικούς σχέσεις που τον βοήθησαν ν’αναλάβει την πρωθυπουργία της χώρας.
Σύμφωνα με τον Φαράκο η εκτίμηση της σοβιετικής ηγεσίας προς το πρόσωπο του Μητσοτάκη βασιζόταν»στην αξιολόγηση των ικανοτήτων του ως πολιτικού». Ο Μίμης Ανδρουλάκης, παλιός συνεργάτης του Χ.Φλωράκη πίστευε ότι ο Γκορμπατσόφ »είχε μια εκτίμηση προς τον Μητσοτάκη γιατί ο Ψηλός είχε κρατήσει πάντα καλή στάση προς την Αριστερά»(Το σύνδρομο του Οδυσσέα σ.622-623).
Ο Μητσοτάκης είχε μια μεγάλη ιδεολογική συγγένεια με τη Μάργκαρετ Θάτσερ και τον πρόεδρο Μπους με τον οποίο συνδεόταν φιλικά.Τους συνέδεε η πίστη στο νεοφιλελευθερισμό. Τόσο ο ίδιος πριν αρκετά χρόνια, όσο σήμερα και ο γιός του Κυριάκος ,προσπάθησαν να οδηγήσουν την ελληνική κεντροδεξιά οριστικά προς το δρόμο του νεοφιλελευθερισμού. Όπως είπε τελευταία ο ευρωβουλευτής της ΝΔ Γιώργος Κύρτσος ήταν ο Μητσοτάκης που »έθεσε την ατζέντα πριν από 25 χρόνια (του νεοφιλελευθερισμού) που κυριαρχεί σήμερα και μας έδειξε το δρόμο».
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here