Ο ηγέτης, το κόμμα και οι παγίδες της εξουσίας

Με τον ΠΑΝΟ ΣΩΚΟ

 

   H συζήτηση που έχει ανοίξει στον ΣΥΡΙΖΑ για το αν υπάρχει κίνδυνος να γίνει ένα προσωποπαγές κόμμα είναι επί της ουσίας άνευ αντικειμένου. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ήδη ένα αρχηγικό κόμμα γιατί ήδη ο Αλέξης Τσίπρας είναι πανίσχυρος, κανείς δεν τον αμφισβητεί , κανείς δεν θα επιχειρήσει να το κάνει και όλοι ξέρουν ότι  αν ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση και είναι σήμερα ένα μεγάλο κόμμα οφείλεται κυρίως σε αυτόν. Ηδη πολλές αποφάσεις που καθόρισαν και την κυβέρνηση και το κόμμα ήταν δικές του αποκλειστικά και δεν πέρασαν από κομματικά όργανα.

 Η συζήτηση αυτή όμως  έχει αναδείξει μια ενδιαφέρουσα εσωκομματική διάσταση που έχει να κάνει με την σημερινή πολυσυλλεκτική σύνθεση του κόμματος και τις αντιλήψεις που κουβαλάνε τα στελέχη του ανάλογα με την πολιτική και κομματική τους καταγωγή και προέλευση.

   Παλια και ιδρυτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που έχουν γαλουχηθεί στην αριστερή κομματική λειτουργία όπως είναι ο Πάνος Σκουρλέτης επι παραδείγματι  θέλουν συλλογική λειτουργία στην οποία εντάσσεται και ο πρόεδρος με την δικό του ξεχωριστό ρόλο και επιρροή.

  Στελέχη όμως που έρχονται από άλλους χώρους  όπως ο Χ. Σπίρτζης απο το ΠΑΣΟΚ και έχουν μάθει στην κυβερνητική εξουσία θέλουν τον πρόεδρο με απόλυτες εξουσίες όπως στα αστικά κόμματα, κι όπως ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ετσι έμαθαν έτσι  λειτουργούν.

    Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος όμως όταν ένα αριστερό κόμμα εξουσίας που εκ των πραγμάτων είναι πλέον και πολυσυλλεκτικό αρχίζει να τα βλέπει όλα κάτω από το πρίσμα του πανίσχυρου ηγέτη και στη λογική, να ξαναγίνει κυβέρνηση  πάση θυσία τότε η τακτική που λέει “ ο σκοπός αγιάζει τα μέσα “ γίνεται αναπόφευκτη και οι αρχές και αξίες της αριστεράς ξεθωριάζουν. Από κόμμα εξουσίας γίνεται μηχανισμός εξουσίας και τα στελέχη του επαγγελματίες υπουργοί και κρατικοί αξιωματούχοι…  Και τότε αρχίζει η κάτω βόλτα.

 Να, κάτι σαν το πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ…

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here