Ο γιατρός επιμετρά…

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ

Ένα ακόμα βράδυ, στο μπαλκονάκι.
Αναμέτρηση με ίσκιους θεόρατους.
Τα κυπαρίσια απέναντι στην εκκλησιά ψηλώνουν οριζόντια μετά το μεσημέρι· τη νύχτα ολόρθα όπως οι σκέψεις που με λογχίζουν καθώς αναμετριέμαι με το μπόι μου -φυσικό και ψυχικό- που χαμηλώνει ολοένα.

Πόσες μάχες έχασα σήμερα γιατί δεν είχα δύναμη κρούσης;
Πόσες δεν έδωσα γιατί δείλιασα;
Όχι δε μιλώ για αρρώστους που έχασα.
Για τα κβάντα ψυχής μιλώ· αυτά που με εγκαταλείπουν κάθε μέρα, αφήνοντάς με στο έλεος της αυτοχλεύης και του κενού.
Γιατί κάθε μέρα μαθαίνω πόσα δε μπόρεσα και αντίστροφα: πόσα θα μπορούσα αν δε φοβόμουν.

Σήμερα η Ματίνα.
Μένει χωρίς ασφάλιση σε δέκα ημέρες· με έναν άντρα παραλυμένο από νόσο των δυτών και δύο παιδιά με ψύχωση.
Δούλευε όποτε εύρισκε κομμώτρια λαθραία να συμπληρώνει το επίδομα αναπηρίας, τα χέρια μισοάχρηστα από καρπιαίο σωλήνα· η αρρώστια που προσβάλλει πολλούς που καταπονούν τα χέρια στον αγώνα της ζωής.
Σήμερα, η Επιτροπή Αδιαφθόρων που καθαρίζει τον τόπο από τις «μαϊμούδες», τής κόβει το επίδομα και την ασφάλιση μαζί -έ, οκτώ χρόνια ζει με μεταστατική νόσο, άρα έγινε καλά, μπορεί να πάει να δουλέψει… Πού; …να ψάξει και θα βρει…
Η Ματίνα, σύμφωνα με τα ισχύοντα στον «πολιτισμένο» κόσμο, πρέπει να συνεχίσει επ’αόριστον να παίρνει θεραπεία, αφού η αρρώστια της δεν θεωρείται ιάσιμη και το σχετικά ακριβό φάρμακο που παίρνει όλα αυτά τα χρόνια πιθανώτατα την κρατάει σε ύφεση.
Όμως τώρα η Ματίνα είναι υποχρεωμένη να διακόψει αυτή τη θεραπεία.
Δύο επιλογές έχει να της προτείνει ο γιατρός: ή διακοπή κάθε θεραπείας ή πέρασμα σε άλλο φάρμακο, παλαιότερο, με τιμή υποπολλαπλάσια και ίσως προσιτή για την άρρωστη. Και στις δύο περιπτώσεις «ο θεός βοηθός και να βάλει το χέρι του» …να αργήσει η επανεμφάνιση της αρρώστιας, γιατί τότε πού θα καταφύγει η ανασφάλιστη Ματίνα για χημειοθεραπείες κλπ.;

Η Ματίνα· ο Θεός ή η Τύχη της ή και οι δυο, ομονοούντες  αποφάσισαν να την κάνουν καλά για καιρό πολύ· δια χειρός ιατρού ή φαρμακοβιομηχανίας, έστω.

Οι Σωτήρες της πατρίδας· έχουν διαφορετική γνώμη, μπορεί και κάπου να έχουν δίκιο -πρόσχημα μάλλον.

Ο γιατρός· έχει δύο επιλογές.
Η πρώτη να στοχαστεί ξανά πάνω στις επιταγές της βιβλιογραφίας και στον υποκρυπτόμενο Δόλο τους -πώς, αίφνης ένα παλιότερο και γι’ αυτό φτηνότερο φάρμακο γίνεται «επικίνδυνο και αναποτελεσματικό», μόλις κυκλοφορήσουν τα νεότερα και πολύ ακριβότερα;
Η δεύτερη να αφήσει μια ακόμα νιφάδα ψυχής να φύγει από μέσα του χωρίς να μπορεί να υψώσει κραυγή γιατί φοβάται το κεφάλι του ή είναι σίγουρος πως θα χτυπήσει γροθιές σε μαχαίρια, όρθια όπως τα κυπαρίσσια απέναντι στην εκκλησιά· λογχίζουν τη γροθιά του δίκαιου και παντοδύναμου Θεού που, ακόμα κι Αυτός δεν τολμά να πλήξει το άδικο που περισσεύει εδώ κάτω.
Δεν τολμά ή αδιαφορεί -«αν θέλεις τον Παράδεισο, βρες τα με τους διαόλους…» (παλιά κεφαλονίτικη ρήση αγνώστου)

*Γραμμένο πριν τέσσερα χρόνια.
Δυστυχώς, παρά τα θετικά ενδιαρρεύσαντα, την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, παραμένει εν πολλοίς επίκαιρο.
Μπορεί άραγε να γίνει δυσάρεστη ανάμνηση;

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here