Ο φόβος είναι όπλο  (αρκεί να το κρατάς από τη σωστή μεριά)

Καταλαβαίνω όσους φοβούνται. Ο φόβος είναι χρήσιμο πράγμα. Μόνο οι ηλίθιοι δεν φοβούνται.  Μόνο που πρέπει να φοβάσαι τα σωστά πράγματα. Και να μην παραλύεις. Να αντιμετωπίζεις το φόβο κάνοντας επιλογές που θα σε κάνουν πιο ασφαλή.  Και τότε είναι η ώρα που συναντιέσαι και με άλλους που έχουν τους ίδιους φόβους με σένα. Και γίνεσαι απειλή.

Αυτό το ξέρουν όσοι θέλουν να μας φοβίσουν.  Δεν είναι πάντα οι ισχυροί και οι «συνήθεις ύποπτοι» πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Πολύ συχνά είναι κάποιοι από μας. Που είναι λίγο πιο μορφωμένοι, λίγο πιο πλούσιοι, λίγο πιο εξασφαλισμένοι.  Ή που νομίζουν ότι είναι μέχρι να διαπιστώσουν ότι τους έχουν για χαρτομάντηλα.

Τι μας λένε λοιπόν; Λίγο – πολύ, ότι πρέπει να συμφωνήσουμε να πεθάνουμε μόνοι μας,  για να μην μας πεθάνουν οι άλλοι.  Ακούμε γιατρούς να λένε ότι αύριο δεν θα έχουμε φάρμακα. Οδοντιάτρους να λένε ότι αύριο δεν θα μπορούν να σου φτιάξουν τα δόντια.  Την ΠΑΣΕΓΕΣ (ναι υπάρχει ακόμη) να κλαίει για τις αγροτικές επιδοτήσεις.  Τον Μίχαλο να κλαίει για τους εμπόρους.  Ατέλειωτος ο κατάλογος της τρομο- υστερίας.  Σφάξε με αγά μου να αγιάσω.

Θλιβεροί  διανοούμενοι που το βούλωσαν τα χρόνια της σήψης και της κρίσης,  βγήκαν τώρα να μας καλέσουν να σκύψουμε.  Και μάλιστα να σκύψουμε ενωμένοι. Για ποιο λόγο άραγε; Για να κάνουμε καλό χαλί να μας πατήσουν;

Υπάρχει κανείς από μας που δεν φοβάται το αύριο; Που νομίζει ότι υπάρχει εύκολος δρόμος; Που δεν θα ήθελε να υπάρχουν έτοιμες λύσεις για να διαλέξει; Υπάρχει κανείς που να μη θυμώνει με όσα γίνονται;  Και λοιπόν;

Το πραγματικό ερώτημα της Κυριακής δεν αναγράφεται στο ψηφοδέλτιο:  Προτιμάτε να συνεχίσουμε στον κατήφορο ή θέλετε να πάρουμε καμιά ανάσα μήπως και τα καταφέρουμε  να ανεβούμε; Προτιμάτε να πνιγούμε ή θέλετε να αρπάξουμε από τα μαλλιά αυτούς που μας πνίγουν;  Θέλετε να γίνουμε μια υψωμένη γροθιά  ή μια σκυφτή μέση;

Το όπλο του παραλυτικού φόβου, δεν έχει πάντα τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Καμιά φορά η κατάχρηση το αχρηστεύει και το γυρνάει ενάντια σε αυτόν που το κρατάει.  Είναι μακριές οι μέρες μέχρι την Κυριακή.

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Αυτο που με θυμωνει πιο πολυ απ ολα , ειναι που εχετε υιοθετησει το δογμα Μπους για την τρομοκρατια. Οποιος δεν ειναι μαζι μας ειναι με τους τρομοκρατες.Αλοιμονο μας ως κοινωνια.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here