Ο εμπρησμός του Reichstag απ’ τους Ναζί και ο ‘‘αόρατος’’ με νοητική υστέρηση (φερόμενος ως) αυτουργός του

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Το ιστορικό γεγονός – άγρια χρόνια μεσοπολέμου – του εμπρησμού της Γερμανικής Βουλής, μια μέρα σα σήμερα πριν 88 χρόνια (27/2/1933), καταγράφεται ως εξής:
Δεν θα μπορούσε να έχει συμβεί διαφορετικά. Για όλα την ευθύνη θα φορτωνόταν ένας Ολλανδός με νοητική καθυστέρηση. Εκτελέστηκε. Λίγο καιρό πριν από την εκτέλεση ο Χίτλερ είχε ήδη εκλεγεί καγκελάριος.
Περίεργη τούτη η ζωή, αυτό που μοιάζει πράγματι να συμβαίνει ποτέ δεν έχει συμβεί έτσι ακριβώς όπως μοιάζει, πάντοτε σε χρόνο παρόντα συμβαίνει όπως ο τρόπος (η ανάγκη) της παρούσης ερμηνείας το επιβάλλει.
Στις 27 Φεβρουαρίου 1933, ώρα 9 το βράδυ, συνέβηκε ο εμπρησμός της γερμανικής βουλής (Reichstag) τον οποίο οι αυτουργοί του Ναζί χρέωσαν στους κομμουνιστές, κατόπιν δε αυτού κήρυξαν κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, ανέστειλαν τα πολιτικά δικαιώματα, έκλεισαν τον αντιπολιτευτικό τύπο και έθεσαν εκτός νόμου τους πολιτικούς αντιπάλους τους.
Σε χρόνο μηδέν μετά τον εμπρησμό, συγκεκριμένα στις 3 Μαρτίου, συνέλαβαν με την “κατηγορία του” και φυλάκισαν τον Γ.Γ του γερμανικού κομμουνιστικού κόμματος, στη συνέχεια δε ως κυρίως ηθικό αυτουργό – “εγκέφαλο” – κατηγόρησαν τον Βούλγαρο κομμουνιστή ηγέτη Γκεόργκι Δημητρώφ.
Στη δίκη – ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1933 στη Λειψία – ο Γκεόργκι Δημητρώφ αθωώθηκε της κατηγορίας, όμως αυτό έχει τη σχετική μόνο σημασία της ιστορικής αποτίμησης μιας και μοιάζει να μη μπορούσε να έχει συμβεί διαφορετικά. Αυτό που πράγματι (σε χρόνο παρόντα ενεργό) είχε μεγάλη σημασία διότι καθόρισε εν πολλοίς την ιστορική εξέλιξη των πραγμάτων είναι ότι στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα ο Χίτλερ μπόρεσε – εκμεταλλευόμενος αυτό που έμοιαζε να συμβαίνει – να εκλεγεί καγκελάριος.
Σε ότι, τέλος, αφορά, την αδιανόητη καταδίκη και βάρβαρη εκτέλεση του με νοητική καθυστέρηση Ολλανδού ως αυτουργού ενός συμβάντος που σε σημαντικό βαθμό καθόρισε την πορεία των ιστορικών εξελίξεων, τούτη, με τους διαχρονικούς όρους ανάγνωσης της ιστορίας, μοιάζει να μην έχει την παραμικρή απολύτως σημασία. Σα να μη συνέβηκε. Ιστορικά – έκτοτε – κρίνοντας, ο Ολλανδός με ν.κ. ο οποίος – τότε – εκτελέστηκε ως αυτουργός του εμπρησμού αποτιμάται ως ένα πρόσωπο μηδενικής σημασίας, αόρατο. Ακόμα και το ονοματεπώνυμό του παραλείπεται των αναφορών.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here