Ντίνος Καρύδης: «Η ανημποριά με φοβίζει, όχι ο θάνατος» – Μας συντηρεί η κόρη μου η Σμαράγδα

Ο 80χρονος ηθοποιός Ντίνος Καρύδης που δίνει απο καιρό μάχη με σοβαρό ζήτημα υγείας, έχει τρία παράπονα όπως εκμυστηρεύεται σε συνέντευξή του

*το ένα είναι πως δεν κατάφερε όλα αυτά τα χρόνια να φτιάξει μια δική του θεατρικη γωνιά, δική του στέγη, έτσι όπως την ονειρευόταν, με όμορφα καθίσματα και προβολείς…

*το άλλο είναι πως δεν έκανε δεύτερο παιδί κι άφησε μόνη τη Σμαράγδα

*το τρίτο  είναι πως «σε αυτους τους χαλεπούς καιρούς, μας συντηρεί η κόρη μου η Σμαράγδα, της χρωστάω και δεν θα έπρεπε»

αρχείο λήψης

Η ανωτέρω ανάρτηση πριν απο ένα ακριβώς χρόνο, για την κουτσουρεμένη συνταξη με την οποία πρέπει να ζει με τη σύζυγό του, αλλά να πληρώνει και γιατρούς…..

Αποτέλεσμα εικόνας για ντίνος καρύδης

Αποτέλεσμα εικόνας για ντίνος καρύδης

Αποτέλεσμα εικόνας για ντίνος καρύδης

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ντίνος καρύδης

Αποτέλεσμα εικόνας για ντίνος καρύδης

Γεννήθηκε το 1938 στου Γκύζη, σε φτωχή οικογένεια.Οπως έχει πει ο ίδιος:

«Μεγάλωσα σ’ ένα κοτέτσι, με τον φόβο του σπιτονοικοκύρη που ερχόταν να ζητήσει το νοίκι και δεν είχαμε να τον πληρώσουμε. Μέναμε σε ένα απάνθρωπο δωμάτιο 2×3, που είχε χώμα κάτω αντί για πάτωμα και όταν έβρεχε, βγαίναμε έξω για να μη βραχούμε επειδή έσταζε το χαρτόνι που είχαμε για στέγη. Φοβάμαι την πείνα. Ζούσα από παιδί με αυτή τη φοβία και την κουβαλάω. Η μάνα μου μ’ έσερνε από συσσίτιο σε συσσίτιο και, όσο παράλογο κι αν ακούγεται, αυτά τα βιώματα δεν μπορώ να τα ξεπεράσω. Ο φόβος της πείνας έρχεται ακόμη συνέχεια σαν εφιάλτης. Γι’ αυτό δεν τόλμησα να κυνηγήσω μεγαλύτερα πράγματα στην καριέρα μου και βολευόμουν πάντα με ψίχουλα και έλεγα να μην τα χάσω κι αυτά»

«Οι γονείς μου ήταν δύο ορφανά παιδιά, μπορεί να μην είχαν να μου προσφέρουν υλικά αγαθά, μου προσέφεραν όμως το δώρο της αξιοπρέπειας και με έμαθαν να θέτω την αγάπη ως κυρίαρχο παίκτη στο παιχνίδι της ζωής. Θυμάμαι ότι το πρώτο δώρο που μου έφερε ο πατέρας μου ήταν ένα κομμάτι ψωμί με βούτυρο και ότι γεμάτος έκπληξη γύρισα και του είπα “Δικό μου είναι όλο αυτό;

«Θυμάμαι ακόμη ότι στην Α’ Δημοτικού είχα ερωτευτεί ένα κοριτσάκι, τη Στέλλα, μόνο και μόνο επειδή φορούσε λουστρίνια. Θυμάμαι ότι είχα ζητήσει από τον Αγιο Βασίλη να μου φέρει ένα ποδήλατο που δεν μου έφερε ποτέ».

Γύρω στα 25 του χρόνια του ένας φίλος προτείνει στον Ντίνο Καρύδη να εργαστεί στον κινηματογράφο ως κομπάρσος προκειμένου να εξασφαλίσει ένα χαρτζιλίκι. Είναι όμορφος και έξυπνος και εκείνη την εποχή δουλεύει ως πωλητής σε ένα εμπορικό κατάστημα

«Αυτό που με έπεισε να πάω να γίνω κομπάρσος ήταν το ότι ο φίλος μου μού είπε ότι στα διαλείμματα προσέφεραν και δωρεάν φαγητό. Για μένα ήταν μεγάλη υπόθεση να φάω και μόνο γι’ αυτόν τον λόγο πήγα».

Μετά βρίσκεται στο «Η Αλίκη στο Ναυτικό» και απο εκεί τον προσέχει ο Λάμπρος Κωνσταντάρας και ο Αλέκοπς Σακςκελάριος που τον παίρνει στη δραματική σχολή με μειωμένα δίδακτρα

«Το ότι έγινα ηθοποιός το οφείλω στον Λάμπρο Κωνσταντάρα ο οποίος κάτι είδε σε μένα. Με πήγε στον Σακελλάριο και του είπε να με πάρει στη δραματική σχολή σχεδόν δωρεάν»,

Κάνει το θεατρικό του ντεμπούτο στον πρωτοποριακό θίασο της Δωδέκατης Αυλαίας στο έργο «Το Σαλιγκάρι» σε σκηνοθεσία του αγαπημένου του δασκάλου Γιώργου Γιαννίση, συνεργάζεται με τους μεγαλύτερους θιάσους της τότε θεατρικής Αθήνας, πρωταγωνιστεί στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο, διαβάζει πολύ και δουλεύει σκληρά. Το θέατρο γίνεται κάτι σαν δεύτερη φύση του, ζει και αναπνέει μόνο γι’ αυτό, με το φάντασμα ωστόσο της ένδειας να τον κρατά αλυσοδεμένο από την απόπειρα μεγάλων αλμάτων.

«Για δύο πράγματα έχω μετανιώσει στη ζωή μου: το πρώτο είναι ότι δεν έκανα άλλο ένα παιδί και το δεύτερο το ότι στις αρχές της πορείας μου δεν κατέβηκα τα σκαλοπάτια του Θεάτρου Τέχνης. Δεν είχα το θάρρος να δουλέψω μ’ έναν Κουν χωρίς να πληρώνομαι ή έστω να παίρνω λίγα. Είχα ανάγκη το μεροκάματο, γι’ αυτό έκανα και δουλειές που δεν ήθελα να έχω κάνει ποτέ. Τότε, βλέπετε, αν ήσουν στο Θέατρο Τέχνης απαγορευόταν να κάνεις κάτι άλλο. Εγώ έκανα μεταγλωττίσεις (σ.σ.: ήταν ο Τσαρλς, ο πατέρας των τεσσάρων κοριτσιών στην μεταγλωττισμένη αμερικανική σειρά «Το μικρό σπίτι στο λιβάδι»), ραδιόφωνο, κινηματογράφο, θέατρο. Αλλοι ηθοποιοί που ήταν παλικάρια είπαν “όχι” σε κακές ποιοτικά δουλειές και πείνασαν και δυστύχησαν. Εγώ δεν μπορούσα να αντέξω την πείνα».

Το  1966 ο Ντίνος Καρύδης συμμετέχει στην ταινία του Αλέκου Σακελλάριου «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» και εκεί ερωτεύεται τρελά την ηθοποιό Τζούλια Αργυροπούλου, με την οποία παντρεύονται και στα τέλη της δεκαετίας του 1960 αποκτούν την μονάκριβη κόρη τους Σμαράγδα.

«Πάντα ήθελα να έχω κόρη και όταν η Τζούλια ήταν έγκυος, το ήξερα ότι θα είναι κόρη», λέει. «Στη ζωή μου δεν έχω κάνει τίποτε άλλο. Μόνο ένα παιδί».

Δεν φοβάται τη σύγκριση και καμαρώνει αν αντί να λένε για τη Σμαράγδα «η κόρη του Ντίνου Καρύδη» λένε «ο μπαμπάς της Σμαράγδας Καρύδη».

Για την αποπειρα αυτοκτονίας του το 2009 φέρεται να έχει πει:

«Το έκανα μάλλον από ευαισθησία και από έλλειψη υπομονής. Ηταν ένα διάστημα όπου είχα προβλήματα και νομίζοντας ότι είναι άλυτα είχα αποσυναρμολογηθεί ψυχικά. Τη μέρα που έκανα την απόπειρα βρισκόμουν στο εξοχικό μου στο Κιάτο και μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει γιατί και πώς πήρα την απόφαση να το κάνω. Το μόνο που μπορώ να θυμηθώ είναι ότι εκείνες τις στιγμές πέρασα και χάθηκα σε ένα σκοτεινό τούνελ! Εντελώς ρομποταρισμένα άρχισα να πίνω το ένα χάπι πίσω από το άλλο. Ευτυχώς που δεν ήμουνα μόνος μου στο σπίτι. Με πήγανε αμέσως στο νοσοκομείο της Κορίνθου και με προλάβανε. Οταν βρέθηκα στο “σταυροδρόμι”, τρόμαξα πολύ! Ξέρεις πώς το ένιωσα; Σαν ένα ηλεκτρικό ρεύμα να με μεταφέρει από τη μια όχθη στην άλλη όχθη. Συνειδητοποίησα τι έκανα όταν ο γιατρός, ο οποίος με έσωσε, μου είπε: “Ενας πόντος είναι η ζωή μας έτσι κι αλλιώς, κι εσύ θέλεις να την κάνεις μισό πόντο;”. Επρεπε να είχα δει τη γέφυρα στην άκρη του γκρεμού και να μην πέσω στο χάος».

Ο ίδιος διαψεύδει ότι τα είπε αυτά όπως διαψεύδει και ότι πάσχει από κακοήθεια, παρότι εκείνος είχε γράψει σχετικά:

«Το μεγάλο “Κ” εισβάλλει στο σπιτικό σου απρόσμενα, χωρίς καμιά προειδοποίηση, χωρίς καν να πατήσει το κουδούνι. Και πάντα έχει επιθετική διάθεση. Του αρέσει να αιφνιδιάζει, να καταστρέφει όλες τις ισορροπίες, να προκαλεί φόβο και αγωνία, να δημιουργεί απόγνωση και τελικά να σκοτώνει. Είναι άξιο απορίας, γιατί υπάρχει (;), αφού δεν έχει τίποτα καλό να προσφέρει. Μάλλον επειδή δεν έχουμε βρει ακόμα τον τρόπο να το εξολοθρεύσουμε: Το μεγάλο “Κ” είναι απρόβλεπτο και τυφλό. Δεν μπορεί να διακρίνει τον πλούτο ή τη φτώχεια, τα νιάτα ή τα γηρατειά, το καλό ή το κακό, την ομορφιά ή την ασχήμια. Κι αυτό είναι που πονάει πιο πολύ απ’ όλα. Κυκλοφορεί με πλαστό διαβατήριο, πλαστή ταυτότητα, έχει πολλά ονόματα, πολλές μορφές. Πολλοί το αποκαλούν το μεγάλο κακό και διστάζουν να χρησιμοποιήσουν το αληθινό του όνομα. Λες και αν το πουν θα θεωρηθεί άτυπη πρόσκληση στο δικό τους σπιτικό. Η αλήθεια είναι ότι όταν σε επισκεφθεί, απαιτείται μεγάλο ψυχικό σθένος με απεριόριστη δόση αγάπης για να μπορέσεις να του αντισταθείς. Πρέπει να το καλοδεχθείς, να γίνεται φίλοι, για να μπορέσεις να κερδίσεις την εμπιστοσύνη του, να το ξεγελάσεις και μετά να το χτυπήσεις ανελέητα μήπως και καταφέρεις να το διώξεις από το σπιτικό σου. Γιατί πολύ απλά ο καρκίνος θα σου μάθει να χαμογελάς, να εκτιμάς και να αγαπάς αληθινά», είχε γράψει τότε.

Αργότερα είπε ότι ανήρτησε το κείμενο επειδή του άρεσε και όχι επειδή εξέφραζε προσωπικό βίωμα

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here