Νίκος Καρελάς, the best!

Το μείζον θέμα για  το Νίκο Καρελά ήταν οι γκόμενες. Όχι οι πρώην, τις οποίες ξέχναγε δευτερόλεπτα μετά το «αντίο», αλλά οι επόμενες. Και πάντα, το αντικείμενο του πόθου, ο στόχος, δεν ήταν μία, αλλά πολλές. Διότι, σύμφωνα με τη βασική αρχή του, το «Α και το Ω» της κοσμοθεωρίας του, «μία ίσον καμία», οπότε για καλό και για κακό υπήρχε διαθέσιμο πάντα ένα …πούλμαν (που λέει ο λόγος) παρκαρισμένο κάτω από τα γραφεία της «Βραδυνής» στην οδό Πειραιώς, στην Ομόνοια, για …παν ενδεχόμενο.

Σε μια εποχή, που μοιάζει από οικονομικής πλευράς, με την τωρινή (εδώ μας καταντήσανε οι σωτήρες της πολιτικής και της λεγόμενης μεταπολίτευσης) , ο διευθυντής του «Φωτός των Σπορ» πρωταγωνιστούσε την ημέρα στην παραγωγή και την εκτύπωση της εφημερίδας, όντας ο συνδετικός κρίκος συντακτών και τυπογράφων, το βράδυ δε στα μπουζούκια της παραλιακής, τις ιστορικές «Φαντασία» και «Νεράϊδα». Ακόμη και τις δύσκολες βραδιές, που γινόταν χαμός από κόσμο και χρειαζόταν μέσον για να βρεις τραπέζι, για το βασιλιά της νύχτας οι πόρτες ήταν πάντοτε διάπλατα ανοιχτές και οι σερβιτόροι έβρισκαν τον τρόπο να τον βολέψουν πρώτο τραπέζι-πίστα. Αν ήθελε πιο ήσυχα πράγματα υπήρχε εναλλακτική λύση, στο Τουρκολίμανο, το «Αγλα Μερ», του θρυλικού Νίκου Τζερεφού. Τους φίλους του, το Λαναρά, το Μπλούη Διακάκη, το Δελαβίνια, το Μάϊκ Γαλάκο, ή το Νίκο Αναστόπουλο συναντούσε στο «Τόπς», της πλατείας Κολωνακίου, απ’ όπου έκανε καθημερινά παρέλαση η αφρόκρεμα της παραγοντικής ποδοσφαιρικής Ελλάδας.

Ο Καρελάς ήταν μια κατηγορία μόνος του. Ξεχώριζε στο ντύσιμο ( πάντα σικάτος, με χρυσές αλυσίδες στο λαιμό και την τσέπη, ή μαντηλάκι στο σακάκι, ασορτί με την υπόλοιπη αμφίεση), στην ομιλία με την χαρακτηριστική, βραχνή φωνή του, με τις απίστευτες πλάκες του κάθε στιγμή.

 Επί χρόνια ήταν το «alter ego» του Θόδωρου Νικολαϊδη, της ψυχής του «Φωτός», το οποίο παρεμπιπτόντως συνεχίζει να γράφει ιστορία στον αθλητικό Τύπο, ένας πιστός φίλος και συνεργάτης, έτοιμος να βοηθήσει όποτε του ζητηθεί. Στο  σχεδιασμό των σελίδων  και  την επεξεργασία των κειμένων είχε ανοιχτά τα μάτια του, ξεπατικώνοντας ιδέες από  αγγλικές εφημερίδες και τα ταμπλόϊντ, που είχαν πρωτοεμφανιστεί στο τέλος της δεκαετίας του ’70. 

Πείραζε διαρκώς το …Μικέ, τον αρχισυντάκτη Κώστα Αγγελόπουλο, πετώντας του αντικείμενα στο σιδερένιο του γραφείο, με αποτέλεσμα εκείνος να ανατινάζεται από την …τρομάρα του, το Νίκο Ρατσιάτο, το …δάσκαλο, τον Κοπελιάρη, επειδή δεν έλεγε το …ρο, το Γιώργο Κοντονή, το ραδιοφωνικό παραγωγό, τον οποίο αποκαλούσε ανύπαρκτο, τον ευτραφή Μανώλη Γαρυφαλάκη, τον οποίο είχε βαφτίσει …μπριτζόλα και δεν έχανε ευκαιρία να του θυμίζει τον χασάπη πατέρα του στα Εξάρχεια, που είχε αναρτήσει πίσω από την ταμειακή μηχανή την πινακίδα με το σλόγκαν «ο κιμάς κόβεται παρουσία του πελάτη» . Γενικώς, δεν άφηνε άνθρωπο…

Ένα απόγευμα έγινε η ιστορική συνάντηση: Νίκου Καρελά, Γιάννη Αναγνωστόπουλου ( του …Θεού), Βίκτωρα Μητρόπουλου. «Σου δηλώνουμε το σεβασμό μας, είσαι πολύ δυνατός, σε παραδεχόμαστε»  είπαν οι δύο πρώτοι απευθυνόμενοι στον πρόεδρο του Αιγάλεω, ο οποίος βρισκόταν στο ίδιο μήκος κύματος με τα ίδια …ενδιαφέροντα. Ο Βίκτωρ ανταπόδωσε την φιλοφρόνηση, για να αρχίσει μια φιλία χρόνων με την αμίμητη ατάκα του Γιάννη, «η ισχύς εν τη ενώσει» ( όσον αφορά τις γκόμενες εννοείται). 

Όταν η λινοτυπία αποτέλεσε παρελθόν και περάσαμε στην φωτοσύνθεση, οι σελίδες του «Φωτός» έκλειναν στο μαγαζί του αξέχαστου Γιώργου Τσιβεριώτη, του φίλου του Κίτσου Τεγόπουλου και υπεύθυνου της παραγωγής στην «Ελευθεροτυπία». Στο ιστορικό κτίριο της Κολοκοτρώνη, όπου είχε στεγαστεί και το προδικτατορικό «Εθνος», ο Νίκος Καρελάς έσκαγε μύτη γύρω στις 11μμ ντυμένος στην τρίχα. Με σακάκια σχιστά τελευταία λέξη της μόδας, με τις αλυσίδες, ανοικτό πουκάμισο, σκέτος …Κωνσταντάρας στην ταινία ο «πενηντάρης», όπως πολύ εύστοχα έγραψε ο συνάδελφος Αγγελος Μενδρινός. Κι επειδή στην αίθουσα δούλευαν εκείνη την ώρα περίπου 80 (!) κορίτσια, το ένα ωραιότερο από άλλο, αντί για καλησπέρα, ξεκίναγε με …γκολ από τα αποδυτήρια: «Ανοίξτε κανένα παράθυρο, μυρίζει… εδώ μέσα». Οι …σύντροφοι της «Ελευθεροτυπίας» βρέθηκαν μπροστά σε κάτι παράξενο, το οποίο δεν άφησαν ασχολίαστο, αλλά μόλις κατάλαβαν περί τίνος επρόκειτο, ότι δηλαδή ο άνθρωπος ξυπνούσε το πρωί κι εκείνο που τον απασχολούσε ήταν τι καλαμπούρι θα κάνει και πως θα γελάσει, δεν άργησαν να το υιοθετήσουν. Σταδιακά, ανέβηκε το επίπεδο της περιβολής όλων, ενώ κάποιοι επεδίωξαν και έκαναν μέρος της παρέας τους το δημοσιογράφο-«ζεν πρεμιέ».

Άλλη σπουδαία στιγμή ήταν η συνάντηση στο Κολωνάκι με το βετεράνο πολίστα Μπάμπη Μουτσάτσο, τον ιδιοκτήτη της «Κουϊντας» στη Φωκίωνος Νέγρη τη δεκαετία του ’60, που έφυγε ξαφνικά νύχτα λόγω χρεών και διαφόρων άλλων ατασθαλιών. Υστερα από είκοσι χρόνια, αφού είχαν παραγραφεί όλα τα αδικήματα, ο Μουτσάτσος έδωσε αρχικά σημεία ζωής από το Παρίσι, όπου είχε ανοίξει εστιατόριο και μετά από λίγο επέστρεψε στα πάτρια εδάφη. Οι δύο παλιοί φίλοι από την πισίνα αντάμωσαν και θυμήθηκαν τα παλιά, ενώ ο Νίκος ανέλαβε να τον βοηθήσει στο στήσιμο ενός νέου μαγαζιού στο Μετς, το οποίο λειτούργησε, αλλά για λίγο.

Εποχή άφησαν οι ατάκες του, «λέγε», «ένας ανύπαρκτος είσαι», οι προσφωνήσεις του «παγκόσμιος», «γίγας», «τεράστιος». Για τον εαυτό του, τον οποίο είχε πάνω απ’ όλους και όλα, ήταν ο «Νίκος Καρελάς, the best»…  

Η τελευταία του συνέντευξη για το Νταϊφά

Στις 30 Μαρτίου 2014 η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» φιλοξένησε δηλώσεις του Νίκου Καρελά σε αφιέρωμα για το Σταύρο Νταϊφά. Αναλυτικά:

«Καραβοκύρης που ‘ξερε από φουρτούνες

Οι παλαίμαχοι δημοσιογράφοι Νίκος Καρελάς και Χάρης Παπαγεωργίου θυμούνται μεγάλες στιγμές του αείμνηστου Σταύρου Νταϊφά

Του ΑΝΔΡΕΑ ΜΠΕΤΣΗ

Ο καραβοκύρης από την Καλαμάτα, που βρέθηκε στο τιμόνι του Ολυμπιακού στο κατώφλι της δεκαετίας του ’80, όταν το επαγγελματικό ποδόσφαιρο ήταν στα σπάργανα, ταίριαξε κι έγινε ένα με τον παλμό και την ψυχή του Πόρτο Λεόνε.

Ανέλαβε τα ηνία έπειτα από μια παρατεταμένη περίοδο ανομβρίας. Τέσσερα χρόνια χωρίς πρωτάθλημα για τον βέρο Πειραιώτη, που θέλει πάντα να κερδίζει, είναι πολύ μεγάλο διάστημα. Δεν αντέχεται. Ως επίλεκτο μέλος της εφοπλιστικής οικογένειας ήξερε από φουρτούνες και παράξενες θάλασσες, όμως τα νερά στα οποία ξαφνικά βούτηξε, δεν τα γνώριζε. Χώρια που ήταν και βαθιά.

Ο Σταύρος Νταϊφάς ευτύχησε να παραλάβει μια σπουδαία μαγιά προικισμένων ποδοσφαιριστών, που έγραψαν χρυσές σελίδες ιστορίας, όμως αποδείχτηκε μαέστρος στη διαχείριση και καθοδήγησή τους.

«Ηξερε να τους κουλαντρίζει, κρατώντας πάντα σταθερά το πηδάλιο», θυμάται ο Νίκος Καρελάς, επί σειρά ετών διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας-ευαγγέλιο για τους «γαύρους», «Φως των Σπορ». Ο παλαίμαχος δημοσιογράφος δεν φείδεται χαρακτηρισμών, όταν αναφέρεται στα έργα και ημέρες του προέδρου των πέντε τίτλων και των δύο νταμπλ. «Τεράστιος. Ογκόλιθος. Αγόρασε κι έφερε στον Ολυμπιακό τόσους παικταράδες. Εδωσε 22 εκατομμύρια τότε και πήρε από τον ΠΑΟΚ τον Κώστα Ορφανό και τον Γιάννη Γούναρη. Ακόμη, τον Αναστόπουλο, τον Μητρόπουλο, τον Σαργκάνη και τόσους άλλους. Τον Μητρόπουλο τον έκλεψε μέσα από τα χέρια του Παναθηναϊκού. Βγήκε η «Αθλητική Ηχώ”, η ανταγωνίστριά μας, με πρώτο θέμα «Πράσινος ο Μητρόπουλος” και την ίδια ημέρα το «Φως” είχε τη μετεγγραφή».

Το στέκι του Νταϊφά εκείνη την εποχή ήταν το περίφημο «Τοπς», στην πλατεία Κολωνακίου, που υφίσταται και σήμερα. «Μαζευόμασταν σχεδόν κάθε ημέρα εκεί με τον Αγγελο Λαναρά, τον Μπλούη Διακάκη, τον Κίτσο τον Τεγόπουλο, τον ιδρυτή της εφημερίδας σας, της «Ελευθεροτυπίας”, και τον Κώστα Σκούρα, τον διευθυντή σύνταξης της «Κυριακάτικης” εκείνα τα χρόνια», αναπολεί ο Νίκος Καρελάς, διανθίζοντας την αφήγησή του και με πινελιές νυχτερινής διασκέδασης. «Με τον πρόεδρο πηγαίναμε στα μπουζούκια, ιδίως μετά από μεγάλες επιτυχίες. Του άρεσε πάρα πολύ ο Στράτος Διονυσίου, που τραγούδαγε στη «Φαντασία” μαζί με τον Μιχάλη Μενιδιάτη, τη Δούκισσα, τον Τόλη Βοσκόπουλο. Ο Διονυσίου ήταν οπαδός του ΠΑΟΚ και γινόταν φοβερή πλάκα. Στην παρέα πάντα ήταν ο Γιάννης Αναγνωστόπουλος, ο γενικός αρχηγός του Πανιωνίου, ο επονομαζόμενος… Θεός, ο Νίκος Ευθυμίου, ο εφοπλιστής και αντιπρόεδρος του Ολυμπιακού, ο Μιλτιάδης Μαρινάκης, αδελφικός φίλος του Σταύρου, πατέρας του νυν προέδρου του Ολυμπιακού».

Για τους ποδοσφαιριστές πάντως, καίτοι πρωταθλητές, νταμπλούχοι και διεθνείς, οι νυχτερινές έξοδοι απαγορεύονταν. «Ο Νταϊφάς είχε βάλει και παρακολουθούσαν τους παίκτες, για να μην ξενυχτάνε. Ενα βράδυ πιάσαμε στα πράσα τον Μίχο», τονίζει γελώντας ο Νίκος Καρελάς”.

* Η κηδεία του Νίκου Καρελά θα γίνει αύριο-Πέμπτη στις 11.30πμ από το νεκροταφείο Βύρωνα.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here