Never too short to save the World: Ψηλά ο πήχης! Συνέντευξη με τον Στ. Τσιάκαλο

 

 

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Σε κάποιες περιπτώσεις οι τίτλοι μιλούν τόσο καθαρά και έντονα από μόνοι τους ώστε η ανάγνωση του περιεχομένου a-priori να αναμετράται με έναν πάρα πολύ υψηλό πήχη προσδοκιών.

Never too short to save the world, συγγραφέας ο πολυπράγμων και αδιαμφισβήτητα χαρισματικός (οι σχετικές εξηγήσεις δεν είναι του παρόντος) Σταύρος Τσιάκαλος, στο δικό μας νου η μικρή συνέντευξή του που ακολουθεί είναι η δική του δημόσια αναμέτρηση με τον πήχη που ο ίδιος δημιούργησε, μια άτυπη προετοιμασία συνάμα και για όλους εσάς τους στοιχειωδώς “γενναίους” που θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν θα αρνηθείτε την πρόκληση της αναμέτρησης.

rsz_nevertooshort

*Τι λέει αυτό το βιβλίο, τι είναι αυτό το βιβλίο, τι περιμένει από αυτούς που θα το διαβάσουν να σκεφτούν, τι σημαίνει;    

Το θέμα του βιβλίου είναι μια εξωγήινη εισβολή. Εξ ορισμού η εισβολή είναι ένα βίαιο γεγονός. Αναμενόμενο πως οι αντιδράσεις σε ιστορίες αυτού του τύπου είναι αντίστοιχα βίαιες. Συχνά βλέπουμε χαρακτήρες να ωριμάζουν κατά την διάρκεια της εισβολής, όπου ο ώριμος πια πρωταγωνιστής διακρίνεται από στρατιωτικού τύπου γνωρίσματα του χαρακτήρα του. Επειδή ορισμός της ωριμότητας είναι όταν ένας πρώην γλεντζές στέκεται προσοχή, με ένα m16 στα χέρια. Και παρ’ όλο που μπορεί να ακούγομαι αδιάλλακτος στις απόψεις μου (και είμαι), το βιβλίο απλά αφηγείται μια ιστορία. Ο σκοπός δεν είναι ούτε να πει ο αναγνώστης «Κοίτα τον αριστερό ειρηνιστή που θέλει να πλασάρει την ατζέντα του,» ούτε όμως «καλά τα λέει ο Σταύρος.» Ο σκοπός είναι ο αναγνώστης να περάσει καλά και να χαρεί την ιστορία που διάβασε. Και να πει: Για δες, αυτή η ιστορία μπορεί να διηγηθεί και με αυτόν τον τρόπο.

*Ένα βιβλίο απευθυνόμενο σε όλους; Σε κάποιους; Για λίγους;

Θα ήθελα να απευθύνεται σε όλους. Αφού συνειδητά αποφεύγω το κήρυγμα, παρ’ όλο που η επιστημονική φαντασία είναι άκρως πολιτικοποιημένο είδος, θέλω να πιστεύω πως το βιβλίο μπορεί να το χαρεί ο κάθε αναγνώστης που έχει όρεξη για μια ευχάριστη, ελαφριά ιστορία επιστημονικής φαντασίας. Ή ο κάθε αναγνώστης που θέλει να διαβάσει μια ιστορία με πρωταγωνιστή ένα λούτρινο αρκουδάκι. Αν τυχών ο αναγνώστης έχει και κάποιες αντιλήψεις, ώστε να διασκεδάζει αν ένας ήρωας δεν συμμορφώνεται με συγκεκριμένα ηρωικά πρότυπα, τόσο το καλύτερο.

*Πάμε στο “διά ταύτα”. Στην αναμέτρηση με τον πήχη. Που τον θέτεις;

Δυο πράγματα χαρακτηρίζουν την σύγχρονη λογοτεχνία: Υπερπροσφορά: εκδίδονται περισσότερα βιβλία από ποτέ, και είναι πιο εύκολη από ποτέ η πρόσβαση στην προσφορά άλλων χωρών. Εύκολες εναλλακτικές λύσεις ψυχαγωγίας: τηλεόραση, παιχνίδια σε υπολογιστές, tablet και κινητά. Σαν αποτέλεσμα, οι ιστορίες αναγκάζονται να φτάσουν πιο σύντομα σε «δράση», ενώ οι πρωταγωνιστές πρέπει να δημιουργήσουν άμεσα επαφή με τους αναγνώστες. Αυτό βέβαια δεν είναι αναγκαία και κακό. Ο ξάδερφος μου, αρκετά χρόνια πριν, μου είχε πει πως βαριέται να διαβάσει τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, επειδή τί τον νοιάζουν σαράντα σελίδες περιγραφής της προετοιμασίας ενός πάρτι γενεθλίων, ενώ αδιάφορου χαρακτήρα; Μπορεί να υπερέβαλε με τις σαράντα σελίδες, αλλά τί να απαντήσεις, άδικο δεν είχε. Πρέπει να διαβάσεις το Χόμπιτ πρώτα, μετά θα σε νοιάζει ο Μπίλμπο, ήταν λάθος απάντηση. Δηλαδή δεν φτάνουν οι σαράντα σελίδες βαρετό πάρτι, προστίθεται ένα ολόκληρο βιβλίο πρόλογος. Όχι ευχαριστώ.

Και κάπως έτσι καταλήγουμε με απόψεις πως στις πρώτες δέκα σελίδες πρέπει να έχει γίνει κάτι συνταρακτικό. Κάνας φόνος μάλλον, αφού τους φόνους, όλοι τους αποδέχονται ως «δράση». Σε αυτήν την παγίδα πέφτουν συχνά ταινίες: έχουμε δυο χαρακτήρες που αγαπιούνται (π.χ. Simba και Mufasa), σκοτώνουμε τον έναν και ΜΠΑΜ! και δράση έχουμε, και νοιαζόμαστε για τον επιζώντα, και δώσαμε και βάθος στον χαρακτήρα. Και όχι απλά βάθος, αλλά τραγικό παρελθόν. Όχι βάθος, αλλά υποθαλάσσια τάφρος. Η πλάκα είναι, πως το προαναφερόμενο Χόμπιτ, παλιό βιβλίο, αντιθέτως αντιμετωπίζει αποτελεσματικά ακριβός το ίδιο πρόβλημα, χωρίς το κόλπο αυτό. Περιγράφει σύντομα την ρουτίνα του πρωταγωνιστή, και αμέσως την σπάει με την επίσκεψη του μάγου. Φτιάχνει έτσι «δράση» όπου η δράση δεν εξισώνεται με βία. Όπως καταλαβαίνεις, το βιβλίο είναι η προσπάθεια να διατηρήσω την προσοχή του αναγνώστη, χωρίς να πρέπει να σκοτώσω τον πατέρα του κεντρικού χαρακτήρα για να το κατορθώσω.

Υστερόγραφο (δικό μας): Αν στην τελευταία φράση αναγνωρίζετε τον (υψηλό) πήχη του βιβλίου, σας περιμένει και για την δική σας αναμέτρηση στη διεύθυνση http://www.smashwords.com/books/view/598283.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here