Ένας νέος χώρος στέγης και φιλοξενίας για 150 ζωές

Εδώ και λίγα 24ωρα ένας νέος χώρος στην Αθήνα έχει ανοίξει τις πόρτες του σε περίπου 150 πρόσφυγες, κυρίως οικογένειες από τη Συρία. Ο αριθμός αυτός είναι πραγματικά μικρός σε σχέση με τους χιλιάδες ανθρώπους που έχουν ξεχαστεί από τον πολιτικό κόσμο, από τα δικά τους και τα ξένα κράτη, παρ’όλα αυτά η πρωτοβουλία είναι μέγιστης σημασίας.

Είναι μέγιστης σημασίας όχι για αυτούς που τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν ως μπαχαλάκιδες και φρικιά, στην καλύτερη των περιπτώσεων, και σε βάρος των οποίων ο χαρακτηρισμός ‘αλληλέγγυοι’ έχει περιβληθεί με μια σαρκαστική και κριτική αύρα.

Είναι μέγιστης σημασίας για 150 ζωές που παραμένουν ξεχωριστές προσωπικότητες και που αγωνιούν για την μοίρα χιλιάδων συνανθρώπων που έχουν μείνει στόχος βομβαρδισμών, εκτελέσεων, θύματα λιμοκτονίας, βιασμών και αποκεφαλισμών.

Είναι μέγιστης σημασίας και για τους λίγους συγγενείς που κατάφεραν να βρουν μια διέξοδο και πρόλαβαν την ανθρωπιστική κρατική αλληλεγγύη των ‘ισχυρών’ χωρών, πριν αυτή εξοφληθεί υπό το βάρος της μισαλλοδοξίας και του φόβου.

Ο χώρος δίπλα στην είσοδο του κτιρίου όπου κάποιοι πρόσφυγες προετοιμάζουν τα γεύματα - ΦΩΤΟ: Αλέξανδρος Καρτσιακλής
Ο χώρος δίπλα στην είσοδο του κτιρίου όπου κάποιοι πρόσφυγες προετοιμάζουν τα γεύματα – ΦΩΤΟ: Αλέξανδρος Καρτσιακλής

Η πρωτοβουλία πάρθηκε από την συνεργασία προσφύγων και διαφόρων συλλογικοτήτων και προσωπικοτήτων από τον αριστερό και αντιεξουσιαστικό χώρο, οι οποίοι αποφάσισαν να δώσουν πάλι ζωή σε ένα κτήριο που ο τωρινός αντιπρόεδρος της αξιοματικής αντιπολίτευσης, Άδωνις Γεωργιάδης, σκότωσε όταν καθώταν στην πιο σημαντική πολυθρόνα του υπουργείου Υγείας.

Αυτή την στιγμή ο χώρος φιλοξενεί κυρίως οικογένειες προσφύγων που διώχθηκαν από το χώρο της πέτρινης αποθήκης, στο λιμάνι του Πειραιά, και που βρέθηκαν για αρκετές εβδομάδες αναγκασμένοι να ζουν σε πρόχειρες συνθήκες κάτω από μια γέφυρα.

Παρά την σχετική προχειρότητα του χώρου και τις σοβαρές ελλείψεις, αυτή η πολυκατοικία, που κάποτε φιλοξενούσε διοικητικά γραφεία και κλινικές του Γενικού Νοσοκομείου Πατησίων, έχει ήδη σημάνει μια σπουδαία βελτίωση στην ποιότητα ζωής αυτών των 150 ανθρώπων, που πλέον βρήκαν μια ασπίδα από την ζέστη του Αθηναϊκού καλοκαιριού και από την βρομιά της ζωής κάτω από μια Πειραιώτικη γέφυρα.

Ένας από τους διαδρόμους του κτιρίου, που παλαιότερα φιλοξενούσε υπηρεσίες του Γεν. Νοσοκομείου - Φώτο: Αλέξανδρος Καρτσιακλής
Ένας από τους διαδρόμους του κτιρίου, που παλαιότερα φιλοξενούσε υπηρεσίες του Γεν. Νοσοκομείου – Φώτο: Αλέξανδρος Καρτσιακλής

Στην επίσκεψη μας στο χώρο, που βρίσκεται στην οδό Χαλκίδος, πλησίον του Γενικού Νοσοκομείου Πατησίων, μας υποδέχθηκε ο Συριακής καταγωγής Ασλάν, ο οποίος βοηθάει στην οργάνωση του χώρου και στην επικοινωνία μεταξύ των οικογενειών προσφύγων και των διαφόρων εθελοντών.

Στο χώρο περίπου το ένα τρίτο των προσφύγων είναι παιδιά μικρής ηλικίας, τα οποία πέρασαν στα τελευταία χρόνια δύσκολες και απάνθρωπες δοκιμασίες και τα οποία στερήθηκαν τις βασικές υπηρεσίες σίτισης, υγείας και παιδείας, λόγω των γεωπολιτικών στρατηγικών και συμμαχιών της ‘πολιτισμένης’ Δύσης στην Μέση Ανατολή και των τερατουργημάτων που αυτή δημιούργησε.

Παρ’όλα αυτά, οι ανθρωπιστές την εγχώριας και ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης αδυνατούν να προσφέρουν μια διέξοδο, αφοσιωμένοι στο κυνήγι της χρηματοοικονομικής σταθερότητας και στην κάλυψη ενός απύθμενου δημοσιονομικού κενού.

Ένα από τα δωμάτια που φιλοξενούν τους πρόσφυγες - ΦΩΤΟ: Αλέξανδρος Καρτσιακλής
Ένα από τα δωμάτια που φιλοξενούν τους πρόσφυγες – ΦΩΤΟ: Αλέξανδρος Καρτσιακλής

Οι προσωπικές διηγήσεις κάποιων από τους πρόσφυγες, μαρτυρούν την στυγνή ψυχρότητα των καταστάσεων που βίωσαν για να ξεφύγουν από την κλιμάκωση της βίας που πνίγει τα τελευταία πέντε χρόνια τη Συρία, και που δεν διαφέρει πολύ από την ωμή πραγματικότητα με την οποία πολλές περιοχές της Μέσης Ανατολής συμβιώνουν εδώ και δεκαετίες.

Ανάμεσα στους ‘κακούς’ αυτών των περιπετειών, βρίσκονται και οι έμποροι ανθρώπινης ζωής, οι οποίοι, εκμεταλλευόμενοι την εξαθλίωση και την απελπισία, στοιβάζουν ανθρώπους σε φουσκωτά που έχουν εξαντλήσει κάθε λειτουργικότητα και οι οποίοι, αφού έχουν αρπάξει οτιδήποτε έχει χρηματική αξία, αφήνουν χιλιάδες ζωές στο έλεος του Αιγαίου.

Οι πρώτοι που διηγήθηκαν την εμπειρία τους είναι μια 5μελή οικογένεια που κατάγεται από το Χαλέπι, των οποίων η οικία καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς και που έφτασε στην Μυτιλήνη την άνοιξη του 2016, μετά από μια πορεία 1.300 χιλιομέτρων από την πατρίδα τους μέχρι τα Τουρκικά παράλια.

Ένα από τα τρία παιδιά τους αντιμετωπίζει νοητική στέρηση και η μόνη επιθυμία των γονέων είναι να ταχτοποιηθεί η οικογένεια σε ένα ασφαλές μέρος, όπου θα μπορεί να τους προσφερθεί η ιατρική περίθαλψη που χρειάζεται ο νέος άντρας.

Μια από τις οικογένειες που φιλοξενούνται στο χώρο - ΦΩΤΟ: Αλέξανδρος Καρτσιακλής
Μια από τις οικογένειες που φιλοξενούνται στο χώρο – ΦΩΤΟ: Αλέξανδρος Καρτσιακλής

Ο επόμενος που μας υποδέχθηκε ήταν ο Σαμίρ, πατέρας τεσσάρων, που μαζί με την γυναίκα του και δύο από τα παιδιά του, έζησε με πόνο τους τελευταίους 6 μήνες στην Ελλάδα, μεταφερόμενοι από τη Χίο στον Πειραιά, μέχρι την Ειδομένη και ξανά στον Πειραιά. Το ταξίδι κόστισε στην οικογένεια 2.000 ευρώ, το πέρασμά τους από τη Σμύρνη στη Χίο από μόνο του κόστισε 1.000 ευρώ, ενώ κατάφεραν να φύγουν από την Τουρκία στην δεύτερη προσπάθεια τους.

Αναγκάστηκαν από τον έμπορο ανθρώπων που εμπιστεύτηκαν, και τον οποίο πλήρωσαν 1.000 ευρώ περίπου, να μπούν με άλλα 58 άτομα σε ένα σκάφος που χώραγε 35, υπό το σημάδι ενός αυτόματου όπλου. Δύο ώρες μετά την αναχώρηση τους ο κινητήρας του σκάφους χάλασε, και οι 62 πρόσφυγες βρέθηκαν για 8 ώρες στο έλεος των κυμάτων, μέχρι να διασωθούν από το Λιμενικό Σώμα και να μεταφερθούν στη Χίο.

Στον νέο χώρο όπου βρήκαν καταφύγιο αντιμετωπίζουν κάποιες δυσκολίες με το φαγητό, αλλά ο Σαμίρ και η γυναίκα του επισήμαναν πως η κατάσταση έχει βελτιωθεί πολύ σε σχέση με τον Πειραιά, όπου είχαν σοβαρά προβλήματα με την διατροφή τους και την ζέστη.

Η μεγαλύτερη τους κόρη βρίσκεται ακόμη στη Συρία, όπου ζει με το σύζυγο της, ενώ η μικρή τους κόρη, 15 ετών, η οποία κατάφερε να φύγει από τη Συρία τον Ιούλιο του 2015, 7 μήνες πριν από την υπόλοιπη οικογένεια, έχει καταφέρει να φτάσει στην Γερμανία, όπου της παραχωρήθηκε διπλωματικό άσυλο.

Ο Σαμίρ με τη γυναίκα του και δύο από τα παιδιά του - ΦΩΤΟ: Αλέξανδρος Καρτσιακλής
Ο Σαμίρ με τη γυναίκα του και δύο από τα παιδιά του – ΦΩΤΟ: Αλέξανδρος Καρτσιακλής

Η όλη οικογένεια εγκατέλειψε την οικία της στην πόλη Νταράα χωρίς να πάρει κανένα διαβατήριο και αυτό λόγω του φόβου μην εντοπιστεί η προέλευση τους από την κρατική αστυνομία και τον στρατό. Η Νταράα βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Αλ Νούσρα, Συριακό παρακλάδι της Αλ Κάιντα, και εάν η προέλευση τους εντοπιζόταν ενώ βρίσκονταν σε περιοχή που ελέγχεται από τις δυνάμεις του Ασάντ, το ρίσκο να εκτελεστούν ως κατάσκοποι θα ήταν πολύ ψηλό. Το γεγονός που δεν κατέχουν κανένα έγγραφο ταυτότητας καθιστά απίστευτα δύσκολη την οικογενειακή επανένωση με την μικρή τους κόρη.

 

Παρά τα προσωπικά βάσανα που πέρασε μεταξύ Πειραιά και Ειδομένης, για τον Μοχάμεντ η Ελλάδα παραμένει η χώρα όπου συνάντησε την καλύτερη αντιμετώπιση - ΦΩΤΟ: Αλέξανδρος Καρτσιακλής
Παρά τα προσωπικά βάσανα που πέρασε μεταξύ Πειραιά και Ειδομένης, για τον Μοχάμεντ η Ελλάδα παραμένει η χώρα όπου συνάντησε την καλύτερη αντιμετώπιση – ΦΩΤΟ: Αλέξανδρος Καρτσιακλής

Στη συνέχεια μας επισκεφτήκαμε τον χώρο όπου ζει ο Μοχάμεντ, μαζί με τον ανιψιό του και άλλους δύο νέους άντρες, στον 4ο όροφο του κτηρίου. Ο Μοχάμεντ κατάγεται και αυτός από την πόλη Νταράα και ο πόλεμος έχει αφήσει πάνω του σημάδια που δεν θα σβηστούν με το χρόνο, καθώς έχασε το δεξί του χέρι όταν εναέριος βομβαρδισμός χτύπησε το σπίτι του. Δεν γνωρίζει εάν η βόμβα που τον σημάδεψε ήταν Αμερικάνικη, Ευρωπαϊκή, Ρώσικη ή Συριακή, αλλά ούτως ή άλλως, έχει μικρή σημασία.

Στο βάθος του χώρου όπου διαμένει κρέμεται μια ελληνική σημαία. Όταν τον ρωτήσαμε για ποιον λόγο αποφάσισε να την τοποθετήσει εκεί, ο Μοχάμεντ μας απάντησε πως, παρά τα προσωπικά βάσανα που πέρασε μεταξύ Πειραιά και Ειδομένης, η Ελλάδα παραμένει η χώρα όπου συνάντησε την καλύτερη αντιμετώπιση, σίγουρα καλύτερη από αυτή που του προσέφερε η Τουρκία.

Ο Μοχάμεντ και ο ανιψιός του - ΦΩΤΟ: Αλέξανδρος Καρτσιακλής
Ο Μοχάμεντ και ο ανιψιός του – ΦΩΤΟ: Αλέξανδρος Καρτσιακλής

Στον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας, έχουν στηθεί κοινόχρηστοι χώροι. Αρχικά μπήκαμε στον χώρο όπου έχει στηθεί μια αίθουσα διδασκαλίας, με ένα γραφείο, λίγες καρέκλες και έναν πίνακα με κιμωλίες. Εκεί Έλληνες και ξένοι εθελοντές βοηθάνε τους φιλοξενούμενους πρόσφυγες στην εκμάθηση της Ελληνικής και της Αγγλικής γλώσσας.

Ακριβώς από δίπλα, είναι ένα μεγαλύτερο δωμάτιο, το οποίο έχει στηθεί ως χώρος αναψυχής. Κάποιοι άνθρωποι ετοιμάζουν τσάι και μας το προσφέρουν, ενώ ακούνε προσεκτικά τα λόγια του Ασλάν, που εξηγεί το λόγο που εγώ και άλλοι δύο δημοσιογράφοι βρισκόμαστε εκεί.

Κάποιοι άνθρωποι μας προσφέρουν τσάι, ενώ ακούνε προσεκτικά τον Ασλάν που εξηγεί τον λόγο που εγώ και άλλοι δύο δημοσιογράφοι βρισκόμαστε εκεί - ΦΩΤΟ - Αλέξανδρος Καρτσιακλής
Κάποιοι άνθρωποι μας προσφέρουν τσάι, ενώ ακούνε προσεκτικά τον Ασλάν που εξηγεί το λόγο που εγώ και άλλοι δύο δημοσιογράφοι βρισκόμαστε εκεί – ΦΩΤΟ – Αλέξανδρος Καρτσιακλής

Υπάρχει ένα σημάδι καχυποψίας, κυρίως στα βλέμματα κάποιων ξένων αλληλέγγυων, αλλά μια σύντομη κουβέντα είναι αρκετή ώστε να υποκύψει αυτό το αίσθημα πίσω από ένα ακόμη χαμόγελο. Ένας άνθρωπος από το Ηνωμένο Βασίλειο, που βρέθηκε στον χώρο για να προσφέρει έμπρακτη αλληλεγγύη, μας ζητάει το λόγο της επίσκεψης μας και την φύση του μέσου ενημέρωσης, αλλά φαίνεται να καθησυχάζεται όταν μαθαίνει πως είμαστε καλεσμένοι ενός ανθρώπου που συνεργάζεται διαρκώς με το κίνημα αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες.

 

Στο τέλος της επίσκεψης παραμένουν κυρίως θετικές εντυπώσεις. Οι 150 πρόσφυγες άφησαν πίσω τους την υπερβολική ζέστη αυτών των ημερών και τις άθλιες συνθήκες επιβίωσης στους δρόμους της πρωτεύουσας για να βρεθούν σε έναν χώρο όπου ο κλιματισμός και ένα αλληλέγγυο και συνεταιριστικό πνεύμα τους παρέχουν μια σαφώς ποιοτικότερη διαβίωση, αλλά είναι δεδομένο πως αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να είναι παρά προσωρινή. Οι κρατικές αρχές συμπεριφέρονται μέχρι στιγμή σαν να μην έχουν διαπιστώσει τίποτα, πίσω από ένα πέπλο υποκριτικής αδιαφορίας αλλά και ανακούφισης, για τον λόγο που ένα αυθόρμητο και λαϊκό κίνημα έχει αντικαταστήσει το κράτος και την υποτιθέμενη ανθρωπιστική του λειτουργία και προσφέρει πραγματική υποστήριξη σε αυτούς τους ανθρώπους.

Οι ανάγκες του χώρου είναι πολλές, όπως είναι και οι ελλείψεις, κυρίως σε κάποια είδη τροφίμων, σε ιατρική περίθαλψη και φάρμακα. Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας όπως ζαχαρώδη διαβήτη, πέτρα στα νεφρά, σωματική αναπηρία ενώ υπάρχουν περιπτώσεις, όπως είδαμε, ατόμων με νοητική στέρηση που χρειάζονται επειγόντως ιατρική φροντίδα και υποστήριξη.

Οι φιλοξενούμενοι έχουν αναλάβει από μόνοι τους την συντήρηση του χώρου και έχουν προβεί σε έργα για την αποκατάσταση κάποιον δυσλειτουργιών - ΦΩΤΟ: Αλέξανδρος Καρτσιακλής
Οι φιλοξενούμενοι έχουν αναλάβει από μόνοι τους την συντήρηση του χώρου και έχουν προβεί σε έργα για την αποκατάσταση κάποιον δυσλειτουργιών – ΦΩΤΟ: Αλέξανδρος Καρτσιακλής

Οι αλληλέγγυες συλλογικότητες και άτομα επιβαρύνονται αυτή την στιγμή με το κόστος των φιαλών αερίου για το μαγείρεμα και κάποιον τροφίμων, όπως οι αραβικές πίτες και παρά τις συνεχείς προσφορές από τους ‘απλούς’ ανθρώπους. Οι φιλοξενούμενοι έχουν αναλάβει από μόνοι τους την συντήρηση του χώρου και έχουν προβεί σε έργα για την αποκατάσταση κάποιον δυσλειτουργιών, όπως στην περίπτωση τρύπιων σωλήνων νερού, στον 4ο όροφο του κτιρίου, που είχαν προκαλέσει διαρροή σε μια κοινόχρηστη τουαλέτα.

Στο χώρο περίπου το ένα τρίτο των προσφύγων είναι παιδιά μικρής ηλικίας, τα οποία πέρασαν στα τελευταία χρόνια δύσκολες και απάνθρωπες δοκιμασίες και τα οποία στερούνται τις βασικές υπηρεσίες σίτισης, υγείας και παιδείας λόγω των γεωπολιτικών στρατηγικών και συμμαχιών της ‘πολιτισμένης’ Δύσης στην Μέση Ανατολή, και των τερατουργημάτων που αυτή δημιούργησε.

Παρ’όλα αυτά, οι ανθρωπιστές την εγχώριας και ευρωπαϊκής πολιτικής τάξης αδυνατούν να προσφέρουν μια διέξοδο, αφοσιωμένοι στο κυνήγι της χρηματοοικονομικής σταθερότητας και στην κάλυψη ενός απύθμενου δημοσιονομικού κενού.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here