Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Η αληθώς διδακτική ιστορία που ακολουθεί, είναι αφιερωμένη αποκλειστικά και μόνο στους πολύ λίγους/λίγες στη χώρα των νεοελλήνων που ενδιαφέρονται για αληθώς διδακτικές ιστορίες.

Ο δήμαρχος της Αίγινας – τότε – ήταν “αντάρτης” προερχόμενος από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, όπου αντάρτης (για αυτούς και αυτές που δεν ξέρουν) σημαίνει ότι η υποψηφιότητά του δεν είχε το επίσημο κομματικό χρίσμα. Η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή του Δεύτερου ήταν σχετικά πρόσφατα εκλεγμένη και εμφάνιζε σχετικά μετριοπαθές προφίλ.

Ως “αντάρτης” της Ν.Δ. ο δήμαρχος προσπαθούσε να εδραιώσει/ κατοχυρώσει τις συμμαχίες και φιλίες του με ευρύτερα συντηρητικά κοινωνικά στρώματα (κατά βάση απροσάρμοστα με το κυβερνητικό επίσημο προφίλ της μετριοπάθειας) ώστε – είτε ως επίσημος που ήταν το ιδανικό σενάριο είτε ξανά ως αντάρτης – να μπορέσει ξανά να διεκδικήσει στις επόμενες τοπικές εκλογές την εκλογή του. Το οποίο στην πράξη σημαίνει, ότι αναζητούσε διαρκώς ευκαιρίες να αναδείξει εαυτόν ως τον πραγματικό/ αυθεντικό εκφραστή (των αναγκών) των τοπικών συντηρητικών “δυνάμεων”, σε αντίθεση με τους επίσημους (κυβερνητικά ευνοούμενους) ανταγωνιστές του που (φέρονταν να) υπηρετούν ένα είδος παρέκκλισης της φερόμενης ως καθαρής συντηρητικής γραμμής επιβεβλημένο “από τα άνω”. Στις λεγόμενες τοπικές κοινωνίες που (φέρονται να) είναι απομονωμένες από τα τεκταινόμενα στο “κράτος των Αθηνών” το έδαφος για την καλλιέργεια και ανάπτυξη επιθετικών ενστίκτων των “από κάτω” έναντι των “από πάνω” είναι κάτι παραπάνω από εύφορο.

Η ευκαιρία αυτή ήταν μα την αλήθεια πολύ μεγάλη για τον “αντάρτη” δήμαρχο της Ν.Δ. ώστε να της επιτρέψει να τον προσπεράσει. Το μαντάτο για τη λειτουργία, στα πλαίσια της (τότε ευρισκόμενης σε πρώιμα στάδια) ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, ενός οικοτροφείου για τη φιλοξενία υπερηλίκων χρηστών υπηρεσιών ψυχικής υγείας στο νησί, είχε ενεργοποιήσει κλίμα ξεσηκωμού στις τάξεις των συνήθως υπόπτων – κάτι σαν ακροδεξιά πρωτοπορία – “αγανακτισμένων” που με ταχύτητα εξαγόταν και δηλητηρίαζε ολοένα και περισσότερους της (ευρύτερης) τάξης των θεωρούμενων ως φιλήσυχων (κεντροδεξιών) νοικοκυραίων.
Πόλεμος! Κάθε μέρα και ολίγον περισσότεροι οι “αγωνιστές” στο μέτωπο, κάθε μέρα και ολίγον μεγαλύτερος χαμός στην είσοδο του οικοτροφείου. Οι φωνές σε χρόνο μηδέν έγιναν κραυγές, οι κραυγές σχεδόν αμέσως έδωσαν τη θέση τους σε κατάρες, οι κατάρες γρήγορα αντικαταστάθηκαν από φωτιές, από πλήθος φωτιές που σύντομα οριοθέτησαν την πολεμική περίμετρο, το κλίμα ήταν πλέον ιδανικό για τους πρώτους πυροβολισμούς στον αέρα, ήταν να μην ακουστούν οι πρώτοι, σύντομα ο τόπος όλος αντηχούσε σαν πεδίο βολής, θέμα χρόνου έμοιαζε να πέσει και η πρώτη σφαίρα στο ψαχνό.

Και ο δεξιός “αντάρτης” δήμαρχος; Παρών προφανώς και αυτός, καθημερινά δίπλα στους “αντάρτες” δημότες του, δια του απορριμματοφόρου – ποιού άλλου; – του δήμου του, ενώπιον της εισόδου του οικοτροφείου να δίνει το μήνυμα στους εχθρούς: “Σκουπίδια είστε χωρίς δυνατότητα διαφυγής καμία”. Και οι “εχθροί”; Ανίκανοι να αντισταθούν, στη μοίρα τους εντελώς παραδομένοι, μετράγανε θύματα και απώλειες: τα τρία πιο ευάλωτα όλων γεροντάκια υποτροπίασαν αμέσως, για τα υπόλοιπα (οκτώ τον αριθμό, έντεκα ήταν στο σύνολο) η υποτροπή ήταν ζήτημα χρόνου.

Διαπραγμάτευση μέρος 1ο: Την έκανε τη ζημιά της η άτιμη η δημοσιογραφική παρέμβαση (αλήτες, χαφιέδες, δημοσιογράφοι), το θέμα δημοσιοποιήθηκε και το μετριοπαθές κυβερνητικό προφίλ προκλήθηκε να αποδειχτεί στην πράξη, τηλέφωνο υπουργικό στον “αντάρτη” δήμαρχο για να βρεθεί μια λύση: “Εκτόνωσε την κατάσταση, αποτελεί ντροπή για τη χώρα, μάζεψε τους αγανακτισμένους ώστε το οικοτροφείο να μπορέσει να λειτουργήσει, και εμείς μετά θα τα βρούμε, θα είσαι στα σίγουρα δήμαρχος με το επίσημο χρίσμα την επόμενη τετραετία”. Μεγάλο το δέλεαρ, τι να κάνει κι ο “αντάρτης” υπέκυψε, “μη σε νοιάζει υπουργέ μου θα τους μαζέψω άμεσα”. Και ευθύς αμέσως, απευθύνθηκε στην άτιμη τη δημοσιογραφική παρέμβαση ζητώντας τη συνεργασία της για να “τελειώσει αυτό το θέμα”: “Πάμε μαζί να τους μιλήσουμε. Επίσημα και με επιχειρήματα. Στο δημαρχείο. Μη σε νοιάζει, θα καταλάβουν…”

Διαπραγμάτευση, μέρος 2ο: “Ακούστε τον κύριο δημοσιογράφο, το καλό μας θέλει, δεν είναι εναντίον μας, θα μας εξηγήσει κάποια πράγματα και θα συντονίσει μετά τη συζήτηση. Όλοι θα μιλήσετε, μη σας νοιάζει. Όλοι!”. Με κριτήριο τη κοινή λογική, την βαρύτητα των επιχειρημάτων/κριτηρίων, ήταν πανεύκολη η συζήτηση – ξέρετε, δεν δαγκώνουν οι άνθρωποι, γεροντάκια είναι, μια ζωή κατατρεγμένα που δεν θέλουν παρά λίγη ησυχία κα θαλπωρή για τα στερνά τους, στα δικά σας μαγαζιά θα ψωνίζουν ενισχύοντάς τα, όχι μόνο τα γεροντάκια αλλά και οι υπεύθυνοι του οικοτροφείου, αν τα αγκαλιάσετε θα είναι τιμή για την κοινωνία σας και θα την πιστωθείτε, αυτό που τώρα γίνεται εσάς στιγματίζει, κάτι τέτοια τελείως στοιχειώδη – και πανεύκολα μα την αλήθεια κύλησε μέχρι τη στιγμή που έπρεπε “να μιλήσουν όλοι” ώστε το θέμα να κλείσει εν πλήρη δημοκρατία! Ένας (και μόνο) αμετανόητος “αντάρτης”, ένα (και μόνο) αμετανόητα “αντάρτικο επιχείρημα” αρκούσε ώστε αμέσως οι αγανακτισμένοι “αγωνιστές” να επιστρέψουν “στο σύνολό τους στο μέτωπό τους”. Απολαύστε: “Δεν ξέρω εσείς τι λέτε, γιατί όμως δεν λέτε στους τρελούς να πάνε στην Εκάλη και στο Ψυχικό, στο σπίτι του Καραμανλή και του Σημίτη να κάνουν το οικοτροφείο τους;”. Και πριν προλάβει ο κοινός νους να αρθρώσει απάντηση, το αφοπλιστικό επιστέγασμα: “Να μας δώσουν πρώτα πίσω τα χρήματα του χρηματιστηρίου που μας έκλεψαν και εμείς όχι έντεκα αλλά έντεκα χιλιάδες τρελούς να δεχτούμε στην Αίγινα. Αυτό να πάτε να τους πείτε ότι ζητάμε για να λήξει αυτή η κατάσταση, τα λεφτά μας πίσω”. Φωνές, κραυγές, χαμός, πήρε φωτιά η μέχρι τότε ήρεμη αίθουσα, επιστροφή στο μέτωπο. Στα όπλα!
Μια τρύπα στο νερό; Όχι ακριβώς, στη γλώσσα που οι δεξιοί “αντάρτες” επί χρόνια ήξεραν να μιλάνε μεταξύ τους, με επικεφαλής τον “αντάρτη” δήμαρχο – που και στις επόμενες εκλογές, σημειωτέον, εκλέχτηκε – αφού έδιωξαν την ξένη δημοσιογραφική παρέμβαση/ παρεμβολή, διαπραγματεύτηκαν και τα βρήκαν. Πιθανότατα η ξένη – με τα τοπικά “αντάρτικα” ήθη – δημοσιογραφική παρέμβαση/παρεμβολή αξιοποιήθηκε από τον “αντάρτη” δημοτικό άρχοντα (είναι τρελός αυτός, δεν καταλαβαίνει, θα μας κυνηγάει συνέχεια με την στήριξη των από πάνω, τέτοιας υφής επιχειρήματα) για την διαπραγμάτευσή του με τους “δικούς του”, όμως τούτο ελάχιστα μας ενδιαφέρει, δεν είναι το θέμα μας. Ποιο είναι το θέμα μας;
Το θέμα μας: Ο εξαιρετικά ηλίθιος/ μετωπικός (ακροδεξιός στο DNA του) τρόπος με τον οποίο γίνεται ως και σήμερα – μια 15ετία μετά τα γεγονότα που σας περιγράψαμε – η όποια φερόμενη ως ιδεολογική “συζήτηση/ ανταλλαγή επιχειρημάτων” στην υπό συνθήκες πτώχευσης ευρισκόμενη χώρα των νεοελλήνων. Η ατελείωτη υποβολή της κοινωνικά καθυστερημένης και υπό καθεστώς πτώχευσης πλέον χώρας στους πλέον εξόφθαλμους κοινωνικούς αυτοματισμούς της χειραγώγησης είναι το θέμα μας (έχει να κάνει με τα απωθημένα, που οι πάντες σε κάποιο βαθμό κουβαλάνε, αν και εφόσον αποτελούν τον μόνο αληθινό λόγο της όποιας μεταξύ τους συζήτησης), αλλά αυτό προσπεράστε το, επί της ουσίας του δεν σας ενδιαφέρει – τρελοί είστε; – ώστε να μπορέσετε σα νοήμονες άνθρωποι και να το διαπραγματευτείτε, απωθήστε το διάολε, δεν είναι το θέμα σας…

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here